Novel & Cerita Horror Masks

Lahat sila ay naglabas ng kanilang mga maskara at inilagay ito sa kanilang mga mukha. Ang lahat ng mga maskara ay mukhang pareho, kakaibang nakakatakot. Ang mga ito ay kulay berde na may matatalas na pangil, mga sungay na parang sa demonyo. Bukod dito, ang kanilang mga mukha at bibig ay puno ng dugo. Boogsh! Boogsh! Boogsh!!! Sa pagbato ng ilang bato, nagawa nilang basagin ang bawat surveillance camera sa manor.

utos ni Lauren sa modelong lalaki na inupahan nila para sa act na gagawin nila, habang inaabot ang maskara na may mukha ni Arisson. Ang maskara ay hindi normal na mask pinasadya ito para maging katulad sa mukha at balat ng tao, kaya naman kapag nasa malayo ay hindi mo aakalain na isa lamang itong maskara at hindi totoo. "Napakaganda talaga ng produkto ninyo Lauren," Manghang-mangha na wika ni Brenda sa kaibigan habang hindi inaalis ang tingin sa modelo na kasalukuyang sinusuot ang maskara.

Mga kidnapper ba ang mga ito? Purong itim ang kanilang kasuotan. Mula sa tactical gear hanggang sa mga bota nila. Pero ang pinakanakakatakot sa kanila ay ang mga suot nilang maskara. Puting-puti ito na walang emosyon, katulad ng sa Jabbawockeez. Tuloy, nagmistula silang mga demonyo dahil sa dim lights ng café. "Walang gagalaw!" baritonong sigaw ng isa sa kanila.

Tinanggap niya ito pero hindi siya kumilos mula sa kinatatayuan. Napansin kong nakasuot siya ng sumbrerong itim, black mask, jacket na may hoodie at simpleng maong na pantalon. "Sorry ulit." Dahil sa cap at mask, nahirapan akong makita ang mukha niya, pero napansin ko ang mahabang pilat na parang bakas ng kalmot sa kaniyang kanang mata. "Watch where you're going."

Iyon ay dahil naramdaman nila ang ilang nakakatakot na aura na bumabalot sa buong mansyon. Walang katuturan para sa gayong kakila-kilabot na aura na bumaba sa isang maliit na lungsod tulad ng Horington. Ang ilan sa kanila Nagmamadali rin siyang lumabas ng mansyon pagkatapos ng puting lobo. Sa labas ng mansyon, nakita nila ang limang lalaki na nakasuot ng itim na damit at ang kanilang mga mukha ay natatakpan ng mga maskara. Tahimik silang nakatayo roon.

“Aalis na pero bago ‘yun wear this,” Napatingin ako sa iniharap niya saakin at nakita ko doon ang isang color black na mask at mayroon din siyang black mask na hawak sa kaniyang kaliwang kamay. Pareho sila ng akin at mukang terno pa ang mask namin, masquerade ball ang theme ng anniversary nila muntik ko ng makalimutan lalo na at hindi ako pwedeng humarap ng walang mask sa kanilang lahat.

Then five rounds tonight it is. Pabalik na siya sa mga anak niya nang tila may awra na humila sa kanyang atensiyon. Lumipad ang kanyang paningin sa katapat na shop. Karamihan sa binibenta sa shop sa tapat ay iba’t ibang klase ng mask, trophies, sash, mga korona at iba pa. Sa transparent glass wall niyon ay may tarpaulin na nakadikit, 30% off ang binibenta nilang realistic silicone mask.

Igina long muli ang aking paningin, at agad iyong huminto nang matanaw ko ang isang pamilyar na pigura sa hindi kalayuan. My eyes drifted to him across the hall, and for a moment, all I could saw was the sharp curve of his black mask. Matte and perfect, it hugged his face like a shadow, letting only his piercing eyes speak. Even behind it, he was unmistakably him... dangerous, controlled, and impossible to look away from.

He's scary, yet kind. Nang abot kamay ko na ang pinto, binuksan ko ito at akma na sanang lalabas nang may kutsilyong nakatuon sa harapan ko, kaagad akong umatras papasok ng mansyon, sunod naman siya ng sunod sa akin. Naka itim lahat ang suot niya, hindi makita ang mukha dahil may mask. P*****a! Who is this!

“Wag mo kong pigilan, Rhamesis! Kailangan kong malasing kasi hindi ko masikmura ang gagawin natin nang hindi nalalasing!” Umigting ang panga niya. Naningkit ang madidilim niyang mga mata na ngayon ay may nakatakip na isang itim, eleganteng half-mask na nagkukubli sa itaas na bahagi ng kaniyang mukha. Bakit siya nakamaskara? Para ba itago ang sarili niyang hiya? O para lalo akong ipahiya dahil ako lang ang nakalantad ang mukha?