Novel & Cerita Horror Masks

Sa sandaling maalis ang maskara ay sabay na namilog ang mga mata ni Samuel at Lexy nang masilayan ang mukha ng kalaban. Hindi nila inaasahan pareho na ang mukha sa likod ng maskara na inakala nila’y maari nilang malaman ang pagkakakilanlan kung sakaling ipakita nila o ipahanap ang anumang impormasyong makakalap tungkol sa kalaban ay hindi pala magiging madali dahil ang tao sa likod ng maskara ay puno ng burnmarks ang mukha. Sunog ang buong mukha ng taong nasa likod ng maskara.

Kung kaya ni Enrique na mangaliwa, kaya rin niya. Isinuot ni Saddie ang kanyang maskara at pumasok sa loob ng bar. Gabi ng Halloween, pero may kakaibang pakulo ang lugar dahil sa masquerade night. Ang lahat ay naka-maskara, isang dagat ng mga nakatagong mukha ang bumabalot sa paligid. Todo-bigay ang lahat sa kanilang mga costume—may mga nakakatawa, may mga pilit na nagpapakatakot, at may mga peluka na halos tumumba na sa bawat hakbang sa pagsasayaw.

Hanggang sa unti-unti ay tinanggal na niya ang kamay niya sa bibig ko kaya bigla ay napaharap ako sa kanya. Napanganga ako nang sumalubong sa akin ang kulay berde niyang mga mata. Pati na rin ang makapal at salubong niyang kilay. Hindi ko lubusang maaninag ang buo niyang mukha dahil natatakpan ng mask ang bibig niya. Idagdag pa na nakasuot siya ng kulay itim na hood. "Dito ka lang. Huwag kang aalis."

"Mamayang gabi, alas otso. May susundo sa’yo—isang itim na van." "Ihahatid ka sa isang condo. Doon mo ibibigay ang katawan mo. At tandaan mo... magsuot ka ng maskara. Ayaw niyang makita ang mukha mo." Sabay kuha niya ng isang itim na maskara na parang ginagamit sa masquerade party—elegante, ngunit may misteryoso at nakakatakot na dating. "Oh, ito. Kunin mo."

Tumingin na masama ang dalawa sa amin, akala nila na kami ang may kagagawan no'n. "Halulululu!" Rinig kong may sumigaw bago may lumabas na groupo ng kalalakihang naka-maskara mula sa kagubatan. Gawa sa kahoy ang kanilang mga maskara, may hawak silang mga sandata at ang lalaki ng kanilang katawan. Gaya sa nakita ko kanina sa batang babae, tanging mga dahon lamang ang nakatakip sa masilang parte ng kanilang katawan at may kung ano-anong mga simbolo ang nakalagay sa iba't-ibang bahagi ng kanilang balat.

Hindi ko alam kung bakit, pero agad akong kinabahan nang makita siya. Nakasuot siya ng black hoodie, at ang mukha niya ay natatakpan ng isang full-face Joker smiley white mask. Hindi naman ipinagbabawal ang pagsusuot ng maskara sa event, kaya hindi ko na lang pinansin. Besides, natuwa rin ako nang makita iyon dahil eksaktong gano’ng klase ng maskara ang na-visualize ko para sa isa sa mga villain ng nauna kong libro. Binalik ko ang tingin kay Joanne at sinagot ang tanong niya.

Lumapit ako kung saan natutulog si Andy the heck Axel for f*ck sake. Sino ang gumawa ng mascara mo demonyo? Bakit ginalingan ninyo masyado ang inyong panlilinlang? Gusto ko ng pumalahaw ng iyak dahil sa aking natuklasan. Tumayo ako at kumuha ng gunting para gupitin ang maskarang nakabalot sa kanyang pagkatao. Dahil siguro sa pagod sobrang lalim ng kanyang tulog. Wala siyang reaction sa aking ginawa, at hindi man lang nagising.

Mababanaag ang kaseryosohan sa tinig ng maskaradong lalaki na siyang kinakatakot ng kaharap. "M-maayos po sir!" Hindi alam nung lalaking walang suot na maskara kung bakit sobra ang tahip ng kanyang dibdib ngayong kaharap na niya ang lalaking tinitingala. Sa Raven's Lair isang tao lang ang hinahangaan, tinitingala, kinikilala at kinatatakutan pero kakatwang isipin na walang sinuman ang nakakakilala sakanya kaya naman pagnaka-talikod na siya ay sikat siya sa bansag na "masked man" (masked man eh?kadiri).

Bumalik na naman ang trauma niya kaya sobrang nangingnig ang kalamnan niya. Subalit gano’n na lamang ang panlalaki ng kaniyang mga mata nang may makitang tao sa gitna ng kalsada. Kita niya ang baril na nakatutok sa kaniya kaya bigla siyang kinabahan. Gusto niyang maaninag ang mukha subalit hirap siyang makita iyon dahil may maskara itong suot. Itim na maskara na sobrang pamilyar sa kaniya. Suot ng mga kalalakihang pumatay sa kaniyang ama!

Pinipilit niyang makapag adjust sa liwanag upang sana’y tandaan ang hitsura ng mga lalaking dumukot sa kaniya ngunit bigo siya dahil pawang mga nakasuot pa rin ng maskara ang mga ito. “Good evening, Ms. Herrera.” Natuon ang atensyon ng dalaga sa nag salita. Nakaupo ito sa isang silya sa isang sulok. Kakaiba rin ang maskarang ginamit nito kumpara sa iba pa. Tanging ito lamang kasi ang nakasuot ng maskara na may mga kulay itim na marka sa ibabaw ng kulay puting plastik. Samantalang ang iba naman ay pawang mga maskara para sa halloween ang suot.