Nagsimula ang lahat sa isang tahimik na gabi, nag-iisa ako sa aking kwarto at may mga saloobin na parang mga alon sa dagat—palitang pumapasok at umaalis. Napansin ko na mas mainam talagang isulat ang mga ito kaysa hayaan lang silang mawala sa hangin. Kumuha ako ng papel at bolpen. Sa unang linya, nagbigay ako ng pagbabalik-tanaw sa isang tahimik na umaga kung saan ako ay naglalakad sa aking bayan, nakikinig sa hangin na dala ng mga puno. Isinulat ko ang mga detalye: ang amoy ng lupa matapos ang ulan, ang tawanan ng mga bata sa malayo, at ang ngiti ng mga estranghero. Bawat salita ay parang isang piraso ng pangarap na binubuhay ko sa aking isipan.
Dito ko napagtanto ang kahalagahan ng paglikha sa mga detalye. Para sa akin, ang paggawa ng tula batay sa personal na karanasan ay parang paglikha ng isang masining na larawan; ang mga emosyon ay mga kulay na bumubuo sa kabuuan. Habang isinusulat ko ang mga darating na linya, sinubukan kong ipakita ang mga aral na nakuha ko sa mga karanasang ito. Ginamit ko ang mga metapora at simbolismo, na nagbibigay-diin sa mga damdamin na mahirap ilarawan. Halimbawa, ang pagkakaroon ko ng mga pagsubok sa buhay ay ginawang parang masalimuot na gubat na dapat kong pagdaanan at lampasan.
Sa kabuuan, ang sining ng pagtula mula sa sariling karanasan ay isang matinding proseso ng pagpapahayag. Ito ay agente ng pagpapayo sa sarili, nagiging paraan upang ilabas ang mga damdamin na maaaring mahirap ipahayag sa sinumang tao. Palaging bumabalik ako sa mga simpleng pahina ng aking notebook, kung saan ang aking mga alaala at damdamin ay nakapaloob, at tuwing binabasa ko ang mga tula, parang bumabalik ako sa mga alaala ng mga sandaling iyon, na puno ng mga aral at saya.