Hanggang Kailan Michael Pangilinan Novels & Stories

Pagod na akong magtimpi. “Sure,” sagot ko, pilit ang ngiti. Hindi pa man ako nakakalayo— “Hindi sasama si Miss Del Pilar.” Parang huminto ang oras. Dahan-dahan akong napalingon. Nakatayo si Michael sa may pintuan ng opisina niya. Malamig ang tingin—hindi sa akin, kundi sa kausap ko. “Dahil late siyang pumasok,” dagdag niya, “marami pa siyang gagawin dito sa office.”

Aba, mukhang may intermission number pa. Wait lang, alam ko ‘tong kanta na ito ha? Pag-angat ko ng ulo ay bumungad sakin ang singer na si Michael Pangilinan?! OMG! Ang gwapo pala nito sa personal. May bitbit itong gitara at nakaupo sa sofa na set-up ng programa. Bigatin pala ang mga guest namin ngayong gabi. At ng nagsimula na itong kumanta ay natulala na lang ako sa ganda ng boses.

--A little flashback-- Bago mangyari ang lahat, matapos pagbantaan ni Kallahan sina Annaliese noong nagpunta sila sa bahay nila ni Michael, hindi na siya mapakali matapos non. "Ano ba Michael. Ngayon ka pa ba mako-konsensya?" "Anak ko pa rin si Mikaela, Annaliese. Anong gusto mong gawin ko?"

Hindi naman nagpatinag si Michael sa ginawa ko at mas hinigpitan pa ang pagkakahawak sa lalaki. Rinig ko ang paglakas ng bulungan sa paligid namin. Tila nagulat ang mga manunuod dahil sa di inaasahang nangyayari sa harap nila. "Damn it, Kael! Calm down!" Bulong ko at hindi na napansin ang naitawag ko sa kanya. Nang hindi parin nagpaawat si Michael, tumingin na ako kina Ailan para humingi ng tulong ngunit nag-iwas lang silang lahat ng tingin sa akin.

pagpupumilit ko. Sinisipat-sipat ko pa si Michael na hanggang ngayon ay gano'n pa rin ang ginagawa. Hindi ko alam kung 'di niya ba pansin na nagkakagulo na, o wala lang talaga siyang pakialam sa akin.

“Ugh… Huwag naman ganito…” Si Michael, sa kabila ng seryosong tono, nagtaas ng kilay. “Hindi masama, pero hindi rin sapat. Puwede na, Mayor.” Si Zaeyon, nakangisi lang, “Medyo okay. Pero hindi pa ‘yan ang pinaka-mahirap.” --- “Next drill,” sabi ni Michael, tinitigan si Calvin na halos nahulog mula sa damuhan. “Sparring. Ikaw mismo ang pipili ng makakalaban mo. One-on-one. Tatlong minuto.”

Kinagat ko ang pang ibabang labe ko, mukhang ginalit ko pa ata. Nag igting ang panga nito at tinalikuran kaming lahat. Tiningnan ko ang likod nito. Bawat hakbang nito ay parang may diin. Napatingin ako sa mga kasamahan ko dito na hanggang ngayon laglag parin ang panga. "what is that?.." si mikey na parang kakabalik lang sa ulirat. Ngumiti ako ng pilit at humingi ng paumanhin

Nagmistulang dasal ang pangalan ni Michael na paulit-ulit kong sinasambit habang walang humpay niya akong pinapaligaya. Hindi ko na alam kung kailan humupa ang nanalantang bagyo sa labas dahil halos magdamag akong sinasalanta nang hindi matatawarang sensasyon habang paulit-ulit na inaangkin ni Michael.

Pagkatapos kong maglagay ay nagdilig na ako ng mga halaman. Isa lamang yun sa aking ginawa para makumbinsi sila na ako'y talagang sanay sa pagiging mahirap. Mahirap naman talaga ako noon ng hindi ko na isipan na magpursige para makamit ang aking mga pangarap. Oo na sige na nagsinungaling na ako about kung sino talaga ako. Ako si Danielle Dave Ace Pangilinan Natividad. 23 years old taga Manila. Totoo lahat ng sinabi ko kanina maliban sa parteng driver 'LANG' ang trabaho ko.

Muling pahaging nito na kinailing ko na lang. Sunod kong nakita ang pag igting ng panga ni Yohann ng sunod-sunod nitong marinig ang mga sinabi ni Warren. “Tama na’yan Warren, sumabay ka na sa aming kumain ng umagahan.” Sa halip ay suhestyon ko.