I Decided To Live As Me Novels & Stories

“Ako pa ba? So, ano? Game? Run away heiress ang peg natin!” Wala namang masama kung pipiliin kong maging masaya sa sarili kong desisyon, 'di ba? Gusto ko lang maramdaman ang totoong ako, ang kalayaan. 'Yong hindi ko kailangan magpanggap na ibang tao para lamang magustuhan. I really need time for myself... I badly need my peace of mind...

Marcus said back. “Cadne, I never considered my life as living because all I did was to fucking exist for others. Ngayon ko na lang naramdamang buhay ako, na may sarili akong desisyon, kaya gusto ko ng kumawala sa kanila. Just… help me out with this one.”

I remind myself that doing what makes me happy, regardless of what others think, is not only an important part of life, it is the only truth I know and the only part of my existence that I am sure of. However, I do not want to survive. I want to live. I do not want to slow down; I want to speed up. I do not want to settle down; I want to soar higher. I do not want the comfortable, safe version of life. I want the intense, passion-filled, adventurous version. I live on my own terms, and while, in ways, it has cost me dearly, I know no other way to live. I want to continue to grow, wander, and push the limits. I want too much to stop now, and that should be celebrated.

bulong ko sa kaniya. Ngunit kahit anong mangyari ay hindi ko pinagsisihan ang aking naging desisyon na pinili kong mabuhay nang mag isa. Dahil sigurado ako na kung humingi ako nang tulong sa kanila ay hanggang ngayon ay umiiyak pa rin ako sa mga bisig nila at patuloy pa ring umaasa sa kanila. Tama lang ang naging desisyon ko kasi natuto akong mabuhay nang mag isa, natuto akong maghanap nang mga bagay na kailan ko para makapag patuloy ako sa aking buhay. I think God makes my life like this so I can learn my lesson. I won't grow if I depend on others, I will not grow if I stay in my comfort zone.

bati nila sa kanya pero hindi niya sila pinansin dahil nagmamadali na siya. Shit talaga, dahil kailangan niya na namang pakalmahin ang pagkakalaki niya. “Ilan pa ba?” inis na tanong niya sa sarili niya habang pinapaligaya niya ang sarili niya gamit ang palad niya. Hindi ito maaari. Kailangan niya na itong ilabas. Hindi na ito kaya ng palad niya lang.

Parang may kung anong bagong determinasyon na unti-unting nabubuo sa loob ko. Hindi pwedeng habang buhay akong aasa sa iba. Hindi pwedeng habang buhay akong spoiled princess. Hindi pwedeng habang buhay akong si Athena Quinn Monteverde lang. Kung pinili kong umalis... Kailangan kong matutong tumayo gamit ang sarili kong paa. Kahit mahirap. Kahit nakakatakot. Kahit wala akong alam.

But I decided to stay here for a while and staying here won’t hurt. Aish! I’m really doomed! Akala ko naman, tahimik lang akong mamumuhay. Pero hindi pala! Naku naman! Nag-uumpisa pa lamang ang totoong takbo ng buhay ko kaya kailangan ko itong paghandaan. Madami ang maaaring mangyari sa hindi inaasahan kaya dahil handa ako.

Mapait akong napangiti. Hindi pa rin pala lahat kaya kong gawin kahit nakalayo na ako sa sarili kong pamilya. Siguro, pinanganak talaga ako para makulong habang buhay... At habang mas maaga pa, tanggapin ko na iyon para hindi na ako umasa at masaktan pa. Pinganak ako sa mundong 'to para kontrolin ng iba at pakinabangan. I want to live my life the way I want to live it. But damn... Mukhang ayaw talaga ng Tadhana.

Siguro sa dahil na kapatid ng asawa ko ay asawa ko na ngayon. And I'm okay if ganon ang iniisip nila ang mahalaga ay mahal namin ang Isa't-isa. Sa buhay na ito ay natuto ako na dapat maging malakas, at maging open ka, walang masama if mag open ka ng panibagong kabanata sa ibang tao. At wala kang naapakan na iba. Maiksi lang ang buhay piliin mo na sumaya.

Wala na akong balita sa kanila, at gano’n din sila sa akin. When I reached the age of maturity when I finally became of legal age I made a decision for myself. I wanted to live alone and become independent. I didn’t want to rely on anyone, not even on the family who had taken care of me for years. I told myself that I didn’t want to be a burden to anyone, that standing on my own would be better. That’s how I thought back then, and truthfully, that’s still a part of how I think now.