Hermana Penchang Monologue Script Novels & Stories

Sinsero niyang paghingi ng tawad. "Apology accepted but may I remind you Miss Christelle Ramona Sandoval De Leon that you have an empire that needs to run." Napangiti siya dahil pag ganitong ginamit na nito ang buo niyang pangalan ay alam niyang umiirap na ito sa kawalan ngayon at ang bagay na iyon ay nakapagpapasaya sa kanya. "I know Miss Monica Santos Costales that's why I sincerely apologize and grateful because you're here to help me." Mahinang tugon niya.

“Hindi ako premyo na pinag-aagawan ninyo!” My chest was rising and falling. “Hindi niyo ba nakikita?” sabi ko, nanginginig ang boses. “Nasasaktan na ako… nasasaktan na tayong lahat…” Tahimik. Si Helena, nakatingin lang sa akin. Parang proud. Parang naiintindihan niya ako. “Althea is right,” sabi niya mahina pero malinaw. “This is no longer about business.”

Patuloy na pinaikot-ikot ang isang mamahaling ballpen sa kanyang mga daliri habang ang mga daliri sa kanyang kaliwang kamay ay patuloy na ikinakatok sa ibabaw ng lamesa. Hannah is no longer existing into this world. And I will do everything para bawiin ang lahat ng nawala kay Hannah. Kung kinakailangan na burahin ko kayong lahat ay gagawin ko. Ibabangon kong muli ang kanyang dignidad na niyurakan mo.” Halos paulit-ulit itong naglalaro mula sa kanyang isipan, habang nangingibabaw ang tanong na kung “bakit ? at ano ang nangyayari sa kanyang asawa?

“The audacity of you na pumunta rito!” Galit na hinagis ni Ramy Harrigan ang pinirmahan na dokumento sa harapan ni Hera, ngunit agad naman itong sinalo ni Lendon. “At ikaw, uncle, anong tawag sa ‘yo? Your face is too thick to take my father's seat.” madiin na wika ni Hera. Ramdam niya ang pag-akyat ng dugo sa ulo nito dahil sa sinabi niya. Tumayo ito at lumapit sa kanya.

Nang mapansin ni Helena ang kunot sa mukha ni Julien, at napagtanto niyang baka magsimulang magduda si Harrison, agad siyang nagbago ng tono at seryosong sinabi, “Sir, huwag kang masyadong mabigla. Tandaan mo, nasa Mateo 7:7: ‘Humingi kayo, at ibibigay sa inyo; humanap kayo, at kayo’y makakatagpo; kumatok kayo, at kayo’y pagbubuksan.’ Ito ang biyayang ibinibigay ng Diyos sa mga naniniwala sa Kanya!” Nagpatuloy siya, “Kahit sa pinakamahirap na yugto ng buhay ko, nanalangin ako araw-araw, at ginamit ko ang bersikulong ito para palakasin ang loob ko, ipaalala sa sarili ko na kailanman ay hindi ako iiwan ng Diyos!” “Kaya binigyan ako ng pagkakataon sa buhay, nagbago ang kapalaran ko, at naging

naghihinanakit ang tinig ni Hera kaya naman kahit papano nakaramdam ako ng sakit “I’m sorry Hera! Kasalanan ko ang lahat! Alam kong hindi mo pa rin ako napapatawad hanggang ngayon! Kaya naman paulit-ulit akong hihingi ng tawad sa iyo hanggang sa mapatawad mo ako.” sabi ko naman kay Hera “You look happy! I’m glad!” halos pabulong na sabi ni Hera kaya napatingin ako sa kanya but she was not looking at me

CMMB 2 "Oh my ghad! Oh my ghad, Daryha! Ano itong pinasok mo? Kakarating mo lang then what? Sana pala hindi na ako umalis dito at binantayan na lang kita! You kiss him in front of his girlfriend, Daryha? Are you really that insane? Usap-usapan ka ng mga nakakakilala sayo, sa inyo!" Panenermon ni Herica sakin nang pumunta siya sa condo ko kinabukasan. Nakatayo pa ito at kanina pa palakad-lakad sa harap ko.

Mukhang matagal na niya itong gustong sabihin, naipon lang lahat sa loob niya. "Kaya ngayon, alam ko masyadong makapal ang mukha ko, pero gusto ko sanang humingi ng pabor sa inyo. Na sana...bigyan niyo pa ako ng isa pang pagkakataon. Ipinapagako ko sa inyo na..." Huminto siya sa sandali, nagpatuloy rin agad matapos huminga ng malalim. "...na magbabago ako. Gagawin ko lahat ng makakaya upang maitama ang lahat ng pagkakamali na nagawa ko at ng pamilya ko. Hindi na ako magbubulag-bulagan pa, at papakinggan na ang lahat ng hinaing niyo. I will do everything to be a better leader to all of you. Just give me one last chance to prove what I can do. Hindi ko sasayangin ang pagkakataon na iyon. Panga

Chapter 96 SA MANSYON ng Monterde Family. Isang tahimik at mapayapang gabi ang mayroon noon habang magkasamang naghapunan sina Brix at Herman. Tiningnan ng matanda ang kanyang tahimik na apo at napailing siya, medyo walang magawa. Mas mahirap pa yata mapagsalita si Brix at makipagkwentuhan sa kanya kaysa umakyat sa langit kaya sumuko na lang siya sa ideyang iyon.

Bumuga siya ng hangin at bumaling sa kaliwang bahagi Kong saan naroon ang kaniyang ama na agad naman siyang tinanguan hudyat iyon para humakbang siya papalapit sa altar. Ito na iyon, hindi na siya pwedeng tumakas pa. Ito na Ang simula ng pagbabago ng kaniyang buhay. Napakagat siya sa kaniyang labi habang patuloy sa pag lalakad. Nang makarating na sila sa altar ay nag salita ang kaniyang ama. "Ipinag kakatiwala ko sayo ang aking anak, naway mahalin mo siya nang mas higit pa" bilin nito, tumango naman si Mr Chang "Makakaasa ho kayo"