Hopeless Tagalog Novels & Stories

dagdag ni Uncle. I sighed. May mga punto nga naman sila. Alam ko at ramdam kong nangungulila nga si Hope sa kanyang ama at masyado akong bulag para makita iyon. Kinakain kasi ako ng takot ko. Kinakain ako ng takot sa mga sasabihin ng ibang tao. Pumikit ako at hinilot ang sintido. Should I go back?

Sigaw Nito! " OO! KASANALANAN KO NA ANG LAHAT HEART! KASALANAN KO KUNG BAKIT NABULAG KA! KASALANAN KO KUNG BAKIT NAGTITIIS KA SA DILIM. KASALANAN KO ANG LAHAT DAHIL HINDI KITA PINAGLABAN!. PAKIUSAP HEART PINAGSISIHAN KUNA ANG LAHAT! MAHAL KITA HEART AT HINDI MO LANG ALAM KUNG ANO ANG GINAGAWA KO MAKITA KALANG AT MAHANAP. MAHAL KITA HEART! ALAM KUNG HULI NA ANG LAHAT! PERO HINDI AKO SUSUKO! MAHAL KITA AT HANDA KITANG IPAGLABAN AT BAWIIN! MAHAL KITA". hagulgul ko sa harap nya!

“Ano ka ba Ate, naiintindihan ko po. Siguro nga paraan ng Diyos iyon para mapaglayo kami at magtagumpay muna ako sa aking pangarap. Bago kami muling pagtagpuin. Hindi natin alam. May nakalaan pang pagkakataon para sa amin. Hindi rin siguro kami para sa isa’t isa. Hindi itinadhana. Kaya I am just open to all the possibilities na lang. I am not a day dreamer, I am a believer, that after every painful love I have gone through, it is just an experience to crack open the deepest parts of my core and allow to me to delve into a passion so rare, that I will find a love that was almost, never meant to be” “Grabe ‘no. Kahit yung pang-English mo ibang level na. Parang call center yung bitaw mo ng mga

Hopeless , and broke. Lahat na ata ng may less ay puwede nang maibato sa akin dahil sa sitwasyon ko ngayon. Saan na ako nito pupulutin?

Beautiful. Gusto kong sisihin ang sarili ko nang kinabukasan ay lahat kaming magkaka-klase ay may hangover. Maski ang mga schoolmates namin ay mukhang hindi makamove on sa party kagabi dahil bukambibig nila ito. Maliit na bayan lang ang Pontevedra kaya tuwing may salo-salo, alam na agad ito ng lahat. Kilalang pamilya rin kasi sina Cha dahil isa sila sa bilang na mayayaman dito.

Beggars cannot be chooser. Kaya lang malungkot dahil ang lapit ni Gab pero parang ang layo. Nakikita pero di mahawakan. Nakangiti pero hindi para sa kanya. Nakakapanibago. At wala siyang choice kundi magtiis at magpakumbaba dahil siya naman ang may kasalanan. Siya ang nagtago at lumayo e. Siya yung natakot humarap sa problema, sabi nga ni Gab.

Pakiramdam ko ay tagos sa kaluluwa ko ang mga tingin ni Hope sa akin. Hope. Ang gandang pangalan para sa magandang bata. “I want to name her Hope,” ulit ko. Ramdam kong nakatingin silang lahat sa akin at naghihintay ng eksplenasyon kung bakit Hope ang gusto kong ipangalan sa panganay ko. “Hope dahil hindi ako kailanman nawalan ng pag-asa na malalampasan din natin ang lahat ng mga pagsubok na pinagdaanan natin. Hope dahil palagi ako'ng umaasa na magiging maganda rin ang buhay natin pagkatapos ng lahat ng unos at bagyong sinuong natin. Hope because I believe this is the start of our happiness. And Hope because I am hoping to be a good husband to my wife and a good father to my daughter.”

Talagang ang hirap hanapin ng taong ayaw pahanap. I feel hopeless. Hindi ko na alam kung saan pa ako pupunta. Hanggang sa mapadpad ako sa sementeryo kung saan nakalibing ang asawa at Mommy ni Danny. Dinala na kasi ako rito ng asawa ko minsan.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Kainis! "Pangatlo, Ssilacc. Ang Ssilacc ay ang lugar kung nasaan tayo. Mga purong bampira rin sila ngunit hindi nakapag-aral dahil sa kahirapan. Makikita mo ang kaibahan nila sa mga suot natin. Hindi nila kaya bumili ng damit kaya naman nagtitiis sila sa kakapiranggot na tela. Ngunit sa lahat ng bampira, sila ang mababait at 'yun ang aking obserbasyon. Kahit na mahirap ay nagagawa pa rin nilang tumulong sa iba. Hindi tulad ng mga Rialacande, iilan lamang ang iyong makikitang may mabubuting puso." "Tulad ko." Napatingin kaming lahat kay Monica.