Himself Novels & Stories

Paano niya nalaman? Napatingin siya muli. Nakangiti si Lucas, bahagya lang. Hindi malapad. Hindi malisyoso. Isang simpleng ngiti na may dalang init. Bigla siyang napalingon. Pilit pinakalma ang sarili. Hindi ka pwedeng magpaapekto, Celestine. Hindi ngayon.

Nalilito na siya sa sariling damdamin niya. …

He watched her every move, his usual confident demeanor replaced by a quiet observation. He took his first spoonful of the soup. His eyes widened almost imperceptibly, and he paused for a second before taking another sip. "Well?" Celle prompted, unable to hide her anticipation. "It's..." he searched for the word. "Assertive." He looked at her. "Just like you."

Napailing siya sa sarili niya. —

S’yempre ay hindi niya maaamin iyon sa sarili ng basta-basta. Isa siyang Adriatico, hindi siya magpapatinag kung kani-kanino lang. Paninindigan niyang tama ang lahat ng gusto niyang desisyon at plano niya. Wala siyang magpakontrol sa ibang tao.

Bakit ba parang lalong gumagwapo ang lalaking ito sa paningin ko? 'God i can't help but fall in love with him.'

Kabanata 42: Boss Nanahimik na lang ako at hinayaan ang sarili na magpakain sa sariling pride. Siguro kaya nagkatotoo ang sinabi niya kasi minanifest niya. Oo, ganoon ata. Kaya humangin nang malakas kasi paulit-ulit niyang minanifest nang makapagbida-bida siya katulad ngayon. Nature probably favored his kind… the demonic kind.

“At kung magkamali ulit ako—hindi ko na kayang ulitin.” “With him?” tanong nito. “With myself,” sagot niya. Natahimik si Adrian. Mas mahaba kaysa kanina. “Then I won’t rush you,” sabi nito sa wakas. Napatingin siya rito. “Hindi kita hinihingan ng gano’n.” “I know,” sagot nito. “I’m deciding it.” Napatawa siya nang mahina. “Ang hirap mo talagang kontrahin.”

Kung mayroon ngang tinatawag na 'black sheep' of the family, siya na yata iyon. Sino nga ba siya? Well, he is just an ordinary old man, living beyond his limitation, aloof, alone, cold, and caring nothing but only his damn self. Mas minadali niya ang pagtakbo ng sasakyan hanggang sa makita na niyang malapit na siya sa hospital.

Kung hindi ko lang naiisip ang itsura nya ngayon. "Kunyari ka pa. Sige na, puwede ka nang humarap dito. I'm done with myself." "T-tunay?" uutal-utal kong tanong sa kaniya. Then he chuckled. "Do I lokk like I am joking?" Napalunok ako ng laway bago kinausap ang sarili na oo... okay na nga. Nakaupo na siya sa kaniyang sofa't tila boss na nakaupo sa harapan ko.