Gamot Sa Luga 소설 & 이야기

At Nagsimula sila ulit maghatakan at magbasaan sa dagat. Matapos ang kanilang dinner. Naglakad-lakad si Lumiere sa tabing-dagat. Inayos niya ang balabal dahil medyo lumalamig na. Pinagmamasdan niya ang kalangitan namamangha siya na sobrang lapit nito at nagnining-ning naparang mga dimante sa kalangitan. Sa kaaliwan niya ay hindi niya napansin ang bultong papalapit.

Napapangiti naman Ang driver na Panay tingin sa kanilang mag asawa salamin. At the Blessed Foundation... Pagpasok palang ng bakuran ng foundation ay napamangha na si kagandahan ng Lugar. Ang mga halaman at mga bulaklak na nasa bawat gilid ng Daan. very welcoming ang Lugar. at may pakiramdam si Summer na nakarating na Siya sa Lugar na ito. "Wow amazing!"

Tugon ko. Isa-isa namin inilagay ang mga gamit sa maliit na bangka bago sumakay. Inilibot ko ang aking tingin sa buong Lugar. Halos bangka Ang lahat na gamit nila, Wala akong nakikita na naglalakad. At halos lahat sila ay mababatid ang saya sa mga mata at boses nila. Puti ang ulap na nagsilbing tubig sa mga bangka, ngunit kulay ginto Ang liwanag na nagmula sa itaas. Kapansin pansin din na tila mayroong pang iba na nanirahan sa itaas.

Mapa-stolen man his footsteps or his shadow. Halos kalatahating araw ang ginugol namin para marating ang tuktok at pareho kaming laglag panga ng makita ang ganda sa taas. Tanaw na tanaw rito ang Laguna de bay at mga bulubundukin ng Laguna.

Umupo si Gia sa tabi niya at huminga nang malalim kagaya niya. Nginitian siya ni Lina. “Oo, di ko alam kung bakit. Takot talaga ako sa malalim na tubig at di ako nagtatangkang lumangoy sa dagat. Pero iba ang pag-upo sa pampang. Nakakagaan ng loob na tumingin sa dagat para sa'kin.” “Banda roon ang Centrolis.” Tumuro si Gia sa malayo. “Nasa kabilang ibayo ito ng dagat. Dapat makapunta ako roon balang araw!”

Pati si Ate Gloria at ang driver ito ang may dala ng dalawang maleta ko. Tumango lang ako at sumabay ng lakad sa kanila ni Layvee. Habang papalapit kami sa gate, mas lalo kong napansin kung gaano kalawak ang bakuran. May mga tanim na halaman sa gilid. Mga gumamela, santan, at kung anu-ano pang hindi ko kilala. Kawayan ang gate at bakod ng bakuran province na province talaga. May isang malaking mangga sa bandang kanan, at sa ilalim nito may kahoy na upuan na parang perfect spot para mag-isip o mag-emote.

Ang pangunahing bulwagan ng dakilang liwanag ay tuluyan ring nasira. Nasira din ang watawat ng dakilang liwanag. Sa sandaling iyon, ang watawat ng Elysium Gate na may pagmamalaking sumagisag sa bundok ng Mingwang! Ang hangin ay napuno ng metalikong amoy ng dugo. Wow!

Sa likuran nila ay may maririnig na yabag ng maliliit na paa. “Mommy!” sigaw ni Liana, halos madapa pa siya sa pagmamadali. Diretso siyang sumalpok sa kaniyang ina at yumakap siya agad nang buong lakas. “Ang ganda po ng fireworks!” “At ‘yong message, siyempre,” dagdag ni Gael. Humabol siya at halos sabay ring yumakap sa kanilang ina. “Astig! Ang laki sa sky!”

Napatawa na rin siya lalo nang maalala ang mga unang pagkikita nila ni Lukas noon. SA Big Lagoon naman sumunod na nagpunta sina Cataleya at Lukas. Maluwang na bahahi ng katubigan kung kaya malayang nakakadaan ang mga bangka sa magkabilang tabi ng lagoon. Tumambad sa kanya ang nakakamanghang tanawin ng talampas na gawa sa apog na nakapaligod doon.

Lumapag ang eroplano sa isang makitid na itim na aspalto sa kung saan sa Cape Verde nang magsimulang magkulay lila ang langit dahil sa bukang-liwayway, walang terminal, walang customs, isang mababang gusaling konkreto, isang ilaw sa baha, at isang lumang itim na Jeep na naghihintay habang umaandar ang makina. Una nang binuksan ni Mara ang buckle, kinuha ang maliit na duffel na mabilis naming inimpake bago lumipad—mga pekeng pasaporte, pera, mainit pa rin ang pistola mula sa shootout sa hangar, tumingin siya sa akin, matatag ang mga mata kahit na may mga anino sa ilalim ng mga ito. "Huling pagkakataon para magbago ang isip mo," mahina niyang sabi.