Guiltiness Quotes Novels & Stories

Hindi ako makatingin sa kanila, baka makita nila ang guilt sa mata ko. Fuck! Why am I feeling guilty? Guilty ka, Q because you're bound to marry someone else too pero hindi mo iyon sinasabi kay Kalle kaya ka natamaan sa sinabi ni Trevor. Pero niloloko ko nga ba si Kalle? Hindi naman diba? Hindi ko lang naman sinabi sa kanya ang tungkol doon. And I feel like I don't need to say that to him dahil hindi naman siya seryoso sa amin.

I don't have anything to say to him, I think everything that connects us are destroyed. "How can you tell if someone is innocent or guilty?" He asked out of no where. "Hmm, innocent until proven guilty." He nodded. "I know but don't they have any conscience if ever they are really guilty?" "We are there to help them, not criticize them. They heard and experienced that as well, sometimes its up to them how they'll face their own karma." "I want them to face their own karma in my very own palms." Agad ko naman siyang binatukan.

“Enzo, alam kong ginagawa mo ang lahat ng makakaya mo. Pero hindi mo pwedeng akuin lahat ng kasalanan sa mundo. Hindi mo kasalanan ang lahat ng ito. Ang trabaho mo ay ipaglaban ang katotohanan, pero hindi ibig sabihin na lahat ng galit at sakit ng tao ay responsibilidad mo.” Nakayuko siya, tila ba hindi kayang tingnan ako sa mata. “Alam ko naman ‘yon, Sienna… pero hindi maiwasan ng puso ko na makaramdam ng guilt. Parang… ang hirap tanggapin na may mga taong nasasaktan at nawawalan dahil sa trabaho ko. Gusto ko sanang magpahinga, pero alam kong hindi ko magagawa iyon dahil marami ang umaasa sa akin.”

Kung nakinig lang talaga ako nang maayos nang sinabi na umalis na kami, hindi sana siya nabaril. "You're still guilty?" "Hindi siya mababaril kung hindi dahil sakin, Riza." "Dahil satin. Even me, I am so guilty, Clariza. Hindi naman mangyayari ito kung hindi ko ipinakilala ang sarili ko sa lahat."

Hindi ko kayang bumalik na parang normal ang lahat matapos ko siyang iwan sa ere nang ganito katagal. “I’m guilty, okay?” reklamo ko habang napapahawak sa noo ko. “Guilty ako.” Natahimik silang lahat. At parang doon ko lang narinig kung gaano kabigat pakinggan ang pag amin ko na ‘yon. “At anong magagawa ng guiltiness mo kung hindi ka naman hihingi ng tawad sa ginawan mo ng kasalanan?” seryosong tanong ni Ida.

Tiim-bagang itong ngumisi at umiling-iling. "You're only sorry because you don't like what you're feeling right now, Angenette. But guess what, kahit gaano karami ka pang beses humingi ng tawad, hinding-hindi gagaan 'yang pakiramdam mo. You'll always feel guilty of what happened to Hope. Habang buhay kang hindi patatahimikin ng iyong konsensya dahil maraming buhay ang nasira mo just because of your greed."

Apart from me, I know that someone else is also being haunted by the pain, sadness, and guilt of this situation. It's only fair that we feel this way. It's only right that we be tormented by the plethora of emotions overwhelming our systems now. Perhaps, this is our karma. "Gusto mo ng coffee?" muling tanong ni Jinro. Umiling ulit ako. "Jowa gusto mo... Aray ko, Silang!" As usual nakatikim na naman siya ng batok sa isa. "Napaka-haduf mo! Anong klaseng tanong 'yon, ah?"

Ilang gabi akong nagigising na umiiyak. Minsan ay hindi ko alam kung panaginip ba iyon o alaala. Minsan, napapaupo ako sa kama habang nanginginig. At ang pinakamasakit sa lahat... Hindi lamang takot ang nararamdaman ko. May guilt. Napakalaking guilt. Dahil sa isip ko, ako ang may kasalanan. Ako ang makasalanan. Kahit hindi ko na mabago ang nakaraan, paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kung bakit ko hinayaan na mangyari ang lahat.

I stated, deeply and guilty. I can't stop feeling guilty, because it's the truth caught me off hand. No escape, no choice either. I have to svck everything up and reflect my own doing. "Oh? Bakit mukha kang lugmok at pinag-bagsakan ng langit diyan? Hindi ba dapat masaya ka, kasi nagawa niyo na?" "It's not what you think it is, mom."

Para itong isang misteryong bigla na lang ibinagsak sa kanya. Sa totoo lang, una na niyang napagpasyahan na pabayaan na lamang ang lahat. Wala naman siyang obligasyon na makialam. Ngunit sa kung anong hindi maipaliwanag na dahilan, may napakaliit na bahagi sa kanyang puso na tila nakaramdam ng kaunting konsensya. Napangiwi siya. “Damn it… bakit ba ako nakakaramdam ng guilt?” bulong niya sa sarili.