Gamot Sa Luga Novels & Stories

AYA’S POV May kakaibang bigat ang hangin ngayong gabi sa Laguna. Ito ang huling gabi bago ang itinakdang "Harvest" ng mga kaaway. Pero sa loob ng aming munting cottage, tila isang magkahiwalay na mundo ang umiiral. Matapos ang pag-amin namin ni Lucius kagabi sa garden, may nagbago sa bawat titig at bawat hawak namin sa isa’t isa. Wala na ang mga pader. Wala na ang mga alinlangan.

Tahimik naman na kinuha ni Fraysia ang magagaan na gamit 'tsaka siya naunang magtungo sa malaking puno ng mangga kung nasaan naro'n ang maliit na kubong pinagawa ni papa upang may pag-tambayan kami. Napangiti ako kung gaano kaganda ang tanawin, napaka-presko rito. Ang kulot at mahaba kong buhok ay nag-sasayawan kasabay ng hangin. Malinis tingnan ang Mount Cam, puro berde ang kabuuang bundok, may mga nagtatayuang puno at ang mas ikagaganda pa lalo nito ay ang ibaba nito ang dagat ng Batanes. Napaka-ganda at presko talaga.

Gumamit siya ng Salitang Salamangka tulad Fulsus at Distraho upang tumilapon saka bumagsak ang mga nilalang sa sahig. Sa kabila ng kanilang pambihirang lakas, hindi pa rin nila ito kaya dahil marami pa rin ang mga Brujo't Bruja na dumarating. Tila ba ay walang katapusan na pag-atake ng kadiliman. Kung kaya't ay napalibutan na sila ng mga ito sa hindi inaasahang pagkakataon.

Ang kaniyang mga pakpak na yari sa apoy at ulap ay nakabuka, habang ang kaniyang tinig ay umalingawngaw sa bawat kaluluwa ng bampira sa mundo. “SA PAGLIPAS NG SANGDAANG TAON, AKING PINAGMASDAN ANG INYONG MGA LAHI,” dumagundong ang tinig ni Bathalang Agamus, habang ang mga mata niya ay naglalagablab ng galit. “SA BAWAT HENERASYON AY PUNO NG DUGO ANG LUPA, AT SA BAWAT UMAGA AY MAY NAGBABANGGANG PULANG AT PUTING MGA KAPATID. SAAN PATUTUNGO ANG INYONG LAHI KUNG WALA KAYONG ALAM KUNDI MAGGANTIHAN?”

[The Secret of Palawan] Ang bangka ay dahan-dahang pumasok sa bukana ng isang nakatagong lagoon sa El Nido, Palawan. Ang mga dambuhalang pader ng limestone ay tila mga guwardiyang nakatayo sa magkabilang panig, nagbibigay ng proteksyon laban sa bagsik ng bukas na dagat. Dito, ang tubig ay kulay esmeralda at kasing-tahimik ng isang katedral. Pagkatapos ng unos sa Zamboanga, ang kapayapaang ito ay tila isang pabuya na hindi nila alam kung karapat-dapat nilang tanggapin.

Halos limang araw din kaming puro site analysis, pakikipag-usap sa locals, at pag-sketch sa ilalim ng init ng araw. "Hayaan mo na 'yan, Kyle. Biodegradable naman 'yung ginamit nating marker. Tatay Gardo knows where the boundaries are," sagot ni Liam habang isinasakay ang huling tripod sa likod ng van. Humarap ako sa property sa huling pagkakataon. Ang dagat ng San Vicente ay kalmado, parang walang balak magpaalam. "O, tara na. Baka ma-late tayo sa flight, mahirap na."

At sa gabing iyon, habang lumilipas ang buwan sa ulap, nagsimula ang paglalakbay ng isang Loba Luna—na ang kapalaran ay magdudulot ng digmaan, at pag-ibig na higit pa sa lupit ng tadhana. Biglang naramdaman ni Amara ang kakaibang init na gumagapang sa kanyang katawan. Mula sa kanyang balikat pababa sa mga daliri, parang may apoy na dumadaloy sa kanyang mga ugat. Napatitig siya sa kamay nilang magkahawak—nagliliwanag ito ng kulay pilak, habang ang hangin sa paligid ay tila humihigpit. “Kael…” mahina niyang tawag, nanginginig ang tinig. “Ano ’to?”

Kitang-kita ang galit sa mukha nito. Sinesenyasan niya si Luna, at lumambot lang ang boses niya nung tumingin siya rito. "Come on. Let’s go home. Masyado namang 'mataas' ang standard ng mga Camero para sa atin; we won’t be bothering them again." Ang ibig sabihin nun ay parang malakas na sampal sa lahat: Official nang pinuputol ng Montenegro ang connection nila sa mga Camero.

Mashado ngang makapal ang mga damo at ligaw na halaman sa parteng ito ng bundok, halatang hindi madalas madaanan ng mga taong umaakyat rito. "Aakyat ako master, gusto niyo bang kunin ko na lahat iyan?" Nakangising sambit ni Gael habang itinataas na ang manggas ng kaniyang uniporme. Tumango lang si Damon saka inilibot rin ang tingin sa paligid.

Ang mabagal na takbo ng oras na tila hindi minamadali ang kahit na anong bagay. San Gabriel is a home to Liza's young heart— to my young heart. It was like a safezone to me. Not until... I could no longer look back at this place. Muli akong humakbang at nagpasya na lumangoy na lang muna para iwaglit ang mga gumugulo sa isip ko ngayon. Hindi naman ganoon kalamig ang tubig at medyo maliwanag rin ang dagat dahil sa malaking buwan na nakatanglaw mula sa kalangitan kaya hindi nakakatakot ang lumangoy mag-isa.