How To Write A Poem By Yourself นิยาย & เรื่องราว

May mga araw na alam ko kung ano ang gusto ko, pero mas marami ang mga araw na parang nawawala ako sa gitna ng mga tanong na wala akong sagot Parang tao na naglalakad sa madilim na kalsada, umaasa na sa dulo ay may liwanag na maghihintay. Doon ko natagpuan ang pagsusulat. Hindi dahil gusto ko lang magkwento. Kundi dahil may mga bagay na hindi ko kayang sabihin nang direkta. May mga emosyon na mas madali kong isinasalin sa mga karakter kaysa sabihin sa sarili ko. At unti-unti, doon ako nagsimulang huminga nang mas malalim.

"A goal. A dream. A small hope. It doesn't matter how impossible it feels right now. Write it down anyway." I stared at the paper in my hand, blank, lifeless, untouched.. parang ako. Habang sa paligid ko ay may mga nagsusulat na agad, may gumagalaw na mga kamay na parang siguradong-sigurado sa direksyon ng buhay nila, at sa tabi ko, may isang taong nagsulat ng 'Makauwi sa anak ko,' at sa kabila, isa namang nagsulat ng 'Makapagtapos pa rin ng senior high,' Samantalang ako, I just stared at the blank paper dahil wala naman akong alam na pwedeng isulat. My mind kept repeating the same question: what am I supposed to write... when all I can think about is how to disappear from this world?

Pumasok siya sa loob ng pihitin niya ang door knob at nakabukas naman ito. Nakita niyang nahihimbing pa ito sa pagtulog kaya hindi na niya muna inabala ang Kuya niya. Naglakad siya palabas ng kwarto nito at nagtungo naman siya sa kwarto niya para magpatuloy sa gagawin niya. Iniisip niya ang pwede niyang gawin para makita ang dalagang pumukaw ng kan'yang atensyon. Maganda at simple lang kasi ang babae bagay na gustong gusto niya talaga sa isang babae. Naisip na lang niya na gumawa ng poem at ipapa abot niya sa kakilala nito sa lunes. Kumuha siya ng stationary at pen para simulan na ang pagsusulat..

At dahil pareho kami ni Joshua na marunong gumawa ng tula ay kami na ang umako sa task na 'yon habang ang mga kasama namin ay ang tumula. Everything was going fine, I was enjoying writing poetries of seemingly unrequited loves and feelings that they couldn't confess for some reason. Hindi rin mawawala sa akin ang mga tulang ginawa ko dahil sa akin pa rin naman sila nakapangalan at ginamit lang for confessions. Mas masaya nga dahil mas nae-enhance ang creativity ko dahil kailangan kong mag-isip ng iba't-ibang dating ng mga tulang ginagawa ko. Lahat kasi ay about confession at kailangan kong siguraduhin na hindi sila magkakapare-pareho.

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

If it will be from the perspective of other people— that's so cruel. Hindi na ako muli pang nagsalita, wala na rin naman akong maisip sabihin. Hindi ko alam kung ano at paano. Hindi ko alam kung saan pa ilulugar ang sasabihin ko. It feels like I’m composing a poem and I don’t know how to execute it appropriately.

Yayakapin niya ang mga posibilidad na iyon, lilikha siya ng kanyang sariling kapalaran, isusulat niya ang kanyang sariling kwento, isang kwento na hindi tinukoy ng mga aksyon ng iba, isang kwento na pinatatakbo ng kanyang sariling lakas, ang kanyang sariling pagiging matatag, ang kanyang sariling hindi nagbabagong espiritu. Humarap siya palayo sa bintana, ang kanyang tingin ay nakatuon sa mga ilaw ng lungsod, isang pakiramdam ng determinasyon ang pumuno sa kanya. Magpapatuloy siya. Magiging malaya siya.

Sample chorus palang naman ito at idadagdag nalang sa mga kantang gagawin namin. The days passed like that. Inabala ko ang sarili ko sa pagbuo ng mga kanta upang maiwasan din ang pag-iisip kahit papaano. It really helpful because in this way, naisusulat ko ang mga bagay-bagay na patungkol sa nararamdaman ko. My heart feels close to you, didn't know when it started to beat for you. Napapangiti ako habang binabasa ko ang lirikong naisulat ko. Sakto talaga para sa'kin, para sa puso ko.

Goodness, the poor blank paper is staring back at me! "That's not an excuse, Shiyuri," narinig kong sabi niya. "You can write whatever you are feeling—unless you're nearly dead." Nakuha niya ang atensiyon ng ilang manunulat. "Whether you feel angry, happy, upset, jealous, frustrated, or empty. Writing is flexible. Writing doesn't need to focus in the subject or topic you want to scribble. If you can't write because you are in pain, then write the feeling of being in pain."

Aniya. “Ma-aaply mo yan kapag nagsusulat ka. Kung saan ka magaling, dun ka magfocus. At magbasa ka rin ng magbasa ng gawa ng iba. Ganun lang naman ginawa ko nun, sulat lang ng sulat. Nag-focus ako kung saang genre ako mas effective. Make your competitors irrelevant.” “Naku, ang dami ko namang natutunan saiyo!” “Kapag may gusto ka pang malaman, writing tips etc, just ask me. From now on, magkaibigan na tayo.”