Funny Job Quotes の小説・ストーリー

"Syempre may pake ako kase sakin mo ibibigay yong pera. Pano nalang kung ninakaw mo yong pera di, madadamay ako pag nagkataon!" "What do you think is my job? Stealing? Or what do you think of me a thief? Are you stupid?" "Ayan ka na naman ah! Tigilan muna sabi ang pag tawag sakin na stupid!" "Okay, sige sabihin mo nga sakin. Ano bang trabaho mo? May trabaho ka ba talaga o nag f-feeling may trabaho ka lang?" "Stop asking, hindi ko sasabihin sayo."

Mas lalo na kung ikaw ang subject ng obsession n'ya. "Point taken. Puwede ka ng maging philosoper sa dami ng mga quotable quotes mo. Come to think of it, sisikat ka. If you want to change your career, now's the time." "I'll take that as a compliment, baby doll. But no thanks. Busy ako." Inungusan ko siya. Ang kapal talaga ng apog ng gunggong na 'to. "Humor me. What do normal people do?"

Huminga ako ng malalim bago magsalita ulit. “First of all,” panimula ko, “good job.” Nagkatinginan sila sa akin na halatang nagulat. Hindi ako madalas mamuri. “At least, hindi bumagsak ang kumpanya ko habang wala ako,” dagdag ko. Napatawa sila ng mahina. “Grabe ka naman,” sabi ni Ceska. “Half-joke lang,” sagot ko. “Pero seryoso—thank you.”

Masyado kasing seryoso mga tao ngayon gusto ko naman magpatawa kahit waley kadalasan mga jokes ko. "At nakuha mo pang magbiro ha? Haha! Ewan ko lang kung makakapagbiro ka pa niyan pag nakaharap mo na si Gorgeous-hot-temper-right-now Mr. Esqueza!" Sumeryoso ako, "How bad is it?" "Atey! Halos lahat ng pinapatawag niya ngayon tsugi na sa trabaho! Ayun ang daming umiiyak sa taas! Kaya go na! Baka susunod kana!" Tinulak pa ko.

"God knows how much you hate your job." "Oo, Empress, pero it doesn't mean na pwede ko nang laruin yung trabaho ko. Like, hello? I spend three years sa pag aapply sa company nila pagkatapos... masesesante lang ako dahil sa grocery haul?" aniya na bahagya kong ikinatawa. "Kung alam ko lang na ito yung sinasabi mong stress reliever, e 'di sana pinasok ko na lang yung araw ko?"

Hanggang sa muli siyang nagsalita. "Pero may iaalok akong trabaho sa'yo." Bigla akong nagliwanag. "Totoo po?" "Malaki ang suweldo." "Hindi ka rin masyadong mahihirapan." Parang nanalo ako sa lotto. "Sige po! Kahit ano po!" Masaya kong sagot. Unti-unti siyang tumayo. Lumapit. Hanggang halos magkadikit na ang mukha namin.

Hanggang sa tuluyan akong mapahagikgik. Naningkit ang mga mata niya. "What's funny?" "Sorry po, Boss." "You're laughing." "Konti lang po." "You're still laughing." Mas lalo akong napatawa. "Hindi ko po kasi akalaing may lalaking kayang magsabi ng 'You're so annoying' nang diretsahan." Tahimik siyang nakatingin sa akin. Pagkatapos ay umupo siya sa kanyang upuan.

Walang kakaba-kaba na pagmo-monologue ng nilalang na para bang nag-uumapaw ang tiwala sa sarili. Napasinghap na lang ang mga taong nasa paligid. Maging ang mga tauhan na may matataas na posisyon ay hindi rin mapigilan ang paghangang nararamdaman para sa nilalang na nasa kanilang harapan. Ang ibang empleyado na para bang nanunuod ng isang nakakatawang play ay hindi mapigilan ang mapatawa ng may kasamang pang-iinsulto. Para sa kanilang lahat, isang malaking joke ang babaeng nasa harapan ng kanilang boss!

Mukha ba akong nagjo-joke? “Kanina pa akong 9 am nagising, sabi nila pumasok ka na raw sa trabaho mo kaya wala kana roon. Sayang ikaw pa naman sana ang una kong gustong makita,” malungkot niyang sambit. “Sus! Dami mo namang arte!” pang-a-asar ko na lang. “Totoo naman kasi.” Napairap ako dahil para na naman natatae na ewan ang reaksiyon niya.

" Si Jhude Nang sabihin niya ito, ang kanyang mga ekspresyon at kilos ay labis na nakakainsulto. Ha ha! Sa isang iglap, sunod-sunod na ang tawanan. "Damn it! He is that trash Anthony, he really is a trash." "Mas maganda ang makakita kaysa makarinig ng isang daang beses. Ganito pala ang hitsura ng maalamat na sawing-palad." Ilang sandali, tumawa at nanunuya ang mga empleyado ng kumpanya sa paligid ni Jhude.