How To Retrieve Unsent Messages On Messenger Novels & Stories

Kasabay nun ang isang mensahe na natanggap ko mula sa isang unregistered number. Unknown number: I want you to meet someone. Are you free tomorrow?

Nag-aalangan pa akong pindutin ang send. Ilang minuto ko nang tinititigan ang message ko sa kanya sa Messenger. Maikli lang — “Renzo, please… let’s talk.” Napakagaan ng daliri ko nang i-tap ang arrow. Pero halos mabigat ang hininga ko habang hinihintay ko ‘yung usual na blue check. Wala. Gray lang.

Mukhang kagaya niya ay gusto din nitong ayusin ang kanilang pagsasama. Agad niyang binuksan ang messenger niya. Ngunit unsent message na. Bakit nito binura? Naningkit ang mata niya. Ano ang ibig sabihin noon?! Para kanino ang mensahe ni Ethan?!

Kinuha ko Ang phone ko at hinanap Ang account nya sa messenger ko. " " Umuwi ka ng maaga ipagluluto kita mamaya" Chat ko rito Inilapag ko ito sa mesa at I ibinaling sa laptop Ang paningin matagal tagal rin akong nag hintay sa reply nya Hanggang sa tumunog na ito.

Naglakad ako papunta sa lamesa namin habang si Ate Megan naman ang kumukuha ng kanilang litrato. Hindi ko ulit napigilan lingunin ang lamesa nina Rain. Nagbabakasaling naroon siya pero wala. Kinapa ko ang cellphone sa aking bulsa para sana magtext sa kanya ng mensahe pero hindi siya nagreply kaya naman in-open ko ang account ko para i-chat siya sa messenger. As soon as I opened my messenger, a lot of messages and greetings from different people and group chats flooded on my account.

Kahit madilim ang unit dahil hindi ko pa binubuksan ang ilaw, kuminang ang brass plate mula sa liwanag ng mga gusali sa labas. Tumunog ang phone ko. Notification mula sa F******k. May message request mula sa isang account na walang profile picture. “Hera, please. Gusto ko lang makipag-usap. Isang beses lang.” Hindi ko binuksan ang message. Pinindot ko ang block button at tuluyang deneretso ang account sa blacklist. Wala na akong enerhiyang ititira para sa mga bagay na tapos na.

mangiyak-ngiyak na sabi niya. “Sh*t!” Nasapo ng kamay ni Midnight ang noo nito. “Sorry, hindi ko alam. Akala ko cancel ang napindot ko.” Umalon ang dibdib ni Midnight. Kinuha nito ang cellphone at tiningnan. May pumasok kasing mensahe sa inbox nito. Mamaya’y napasintido ito. Pinakita pa nito sa kaniya ang text ni Mica.

Pinipigilan niya ang sarili na mag-init ang ulo, ngunit hindi niya mapigilan ang bahagyang pagngitngit ng kanyang mga ngipin. Humugot siya ng malalim na hininga. Huwag mong patulan. Huwag mong bigyan ng satisfaction ang kapatid mo. Handa na niyang i-exit ang app at patayin ang data ng phone niya nang biglang may bagong notification sa Messenger. Nag-freeze siya. Dumoble ang tibok ng puso niya nang makita ang pangalan ng sender. Conner. Nanginginig ang daliri niyang pinindot ang icon ng profile nito. Mabilis na nagbukas ang mensahe.

Pinindot ko ang button sa gilid. Ang lock screen ay nagliwanag. Huminto ang aking puso. Doon, sa itaas ng notification stack, ang icon para sa aming group chat. The Lodge & Co.: 1 New Message. Hindi nito ipinakita ang text. Dahil itinagong nakatago ni Hannah ang kaniyang mga preview para sa privacy—isang gawi na nakuha niya mula sa pagiging isang Carter—ang telepono ay ipinakita lamang na may dumating na mensahe.

Isa na itong pagsusulit ng paninindigan. Pumikit siya sandali, huminga nang malalim, at saka muling iminulat ang mga mata. Kinuha niya ang phone, hindi para mag-scroll, kundi para buksan ang isang lumang folder—mga mensaheng hindi pa niya binabalikan. Mga email na may petsa, may oras, may pangalan. Hindi niya binasa lahat. Hindi pa oras. Pero sapat na ang makita niyang naroon pa rin ang lahat. Buo. Hindi nabura. Hindi nawala.