I Decided To Live As Me Novels & Stories

Diretso lamang ang tingin niya sa unahan habang naglalakad. Pagod na siyang bantayan ang bawat kilos niya para lamang hindi magbigay ng maling impresyon sa iba. Pagod na siyang mabuhay para sa mga inaasahan ng ibang tao. Sa pagkakataong ito, tahimik niyang sinabi sa sarili, “Mula ngayon… gusto ko namang mabuhay para sa sarili ko.”

"Actually, may naghihintay na trabaho sa akin. Pero hindi ko pa nae-enjoy ang buhay ko kaya nagpasya akong umalis muna." "Eh, 'di, babalik ka rin pala." Hindi ko pinakita ang lungkot nang sabihin ko iyon. Aalis rin pala siya rito. Kaya kahit sino na lang pinaglalaruan niya. Noong una ako, ngayon naman si Chamae. Ano 'yon live life to the fullest? "Yup. Wala namang ibang aasahan ang kapatid ko sa pagma-manage ng negosyo namin kung hindi kami lang din."

I asked myself. Do I still want to run away from this shit? Do I still want to escape and hide? Hindi lingid sa kaalaman ng mga kaibigan ko na ilang beses ko nang pinagtangkaan ang sariling buhay. I’m stuck between trying to live my life and trying to run from it. Nginitian ko siya. "Don’t worry about me because I can turn my sadness into a joke. You know, I’m strong..." but pretending to be strong is exhausting.

“But it’s your life.” I laughed once, hurt and ugly. “You think I chose this?” He finally looked at me. “I live there,” I said, pointing back at the building. “But most nights, I eat alone. I wake up alone. I come home to empty rooms and notes on the fridge. You think I wouldn’t trade half of that glass building for one dinner where people actually notice I’m there?” His face shifted. I looked down before I cried. “My middle name is Elise,” I said suddenly.

Automatic naman na mae-excuse kami kasi may record kami sa Infirmary. I smiled. For a moment, it's like this day taught me one thing. That I shouldn't force myself to be okay or to be ready for other's opinion. Because what matters the most, is my own opinion. Not anyone's. Kasi ako ito. Mas kilala ko ang sarili ko. Anuman ang piliin kong desisyon sa buhay, parte iyon ng pagiging ako. Natawa ako nang maalala ang pinaglalaban ni Nexus tungkol sa pag-absent. Napatingin ako sa kaniya na tahimik pa ring natutulog.

Ayaw kong ipakita sa kanya kung gaano ko pa rin siya kamahal. Huminga ako ng malalim, sinusubukan kong panatilihin ang aking kalmado. "My life and my decisions are mine alone," I assert, my voice firm and resolute." Wala kang karapatang panghimasukan o kwestyunin ang mga choices ko. It's not your concern."

"Paano mo nasabi ija? Nalayo kanarin ba sa lugar na mahal na mahal mo?" I nod. "Oo, sa tabi ng parents ko, sa bahay na kinalakihan ko. Sa totoo lang tita yung sinabi ni mommy sa'yo na I'm living the life that I want is a simple life that I have right now that started three years ago." "What do you mean ija?"

Hindi naman dahil sa mahal namin ang isa't isa. In the first place, ako naman ang nag-aya sa kaniya sa sitwasyong ito. I dragged him with me. I don't really know personally kung ano ang plano ko sa buhay. Years ago, I dreamt of being a model tapos ngayon, parang gusto ko na lang na mabuhay nang tahimik. I don't know? I thought hindi na iyon mawawala sa akin but right now, all I want is to have peace of mind.

And I'm right. LIFE is exhausting. Every day, I keep on reminding myself that the world isn't a fairytale. I'm not a damsel in distress. No fairy godmothers to cast a spell on me like what happened to Cinderella. But I will be fine. I know that I will be fine. I'm young and free. I only have one shot in life. I should live it well because there's no turning back once it already happened. Pero pa'no ko 'yon magagawa kung mawawala na ang kalayaan ko?

sabi ni Jax saakin na araw-araw kong iniisip, araw-araw kong gustong itatak mabuti sa isip ko na dapat eto yung ginagawa ko, dapat eto yung mas mabuting isipin ko. Dahil dumating ako sa puntong down na down na ako, dumating ako sa puntong hindi ko alam pano sisimulan ang buhay ko, dumating ako sa puntong susuko na dapat ako. Pero dahil kay Jax napigilan ang binabalak kong gawin sa sarili ko. I'm proud of myself, kasi nakayanan ko, nalagpasan ko yung pagsubok ng buhay na ganon. Dahil din sa mga taong nakapaligid saakin. Silang tatlo yung masasabi kong gugustuhin kong makasama dahil sakanila nagkaroon ako ng dahilan para makapagpatapos at makapag simula ng panibagong buhay.