Funny Job Quotes 소설 & 이야기

​"You know nothing about my life, Marikit. You’re just here for the five million pesos. So shut up, follow my lead, and stop trying to be 'funny.' It’s annoying." ​"Annoying? O baka naman natatakot ka lang?" panghahamon ko. "Natatakot ka kasi for the first time, may taong hindi yumuyuko sa 'yo. May taong nagsasabi sa 'yo ng totoo. 'Yung mga empleyado mo, oo lang nang oo sa 'yo kasi takot silang mawalan ng trabaho. Pero ako? Wala akong pakialam sa posisyon mo!" ​"I am paying you to care!" sigaw niya.

Kina gwapo niya ang pag tawa. I shake my big brain. No! No! No! Hell boy doesn't need your compliment and you're not into admiring a dark man with a long horn! Napa ngiwi ako ng kumirot ang noo ko. "Shit!" Ang sakit! Naiinis na tumingin ako sa cctv. "Wala bang tao jan?! Can't you see the situation?! I'm gonna fucking fired those people na nag kulang sa pag gampan sa kanilang trabaho!"

Umirap si Jacob at sarkastikong sinabi, "Akala mo ba na basta lang tumutubo ang pera ng mayayamang pamilya? Ang pagtatrabaho para sa mayayaman ay may market price din. Sa tingin mo ba ang janitor na nagwawalis sa Apple ay kumikita ng one million dollars kada taon?"

Gusto niya lang magtrabaho ng tahimik at hindi ma stress sa araw araw. Dahil dito ay hindi na niya napigilan pang ngumiti at nag angat ng ulo at tumingin sa harapan niya. “Wow, congratulations sa pagpasok mo sa kumpanya na katulad ng ate mo ay parang may gate pass na makapasok sa kumpanya ng walang kahirap hirap.” puno ng sarkasmong sabi niya rito.

Bigla akong napatawa at kamot sa ulo habang iniisip ang lahat ng ito sa gitna ng meeting namin sa trabaho. "Ms. Padua. What's wrong? Did I say something funny?" I snapped out of it as I saw Monroe's sharp eyes and slit eyebrows rising because of my behavior. "Wala naman po. I just remembered a joke and thought it was funny." "Would you mind sharing it with us?" He's clearly enjoying this. What the fuck? Why is he putting me in the spot? Ang buhay ko ay isang joke. Should I say it to everyone here? "Nakalimutan ko po ulit, Sir Monroe. Siguro po next time na lang, ibulong ko sa inyo."

"Excuse me po saan po ba dito ang nagpapa- interview? Mag-aaply sana ako ng trabaho," "Nako Ma'am , tapos na po kasi may nakuha na po," "Baka naman pwde pang humabol miss" "Hindi na po talaga maam pasensya na po kayo naubos na po ang slot dahil may na hired na maghanap na lang po kayo sa ibang building baka may job hiring sila pasensya na po talaga" "Ganun ba salamat po"

Giit pa niya. I don't know but I feel insulted. He may not said it directly but it was a low-key insult to my job. Para bang ang liit kong tao dahil sa trabaho ko. Ano ba'ng mali sa pagiging interior designer ko. It's a decent job. Pinapakain ako ng trabaho ko tatlong beses sa isang araw. Nabibili ko ang kailangan at gusto ko. Higit sa lahat, masaya ako. What's so wrong with that? Kailangan ba'ng kapantay ang trabaho ko sa trabaho nila para maging masaya?

bulong niya pero hindi ko narinig, ngumiti siya at tumitig sa akin muli, "If he ever hurt you, you can come to me" "Ano bang trabaho mo? Divorce lawyer? Pulis? Sundalo?" Untag ko at natawa siya Mukhang natutuwa siya sa mga nilalabas kong joke "I'm just a businessman but yeah, I can be your divorce lawyer, pulis, and that sundalo" Mas lumawak ang ngiti ko dahil parang ayaw niyang humindi sa mga sinasabi ko Naputol lamang ang usapan namin ng may makuha akong notification sa aking cellphone

hindi ko na napigilang sabihin kaya napatingin sila sa akin at natigilan si Ma'am Harlette. "Excuse me? Ako bang kinakausap mo?" Itunuro pa niya ang sarili sabay pakutyang tumawa. "Ano bang nasa job description mo? Hindi ba mangatulong? Are you complaining about the mess I made eh trabaho mo ang magkudkod?" Muli pa itong tumawa kaya napapakit ako para kontrolin ang sarili. "Kung nagrereklamo ka kung bakit nag-iwan ako ng kalat, sana hindi ka namasukan na katulong—"

sa puso ko—sa puso ko, hindi siya boss, hindi siya guardian… Siya ang taong unti-unti kong kinikilala… at tinatangi. _____ Isang araw matapos ang buong “You’re doing a damn good job” moment ni Julian, heto na naman ako—nakaupo sa likod ng desk sa opisina niya, pilit na hindi ngumingiti ng sobra habang iniisip kung may hidden meaning ba ‘yong sinabi niya o kung epekto lang ito ng kulang sa tulog at labis na exposure sa gwapong amo.