Novel & Cerita I Can't Take It Anymore

Ang hirap tanggapin! Naninikip ang dibdib ko. I can't breathe! No! Too much love will poison me!

Ngayon, alam ko nang hindi pa talaga ako okay. Pinilit ko lang umuwi pero ang totoo, I’m still falling apart. I’m not okay, and I can't stop myself from being so irritated. Ako naman ang may problema, pero nadadamay sila sa akin, and they have to understand me. Kailangan kasi kahit ako, hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Hindi ko alam kung bakit kailangan kong dumaan sa ganito.

Lumuluhang sabi ko habang tumatakbo. I'm sorry but... I don't think I can face you again.

Tinapak-tapakan at hindi ako tumigil hangga't hindi pa ako nakukuntento. "P*ta!" mariing sambit ko at napahilamos gamit ang aking palad. Sobrang nakaka-frustrate ang sitwasyon na meron ako ngayon. Gusto kong mag mura nang mag mura hanggang sa gumaan ang loob ko, pero wala... kahit anong gawin ko ay wala talagang magbabago. Ang tanging magagawa ko lang ay harapan siya kahit na ayaw ko, kailangan kong tanggapin na wala akong takas sa kanya, hindi ko siya maiiwasan dahil darating ang araw na magiging parte na siya ng pamilya.

natigil siya at nanliit ang mata sakin. "Hindi yung sapilitan. Hindi katulad ng ganito dahil alam kong ako rin ang mahihirapan. Ang hirap..." napahilamos na lang ako sa mukha. "Mas lalo pa akong mahihirapan kapag natuloy nga ito. Imagine, matatali ako sa taong hindi rin naman ako ang mahal? But maybe I also need to accept" I can't hide the sadness in my voice. "In exchange for resolving our problem is my happiness"

[Oh, I'm sure, you don't need me anymore So I'll go on, try my best to just move on Now that it's over, I have to get over]

pinilit kong kalmahin ang sarili at walang lakas na sumandal sa gilid ng pinto. Tumingala ako para hindi ko maramdaman ang pag bagsak ng mga luha ko pero umagos iyon na parang gripo. I can't help it. Fuck. This is bullshit! Malalaki ang hakbang na tumakbo ako palayo doon. I can't bear this pain anymore, umpisa palang ay ramdam ko na ang sakit pero sumige ako dahil sa pag aakalang ito ang tama but its all God damn bullshit!

I cannot afford to love anymore dahil iyon nalang ang meron ako para sa sarili ko at hindi ko na kayang ibigay ang puso ko sa iba. "Let's end this thing between us.." I looked at his eyes. Pilit kong pinatapang ang sarili ko. "Ayoko na Fifth. Hindi ko kayang mahalin ka, habang buhay kong kukwestiyunin ang sarili ko kung nararapat ba ako sayo. Habang buhay kong pagdududuhan ang sarili ko. At ayaw kong mangyari 'yon kaya.." my voice broke. "Kaya itigil na natin 'to." "Reese.."

“So what if I am? I don’t care anymore.” Nagulat siya sa sinabi ko. “You really don’t care?” “I don’t. All I want right now is you.” Ngumisi siya, parang lalong na-excite Muli niyang binilisan ang pag-ulos. Napahawak ako sa ulo niya at hinalikan siya nang mariin. “Cassian… I can’t… I can’t take it anymore…” “Yes, you can. Hold on for me. Scream for me again.”

Sa katunayan, araw-araw ay lumalala pa nga. Bawat araw na lumilipas, hirap na hirap akong magpatuloy. Gusto kong lumapit sa mag-ina ko, gusto kong yakapin sila, pero may pader na nakaharang. May utos na bawal akong lumapit. Bawal akong manggulo. Hindi ko na matiis. Hirap na hirap na ako. I miss them so much and it fucking kills me!