Gamot Sa Mata 소설 & 이야기

Ang gamot ay may mapait at matapang na lasa; Ngumisi si Darryl nang inumin niya ito. Dahan- dahang sinabi ng Banal na Magsasaka, "Ang mangkok ng gamot na ito ang aking lihim na resipe. Maaari itong pagalingin ang iyong pinsala, ngunit mayroon din itong mga epekto - pansamantalang mabubulag ang iyong mga mata sa dalawa hanggang tatlong araw. Kaya, ang kailangan mo lang gawin ay magpahinga. Pagkatapos ng dalawa o tatlong araw, muling makakakita ang iyong mga mata, at ang iyong mga pinsala ay gagaling. "

Gagamitin niya na naman ang gamot na iyon para pansamantalang wala siyang makita. “Hindi ba masisira ang mga mata mo riyan?” may pag-aalalang tanong ko. Pagkatapos niyang malagyan ang kanyang mga mata ay nanatili siyang nakatingala. “I paid expert doctors to formulate this solution for my eyes. If my vision gets damaged, I'll have them thrown in jail.” Iminulat niya na ang kanyang mga mata at inilahad ang kanyang palad sa akin. Tinanggap ko naman iyon agad.

Hindi ko kayang makita ang sakit sa mga mata ni tatay. Wala na ring ampat sa pagtulo ang mga luha ko hanggang sa naramdaman ko na lang na may kamay na marahang humahaplos sa aking likod. Pag-angat ko ng tingin ang luhaang mukha ni General Montenegro ang bumungad sa akin. Nakaluhod ito sa gilid ko at punong-puno ng luha ang mga mata. Mabilis siyang inalalayan ni Gaden na umupo sa aking tabi.

Nagmulat ng mata si Avva. Bumungad sa kaniya ang puting kisame. Nakatulog pala siya matapos turukan ng IV fluid. Iginiya niya ang mata niya at nakita niya si Garret. Nang magtama ang mata nila ay agad na tumayo si Garret at nilapitan siya. “How are you feeling, Maya?” nag-aalalang tanong ni Garret.

Nakapikit na ang kan'yang mga mata dahil sa antok hanggang sa hindi n'ya na alam kung ano ang kasunod na nangyari. Nagising na lang s'ya na mataas na ang sikat ng araw. Kinusot n'ya ang kan'yang mga mata at inilibot ang tingin sa paligid. Namataan n'ya ang isang pompon ng fresh carnation na nasa ibabaw ng mesa sa gilid ng kama.

d*ing niya sa sakit bago napapikit. Ramdam niya ang luhang tumulo sa gilid ng mga mata niya matapos mangalahati ang pasok nito. Malambot nitong mga labi ang dumampi sa mga mata niya, humah*lik na tila tinatangay ang sakit kahit pa ramdam na ramdam naman niya ang malaking k*****a nito.

Hindi ko matanggap ang nangyari sa akin. “Anak, kumalma ka.” pag aalo ni mama. “Hindi ka mabubulag dahil nakahanap agad kami ng eye donor mo. Pinalitan ang mata mo dahil hindi na masalba, napuruhan sa dami ng bubog na tumama.” “Kailan ako babalik sa normal?” nanghihina na tanong ko. “Wala pang kasiguraduhan kung kailan. Baka matagalan.”

Napapangiwi ako sa hapdi dulot ng bawat dampi ng bulak sa aking likuran. Nakadapa ako sa ibabaw ng aking kama habang pinapahiran ng gamot ni Mama ang aking likuran. Nag-iwan ng pasa at malalim na sugat ang bawat hagupit ni Garett ng sinturon sa aking likuran. Maging ang braso ko ay may sugat dahil sa mga tumamang bubog.

Hindi niya alam na ganito pala kapagod kapag sa una. Pareho silang nakaramdam ng pagod ni Vander. Pero pareho naman silang nasiyahan at nasarapan sa ginawa nilang pareho, at sabay pa silang nakatulog. SA PAGDILAT ng mga mata ni Madonna ay wala siyang makita. Kumunot ang kaniyang noo at kaniyang napagtanto na nakapiring pala siya. Marahan niyang inalis ang isang itim na panyo na ginamit upang pantakip sa kaniyang mga mata, at sunod-sunod na kumurap. Her vision is blurry, hindi siya makakita ng maayos.

hindi na ako nakatiis dahil talagang makulit itong ulo ko, inangat ko ang tingin sa kanila. Nakangiti ng malawak si Loriel habang isinubo iyon kay Kelvin na nakatingin rin sa kanya habang ginagawa iyon. Gusto kong umirap pero mas nangibabaw ang pait na nararamdaman. Bakit ang sakit sa mata ng ganitong tanawin? Ang sakit nila sa oculus at cornea! Pero 'di ko maipagkakaila na.. bagay sila. Hindi tao, medyo hayop(charot) kasi bagay sila. Edi sila na!