Hope Tagalog Novels & Stories

3rd Person POV Sino nga ba hindi pangarap na maikasal?. Ang maikasal sa lalaking pinakamamahal mo. Ang magsuot nang puting gown at belo habang naglalakad papuntang altar. Kung saan sa dulo noon ay naghihintay ang taong pinakamamahal mo. Kasabay nang musikang malumanay na sumasabay sa bawat mong hakbang. Habang ang oras ay nasa inyo lamang dalawa. At ang mga mata nyo ay nakatitig lamang sa isa't isa. Ang atensyon nang mga tao ay pawang sa inyo lamang rin dalawa. Hindi ba't ang sarap sa pakiramdam?. Ang saya'y walang paglagyan. Dahil sa wakas ang pagiisang dibdib ninyong dalawa ay masasaksihan rin ng lahat. Hindi lamang sa mata nang madla. Kung hindi, lalong lalo na sa mata nang Panginoon.

Tipid rin akong ngumiti habang titig na titig pa rin sa mga mata niya. “Ancel, alam ko kung gaano mo ako kamahal. At alam mo rin kung gaano kita ka mahal, hindi ba?” Hinaplos-haplos ko pa rin ang mukha niya. “Pero kasi, ayoko nang magtago—pagod na akong magtago, Ancel. Ayoko nang itago sa mga tao ang relasyon natin—ang pagmamahalan natin, pero takot naman ako na husgahan nila. Kaya gusto ko na umalis na lang tayo rito, malayo sa mga taong mapanghusga at makitid ang mga utak— at saka, ayoko na rin kasing mabuhay sa takot—takot sa mga tao na naglagay sa atin sa sitwasyong ‘to." Mahigpit ko siyang niyakap matapos kong sabihin ‘yon. Hoping na maintindihan niya ang gusto kong mangyari.

Kinabukasan, Pagbaba niya agad na niyang naamoy ang umagahang niluto ni Khia. "W-wow..Ham and Eggs?" Tanung niya "Halika na..Baba na. Lummy the sleeping beauty.." Asar niya dito. 'Akala ko si lolo nalang ang maasahan ko na makakasama pero I have Khia at my side now. Sana maambunan naman ako ng tapang ng babaeng ito. Pakiramdam ko wala ako nun at simula ng mawala ang mga magulang ko gumuho na ang mundo ko at kaya lang ako nanatiling okay ay dahil kay Lolo at akala ko swerte na akong maikasal sa isang lalaking matagal ko ng gusto pero I was wrong. It was a mistake. Gusto kong maging matapang at magsisimula akong tumayo sa sarili kong sikap at tulong ng aking kaibigan.'

sagot naman niya sa akin pagkatapos ay nagkibit ng balikat. He's right. Dobleng saya ang nararamdam ko kapag nakikita kong masaya si Agatha dahil 'yon lang naman ang pinaka-goal ko sa buhay. Ang makitang masaya ang anak ko.

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”

ELISHA POV Hindi ko maiwasan ang hindi mapangiti habang nakatingin sa mga empleyado ko at mga taong nasa resorts. It’s been 3 years since my parents died. Hindi ko alam kung paano ko kinaya ‘yong mga araw na wala sila. Hindi naging madali para sa akin ang lahat. Araw araw pakiramdam ko para akong nasa impyerno at hindi ko magawang makalabas.

Halos gusto na niyang magma-kaawa. "Kung mahal mo ako, at ibibigay mo ang lahat ng gusto ko. Then, ibigay mo sa akin ang pagkakataon na ito. Babalikan kita at kapag bumalik ako we can be together and magpapakasal na ako sayo.." Katahimikan.. " For now, Hayaan natin ang isat isa na mamukadkad " Kinagat niya ang pang ibabang labi at tumayo.

Ang lalaking nasa harapan niya ngayon ay larawan ng lalaking nawalan ng pag-asa. Hinayaan lamang ni Kiah na umiyak ang lalaki habang panay naman ang paghaplos niya sa ulo nito. Ilang minuto rin ang itinagal noon bago ito tumigil. At nang mag-angat si Carlos ng paningin ay nabasa ni Kiah sa mga mata nito ang kawalang pag-asa. Doon pa lang, alam na niyang mabigat na dinadala ang kaibigan. Nararamdaman ni Kiah na may inililihim ito sa kan'ya.

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

"Kailangan mo ng lakas para kay Hope." Umiling ako. "Hindi ko kaya, Maya. Parang may nakabara sa lalamunan ko." "Ate, look at me," sabi ni Maya, hinawakan niya ang pisngi ko. "Naka-survive tayo sa Batanes. Naka-survive tayo sa panganganak sa kubo. Naka-survive tayo sa vault. Lalagpasan din natin 'to. Si Hope ay anak niyo ni Kuya Dante. Matigas ang ulo nun, siguradong hindi bibitaw 'yun."