History Repeats Itself Quotes Novels & Stories

Everything around me seemed to fade away, ang mga ingay, ang mga tao, lahat… tanging yung mga salita niya lang ang naririnig ko, paulit-ulit na tumutunog sa isip ko. Nangyari na ito noon. Exactly the same situation, exactly the same problem. Years ago, when he was sick and needed blood, we went through the same thing. We tried to find donors, we tried to look for anyone related to him, pero wala kaming nahanap noon. And now, history is repeating itself… and it hurts more than anything I could ever imagine.

Tinitigan niya nang diretso ang mga mata ni Mallory, tila nais niyang iparamdam sa kanya na ang bawat kataga ay nagmumula sa kanyang puso, bago siya dahan-dahang nagpatuloy sa pagsasalita. "Have you ever heard the saying… that life will keep bringing us through the same lessons until we learn to respond in a new way? It’s just like what people often say, things left unresolved tend to find their way back to us again and again. But the very moment we finally choose to face them instead of turning away… that is when we truly begin to find who we really are.”

At hindi iyon pormalidad lamang. “We are finalizing it,” diretsong sagot ko. Pinagmasdan niya ako nang ilang segundo, parang sinusukat kung gaano ako kaseryoso. “And what if history repeats itself?” tanong niya. “What if your son refuses again? Like he did before.” Saglit akong natahimik. Hindi dahil wala akong maisagot. Kundi dahil alam kong hindi ito simpleng tanong. Isa itong hamon.

Ayaw ko na makita nila na luhaan ako; ayaw ko na makita nila na nasasaktan ako; at lalo na ayaw ko na makita ni Evan na hanggang ngayon ay umaasa ako sa pagmamahal niya. Pakiramdam ko tuloy ay ang tanga-tanga ko pa rin hanggang sa ngayon. And just like what happened to me, history is indeed repeating itself for me. Sa isa pa na pagkakataon ay naagaw sa akin ng ibang babae ang lalaki na mahal ko. Sa muli ay ako na naman ang naiwan na umiiyak at sugatan habang sila ay masaya na sa bagong yugto sa buhay nila. Kailan ba ako magsasawa sa senaryo na ito? Kailan ko ba sasabihin sa sarili ko na tama na at suko na ako sa lahat ng sakit dahil kotang-kota na rin ako?

Hindi na natapos ang sasabihin ko nang pitikin niyang muli ang noo ko. “Should I repeat every step of what we did so that you’ll remember everything that happened last night?” nakangisi niyang tanong. Nanlaki lalo ang mata ko. “There’s nothing happe–” Isang patak ng halik sa aking labi ang nagpatikom sa aking bibig. “Maybe I really should,” nakangisi niyang sabi.

Napakaseryoso naman ng taong to. "Hindi masaya ang pagiging imortal lalo na kung makikita mo ang mga minamahal mong mamatay. Makikitang mong nasisira ang lugar na yong kinagisnan. I've seen the history with my naked eyes and Our history is tragic, so my past is, our past."

(Fourth’s POV) “I told you ako ang magpapabagsak sa’yo,” I said to Inna habang patuloy siyang umiiyak. Nananatili namang tahimik at gulat na gulat ang iba naming kasama at walang humabol kay Inna noong umalis na siya. “Almost six years ago, nangyari na ‘to. Weird. History really repeats itself.” Napangisi ako, saka ako napatingin kay Tito Leon, Kuya Uno at Lionel.

“I’m just, I’ve had a bad experience before. And this feels the same. Like history repeating.” “Then I’ll break the cycle,” he gritted his teeth, without hesitation he kisses me on my forehead. “You’re not alone this time.”

Saad ko para ipaalala sa kanya na isang beses lang nangyari yun at hinding-hindi na mauulit dahil pag-aaralan ko na nang mabuti. "Pero memorable." Dugtong ni Kyrex. "Hindi mo pa rin talaga nakakalimutan." Napailing ako. "Hindi madaling kalimutan." Muli nyang saad. Napahawak ako sa noo ko habang natatawa. Sa bagay nagpresenta akong magluto nun tapos ang nangyari naging maalat pa. "Pwede bang burahin na natin sa history 'yon?" Suggestion ko.

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.