Novel & Cerita Hopeless Tagalog

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

biglang tanong ni Arjay. Tahimik lamang ito. Sa kanilang dalawa ni Clea ay ito ang pinakatahimik. Di din kami nagsasalita ng English pag nasa bahay kami. Tanging sa labas lamang sila gumagamit ng English. "Your Mommy La is going to die. She needs me!" madamdamin kong saad.

Hagulhol ni Guiller. "Huwag kang mag-aalala andito ako hindi kita pababayaan mag-isa..."puno ng pangngako ang tinig ni Badette. Sobrang napakasakit sa kanya na makitang naghihirap ang nag-iisa niyang anak.

It is a short word, easy to spell, difficult to define, and impossible to live without. It sucks when you know in your head that you need to let go of something, but you don't because you still have hope in your heart that the impossible might happen. Gusto mo man magalit sa kanila kasi sinaktan ka pero hindi mo magawa kasi mahal mo. Kaya nakakatakot talaga minsan magmahal kasi sakit lang ibinibigay nito pero ano nga bang magagawa natin? Wala tayong magagawa para pigilan ang puso natin sa pagtibok sa taong magugustuhan nito. Lahat ng tao naranasan nang masaktan kaya kung hindi mo pa naranasan iyon siguro ay hindi ka tao. Alien ka, tang'ina!

pamamaalam nito. Tumango naman ako. . . . . . "I'm so sorry for your lost, Montenegro's" madamdamin na ani ko sa mga Montenegro. Kasalukuyan kaming naririto sa Mansion nila sa Batangas dahil dito nakaburol ang labi ni Marisse. "Senator" ani agad ng isang babaeng may bitbit na anak. Sa wari ko ay kasing edad lamang ni Marisse ang batang ito.

Pero isang bagay ang sigurado Kahit saan ka man pumunta… hahanapin kita. Dahil sa galit ay malakas kong sinipa ang trash can na nasa gilid. Kumalabog ito sa pader pero wala akong pakialam. Nag-aalab ang dugo ko sa pagkadismaya at pangungulila. “I’m a Mafia… no one can escape me.” mariin kong bulong habang nakatitig sa sahig.

tumikhim ulit ako. "But maybe, soon I'll need your help to ease this pain and to heal this wounds. And I hope for now, be hopeless, huwag ka munang umasa sa akin. Ayaw kong makasakit ng damdamin, dahil alam ko kung gaano kasakit ito." mas lalo ko pa siyang tinitigan sa mata. Nakikita ko ang mapait na timpla rito. Na sa isang sundot pa'y lalabas na ang likido.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Sabi ko sabay haplos sa makinis na mukha nito. "Maniwala ka na. Kayakap mo na nga ako di ba." Nabigla naman ako sa pabirong sinabe nito, pero expressionless parin ang mukha. Natuto ka nang magbiro ngayon ha. Improvement to. Kinurot ko naman ang tagiliran nito. "Oo na nga! Pero seryoso. Di ko lang talaga inaasahan na mangyayari 'to. "