I Decided To Live As Me นิยาย & เรื่องราว

and will be showing from now on wasn’t real? I’m such a hypocrite. I made this choice. Wala akong karapatang masaktan. No... From this moment on, I had to stop overthinking if I wanted to survive these next two weeks. For the next two weeks, I couldn’t afford to overanalyze every word he said or every little thing he did. I couldn’t keep searching for hidden meanings behind his action or mistake his performance for something real. I had to accept this arrangement for what it truly was and learn to simply live in the moment.

Nakayanan ko ngang mabuhay mag-isa noon ngayon pa bang may anghel na akong nakatingin sa akin? Lola if you are watching right now, I want you to know that I love you so much. I promise that I will continue to live the life that I wanted. From now on, I will do whatever I want not because I'm a spoiled brat but because this is what I want and this is what I deserve. From now on I will start loving myself and I will find my happiness. i will keep fighting Lola, that's a promise.

Hindi ko kailangan na mabuhay sa ekspektayson sa akin ng lahat dahil ako naman ang may katawan kaya dapat ako ang gagawa ng desisyon ko sa buhay na hindi iniisip ang sinasabi ng ibang tao sa paligid. Si Kendryk at Katherine ang buhay ko at sila ang gagawin kong inspirasyon para mabuhay sa mundo at hindi ang ibang tao. Nang matapos kong magpalit ng damit na siguro ay dinala kanina ni mom at dad ay agad akong tumabi ng higa kay Katherine dahil malaki naman ang kama na ito para sa aming dalawa bago hinayaan ang sarili na makatulog ng mahimbing.

"Sumuway ka na naman sa gusto nila. Magtatampo mga 'yun sa 'yo." Tumingin ako rito. "Iris, pagod na akong sundin na lang sila palagi. Gusto kong huminga na wala muna sila sa paligid ko." "What?" Kumunot ang noo nito. "Hindi naman siguro masama na hingin ko sa kanila ang kalayaan ko, diba?" Umiling ito. "I want to live with my own decision-making." "Hala, ngayon ka pa ba magkakaganyan?"

“Hindi naman ako ang mapapagod kakasira nila ng buhay ng iba kundi sila.” Matagal ko nang natutunan na piliin ang katahimikan para sa peace of mind ko. Kapag pinatulan ko sila at ipinakitang naaapektuhan ako, mas lalo lang silang mang-iinis. Ayoko din naman na bumaba sa mababa nilang lebel. Kaya mas pinili kong manahimik na lamang at i-enjoy ang buhay ko. Tumunog ang cellphone ko kaya nag-excuse muna ako kay Linzey.

-Accept the fact na wala na kayo at masaya na siya sa iba. Ouch. Nasaktan ako dun. Pero atleast alam ko na wala ako sa pantasya at nasa realidad ako ng buhay at dapat ko itong tanggapin. 2nd -Live your life to the fullest. You only live once. Maganda ka, matalino, sexy:), you deserve the best out of your life. Teka, parang kilala ko kung kanino nanggaling ang idea na yon. Napangiti ako.

And I don't want that to happen. Buong buhay ko ay wala akong ibang ginawa kun'di ang sundin ang ano mang pinag-uutos nila. Lahat ng gagawin ko ay nakadepende sa sasabihin nila. Wala akong sariling desisyon, maliban sa kung ano man ang sasabihin nilang nararapat daw para sa akin. And I live my life in that kind of scenario for almost twelve years.

“I thought of forgetting who I am many times already. Gusto ko na lang bitawan lahat ng hawak ko ngayon at sunduin ang mga anak natin papunta rito. Gusto ko na rito na lang tayo, Zalaria. For the first time in my whole existence, I want to live without carrying any title with me. I want to be an ordinary citizen and have an ordinary and peaceful life— away from guns, wars, deals, assassinations, attacks, blood, and deaths.” Napamura siya. “Gusto kong malapitan kayo ng mga anak natin nang walang iniisip na panganib na maaaring mangyari sa inyo. Sa ilang taon na panonood ko sa inyo mula sa malayo, I realized what I truly want.”

Just like what Anna said, who cares what people think of me? This is my life anyways! I have the right to decide. …

At ang batang nasa tiyan ko, palalakihin ko ito kahit ako lang mag-isa. Simula ngayon, I will live only for myself and my child.