Have You Eaten Novels & Stories

natawa kong sabi. She laughed. “Okay, first lesson. Very common question dito sa Philippines—if someone asks you, ‘Kumain ka na?’” I blinked. “What is that?” “It means ‘Have you eaten?’” “Ohhhh!” tumango ako. “So what I say?” “You can reply, ‘Oo, tapos na.’ That means yes, I’m done eating. Or ‘Hindi pa,’ which means not yet.” Inulit ko agad. “Oo… tapos na.”

Para akong naninigas lalo na't nasa iisang kama kami. "You keep amusing me, Elle." Ngumuso ako. Anong tingin niya sa akin, clown? "K-Kumain ka na ba?" tanong ko. "Hmm, yes." Huminga ito nang malalim. "I'm sorry I wasn't able to join you for dinner. Kumain ka ba nang maayos?" "Oo naman," mahina kong sagot. "Hindi mo naman dala ang pagkain kaya kakain pa rin ako."

“How are you guys liking the food?” “It’s really good. Thank you.” Dessert na ang kinakain namin ngayon at halos hindi na ako makahinga sa kabusugan. “That’s awesome. Well, I won’t take any more of your time. Enjoy your lunch and have a great day.”

Ni hindi na ako nakapagpalit, kung ano ang suot ko sa paggising ko iyon na. "Kumain na ba kayo?" Tanong ni Anna. "I'm done, pero si Zay hindi pa kumakain," malumanay na sagot naman ni Janica dahil hindi ko nagawang sagutin si Anna sa tanong niya. Kumain siya kanina bago umalis sa isla, ako ay tanging pag bubrush lang ang nakayang gawin. Hindi ko naman kasi kayang kumain gayong hindi ko alam kung kamusta si papa.

Uunahin ko na munang iisipin ang almusal. I don't know if Everest prefer heavy over light breakfast. I don't know as well if Ezekiel brought his protein shake. Nahihiya akong pakialaman ang kusina. Pero gusto kong ipaghanda sila ng agahan. Una kong binuksan ang fridge. May makakain naman pero mukhang hindi na aabutin hanggang bukas ang pagkain. Maybe Eve always order his food. Or sakto lang na hindi pa siya nakapaggrocery?

"Well, bukas na lang. Maaari namang ilagay muna ito sa ref." Tumango siya rito. "Have you eaten? Gusto mo bang ipaghain kita?" "Hindi na," mabilis na awat sa kanya ni Brix. "Kumain na ako kasama ang ilang kasamahan ko sa firm. Thank you, anyway. How about you? Kumain ka na ba?" "Yeah..." tipid na sagot niya.

BAHAGYANG nakaramdan ng hiya si Adrian sa sinabi ni Yumi, ngunit agad niya iyong itinago, saka marahan siyang tumango na para bang ayaw pahabain pa ang usapan. “Have you eaten?” biglang tanong ni Yumi, tila naalala ang isang mahalagang bagay. “Yes,” maikli nitong sagot. Hindi niya binanggit sa babae kung gaano katagal siyang naghintay bago kumain kanina.

Bigla tuloy akong nanliit sa sarili ko. "Anyways, have you eaten yet?" he asked, changing our topic. Napahawak naman ako sa tiyan ko. Hindi pa nga pala ako nagtatanghalian at naghahapunan. Masyado akong nabusog sa kinain namin ni Vish kaninang madaling araw. "Not yet. Kakagising ko lang kasi," sagot ko. "So, uhm....can I fetch you up and eat dinner with you?"

tinaasan ko lang sya ng kilay. Oh come on dont tell me hindi ka naniniwala sakin..tsk.. "Okay..have you eaten yet?" Tanong nya..pheww..kala ko magtatanong pa sya ng kung ano ano..mabuti naman hindi na.. "Ahmm..oo kanina" pagod kong sagot..sht..kinakabahan parin ako.. "Kanina?" "Yah.." "You mean..breakfast?" Breakfast nga ba yon? Tsk whatever basta kumain na ako kanina..

Masyado siyang nasanay na ito lagi ang kasama. "Did you eat?" Nawala sa pag iisip si Yenna nang magsalita si Lennon. Hindi na siya kumain dahil hindi naman siya gutom at gusto niya kumain mamaya kasabay ang mommy at daddy niya kaya hindi na siya nag pahanda pa ng breakfast.