Novel & Cerita Hopeless Tagalog

The hell. Imposible 'yon. Hindi pa ako nababaliw.

Sigaw Nito! " OO! KASANALANAN KO NA ANG LAHAT HEART! KASALANAN KO KUNG BAKIT NABULAG KA! KASALANAN KO KUNG BAKIT NAGTITIIS KA SA DILIM. KASALANAN KO ANG LAHAT DAHIL HINDI KITA PINAGLABAN!. PAKIUSAP HEART PINAGSISIHAN KUNA ANG LAHAT! MAHAL KITA HEART AT HINDI MO LANG ALAM KUNG ANO ANG GINAGAWA KO MAKITA KALANG AT MAHANAP. MAHAL KITA HEART! ALAM KUNG HULI NA ANG LAHAT! PERO HINDI AKO SUSUKO! MAHAL KITA AT HANDA KITANG IPAGLABAN AT BAWIIN! MAHAL KITA". hagulgul ko sa harap nya!

“Ano ka ba Ate, naiintindihan ko po. Siguro nga paraan ng Diyos iyon para mapaglayo kami at magtagumpay muna ako sa aking pangarap. Bago kami muling pagtagpuin. Hindi natin alam. May nakalaan pang pagkakataon para sa amin. Hindi rin siguro kami para sa isa’t isa. Hindi itinadhana. Kaya I am just open to all the possibilities na lang. I am not a day dreamer, I am a believer, that after every painful love I have gone through, it is just an experience to crack open the deepest parts of my core and allow to me to delve into a passion so rare, that I will find a love that was almost, never meant to be” “Grabe ‘no. Kahit yung pang-English mo ibang level na. Parang call center yung bitaw mo ng mga

Hopeless , and broke. Lahat na ata ng may less ay puwede nang maibato sa akin dahil sa sitwasyon ko ngayon. Saan na ako nito pupulutin?

Napahawak si Anthon sa noo. Pagkatapos ay nagsimula itong magreklamo na parang nagra-rap. “Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin ng hopeless, impossible, fearless, at lawless?” Itinuro niya si Nina. “Siya mismo ang depinisyon niyan!” “Nakakadismaya!” “Sobrang nakakadismaya!” “...” At walang kahit sino sa sasakyan ang sumagot.

Beautiful. Gusto kong sisihin ang sarili ko nang kinabukasan ay lahat kaming magkaka-klase ay may hangover. Maski ang mga schoolmates namin ay mukhang hindi makamove on sa party kagabi dahil bukambibig nila ito. Maliit na bayan lang ang Pontevedra kaya tuwing may salo-salo, alam na agad ito ng lahat. Kilalang pamilya rin kasi sina Cha dahil isa sila sa bilang na mayayaman dito.

dagli maaga handa nakahanda nahahanda laan nakalaan nalalaan magaan sa loob maluwag sa loob madali mamaya mayamaya hindi matatagalan hindi maluluwatan hindi magluluwat sa madaling panahon sandali na lamang sandali na inmanghabang kinuha ang kanyang telepono, pagsuntok sa mga digit, bumukas ang pinto, pumasok si Roberta na may malungkot na mukha.

Talagang ang hirap hanapin ng taong ayaw pahanap. I feel hopeless. Hindi ko na alam kung saan pa ako pupunta. Hanggang sa mapadpad ako sa sementeryo kung saan nakalibing ang asawa at Mommy ni Danny. Dinala na kasi ako rito ng asawa ko minsan.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

gigil kong tanong. Hindi maitatangging alam n'ya kung ano ba talaga ako kaya mas dumoble ang kaba sa aking dibdib, halo-halo na ang nararamdaman ko at mas nakakadagdag 'yon sa akin kung bakit hindi ako makapag-isip ng tamang gagawin. "Sa oras ba na maipakilala ko ang sarili ko ay hahayaan mo akong tulungan ka?"