Halimbawa Ang Aking Pamilya Novels & Stories

tudyo ng kabila kong utak. Wala ng pag-asang mabuo pa tayo mga anak ko. Patawarin ninyo ako kung hindi kayo magkakaroon ng kompleto at masayang pamilya. Ipinapangako ni mama na hindi ako magkukulang sa inyo. Kahit ako lang ang magiging nanay at tatay ninyo okay lang. K-kahit mag-isa kong haharapin ang mga pagsubok para lang mabigyan ko kayo ng magandang buhay gagawin ko. Nakayanan naman ni mama dati, noong walang-wala pa tayo. Ngayong mas madagdagan pa ang lakas ko dahil sa inyo mas kakayanin ko pa ang hamon ng buhay ko. Hinahamplos ko ang buhok ni Zaile habang impit na umiiyak. Naaawa ako ng sobra sa kanya dahil naiintindihan na niya ang lahat eh at talagang umaasa siyang mabubuo kami.

Mga pamilyang sinaktan ako, inalila at halos iparamdam sa akin kung gaano walang silbi ang buhay ko. Nung mapunta ako sa mayamang pamilya, doon lang ako guminhawa. Salamat kina Mama Becca at Papa Roland dahil minahal nila ako ng husto na parang totoong anak. Hindi kasi sila magkaroon ng anak dahil baog si Mama Becca. Mayaman silang mag-asawa dahil may-ari sila ng ilang mga resort sa Boracay at Palawan. Bukod doon ay may mga luxury hotel pa sila sa Manila. Sila ang nagpaaral sa akin sa mga yayamaning school. Na-spoil ako ng husto. Ang mga gamit ko ay palaging branded, at talaga namang tahi ng mga sikat na designer. Sa mansion nila, may malaki akong kuwarto na para akong princessa. Hindi ko na

Habang nakaupo ako roon, hindi ko maiwasang balikan ang nakaraan ko. Hindi ako lumaki sa orphanage. May pamilya ako, may maayos na bahay. Pero dumaan din kami sa panahon na halos kapusin. Naranasan kong matulog nang may pangamba kung may kakainin pa kinabukasan. Naranasan naming magtipid sa kuryente at tubig. Kaya siguro ganoon na lang ang epekto sa akin ng lugar na ito.

Parang may humigpit sa dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit. Pero mas masakit marinig iyon kaysa sa lahat ng galit na naramdaman ko noon. Dahil habang kami ay abala sa mga pagkakamali namin... May batang nangangarap lang pala ng simpleng pamilya. “Kuya.” Napatingin ako sa kanya. “Kapag naging family tayo...” Bigla siyang nag-isip.

Ceelin "You're back," salubong sa akin ni Phil pagpasok ko sa loob ng bahay. Muntik ko na siyang maitulak nang bigla niya akong halikan sa pisngi at pinagsalikop ang aming palad. "Nandito ang family ko," pasimpleng bulong nito sa akin. Kaya naman pala abnormal ang kilos nito. Nasa sala pala ang pamilya nito at nakatingin sa amin.

Maraming tao ang naglilihim, ngunit hindi ka makakapagtago sa mismong gumawa sayo. Hindi ko naranasang masabihan ng "Anak lang kita. Papunta ka pa lang, pabalik na ako" "Noong bata ako, hindi naman ako ganyan." Tipikal na imahinasyon para sakin, na walang kinalakihang pamilya. Wala akong tatay at nanay na totoo. Si Ama lang, at si Lolo. At mga tinuturing kong kapatid, ay ang kambal.

“Are you sure you wanted to stay here?” Tumango lang ako at nagsimula nang magligpit ng pinagkainan. Mga problema ay normal lang sa pamilya, at ito ang unang beses na naranasan ko iyon. Kasi wala naman talagang perpektong pamilya, lahat naman nagkakamali, nag aaway, nagsisigawan at nagtatampo. And I understand that. This is way better than the mansion. Way more peaceful and happy. Kahit na nag aaway ay hindi naman sila nagbabarilan, nagpapatayan, hindi kagaya sa mansyon.

“HIndi po kasi ako galing sa mayamang pamilya. Malayo sa mga babaeng naghahabol sa apo ninyo.” Napahalakhak siya. “Kailanman ay hindi tumingin ang pamilyang ito sa estado ng buhay. Ang mahalaga sa amin ay ang ugali ng isang tao.” “Napansin ko nga po iyon pero minsan hindi ko maiwasang makaramdam na mahiya dahil maraming babaeng mula sa mayayamang pamilya ang gustong mapangasawa si Abe habang ako…”

Blanca Naghuhumiyaw na karangyaan. ‘Yan ang masasabi ko sa lugar na dinatnan namin ngayong gabi. Hindi maipagkakaila ang yaman na tinatamasa ng mga Thompson na kahit siguro ang ikatlo o ikaapat na henerasyon sa pamilya ay hindi magugutom.

Give some respect to yourself and family kung saan ka galing. Para akong sinampal dahil sa reply na yun. Nasagi kasi nito ang pinaka sensitive na parte ng pagkatao ko. Bigla ko tuloy naalala ang problema sa aking pamilya na pilit kong kinakalimutan. Sa mga ganitong landian at kalokohan nga pala nagsimula ang problema ng pamilya namin. Simpleng biruan, simpleng landian hanggang sa mauwi sa malaking problema. Para akong nagising sa kagagahang pinaggagagawa ko.