Horror Masks Novels & Stories

Sino ba ang mga kasama ko dito at paano sila may hawak na mga baril. "Ahhh!" Napaatras ako sa gulat at takot ng lingunin ko ang balcony kung saan nakatayo ang isang lalaki na nakasuot ng all black clothes at suot na maskara na may disenyong isang gagamba, pero mababanaag mo pa rin ang ngising nakakubli sa likod ng maskarang suot nito

Hinubad ni Harvey ang maskara ng mamamatay-tao at tinanggal ang sako ng lason sa bibig nito. Pagkatapos ay kaagad niyang sinipa palayo ang baril nito nang walang alinlangan. Isang mukhang inosente ang makikita. Mukhang nasa dalawampung taon mahigit na ang mamamatay-tao; maganda ang mukha nito, ngunit makikita ang pagmamatigas sa mga mata nito.

I inhaled and exhaled harshly. " Elora..." nilingon ko si Marcus ng tawagin niya ako. Hawak nito sa kamay ang isang maskara. It's a laced Venetian mask with feather's arranged to look like a flower on the side. It is also in black. He leaned forward to me to tie it around my head. Napapikit ako. Ang tungki ng ilong niya tumatama sa pisngi ko. Nang magdilat ako ay suot ko na ang mask habang siya naman ang nagsusuot ng kanya. Our masks looks identical. Wala lang feather ang sa kanya.

Nakaramdam ng takot at kilabot ang bawat mafia na nasa underground ng malipat ang paningin nila sa mukha nito Meron itong suot na kulay itim na maskara that covering her eyes and almost half of her face kaya mahirap i-recognized ang tunay na mukha ng taong nasa likod ng maskara. Ang labi nito ay kasing pula ng dugo na may nakakakilabot na ngiti—At ang pinaka-nakakatakot sa lahat ay ang pares ng mata nito na sobrang itim. Lahat ng mafia ay natigilan. Iisa lang ngayon na ideya ang pumasok sa kanilang isipan kung sino ang babae pero wala silang lakas ng loob na banggitin ang pangalan nito.

Mga kidnapper ba ang mga ito? Purong itim ang kanilang kasuotan. Mula sa tactical gear hanggang sa mga bota nila. Pero ang pinakanakakatakot sa kanila ay ang mga suot nilang maskara. Puting-puti ito na walang emosyon, katulad ng sa Jabbawockeez. Tuloy, nagmistula silang mga demonyo dahil sa dim lights ng café. "Walang gagalaw!" baritonong sigaw ng isa sa kanila.

May malaki itong tattoo ng isang ahas na pa-letrang 'S' at may korona sa itaas. Napaatras siya sa takot ng humarap ito sa kanya. Hindi niya makita ang mukha nito dahil sa maskarang suot nito... pero sigurado siya sa isang bagay... Katulad ng mga kaibigan nito ay isa din itong masamang tao!

Kasama ko ang mga kababata ko at kahit ang iba sa kanila ay mga anak na, hindi sila naging kill joy. Ang mga kabataan naman ay nagsusuot ng mga nakakatakot na maskara habang ang iba naman ay nagpapahid ng uling sa mukha para magmukhang kapre at hahabulin ang mga kaedad nila hanggang sa tubuhan para mas lalong matakot at umiyak ng malakas. Hindi ko alam sa ibang mga lasinggero kung bakit sila nagbudots with matching disco lights.

Suot ang maikling palda na na halos kita na ang aking hita ay agad ko iyon inayos bago bitbitin ang tray. Hindi ako sanay sa nakasabit sa aking mata lalo na't nangangati ito. Ang lahat kasi sa amin ay kailangan may suot na itim na maskara na parang masquerade mask na sinasabi ni Jona. Hindi naman ako masiyadong nailang o nahiya dahil walang makakakilala sa akin dito.

The boy behind the mask Ch 19 : a rival 13 Ngayon na ang birthday ni Amy kaya medyo kinabahan ako nagbihis na ako at siyempre makakalimutan ko pa ba mask ko bumaba na ako ng aking kuwarto at nag paalam kila mama at papa umalis na ako at nag tungo sa beach resort medyo naligaw ako kasi di ko alam kung saan yun ehh nag taming na lamang ako medyo malayo-layo na ako sa bahay namin nakalimutan ko yung regalo na ibibigay ko kay Amy dali-dali akong bumalik para kunin iyon buti nalang naka salubong ko si mama na dala-dala ang regalo inabot na sa akin ni mama at umalis, sa tingin ko naman magugustuhan niya ang ireregalo Kong kwintas sa kaniya alam kong maliit pero pinag isipan ko I to at taking into

But sadly, even if there's someone willing to glimpse through the window, fear would overtook their faces. Or worse, they die... Umukit ang mapait na ngiti sa akin nang muling binalikan ang lahat. Iyong mga panahong musmos pa lang. Tanging problema lang ay tumakas tuwing Sabado o Lunes para masaksihan ang pagsikat ng araw. O hindi kaya'y ang mga ganid na tao na gusto raw, hindi umano, na kunin ang mga mata ko kaya dapat ay laging suot ang artipisyal na maskara.