I Hated Novels & Stories

Naiinis ako na hindi ko mawari na may halong pagkadismaya dahil hindi niya itinuloy ang hinihintay kong paghalik niya sa akin. “Ugh! I hate you, Vienn Anderson.” Gusto kong isigaw iyon ngunit kinimkim ko na lang sa loob ko.

Minsan ay napapansin ko na parang medyo umiiwas pa rin siya, pero hindi na kagaya nung una na halos araw araw kung sungitan niya ako. Today is Monday. It is actually the day that I hate the most. I mean, kapag kasi galing ka sa off tapos papasok ka ay parang nakakatamad. Sa tingin ko ay hindi lang naman ako ang nakakaramdam ng ganito.

Mariin kong ipinikit ang aking mga mata, ni hindi niya man lang ako pinigilan o hinabol. I hate him. ---

Hindi ko siya magets eh. “Love! Are you hurt somewhere?” Nag-aalalang tanong niya. Why is he being like this? I don’t want this. Ayaw kong isang araw ang saya namin tapos sa susunod na araw hindi niya ako iimikin, tsaka kalaunan lalambingin niya ako na parang walang nangyari. “I hate you!” Bulalas ko. “What?” Gulat niyang tanong.

Pilit kong pinapahid ang mga luhang tumutulo mula sa mata ko pero kahit anong pahid ko para bang hindi sila nauubos. Napatigil ako nang may marahas na humigit sa braso ko, tiningnan ko siya na puno ng hinanakit. "I hate you," Iwinaksi ko ang kamay niya at muling dumistansiya. Hindi mo na sana sinabing mahal mo ako, kasi wala namang kasiguraduhan iyon. Walang laman, hindi kapanipaniwala. But you know what I hated the most? Kasi naniwala ako, kahit hindi ko aminin umasa ako. Hindi ko kayang isatinig iyon sa kaniya dahil iyong kaunting hiya na lang na iyon ang pinanghahawakan ko.

Kahit na ilang beses ko na naman iyong narinig at alam na alam ko na, masakit pa rin. “I just w-want to… help.” “And that's why I hated you more.” His voice broke. “I hated that I thought you understood me. I hated you for deciding for what's best for me and my mother kahit wala naman kayong papel sa buhay namin! And I hated you even more because… I know to myself that even if I loathe you… you're still my peace. Galit na galit ako sa iyo dahil alam ko sa sarili kong ikaw lang din ang makakapawi ng galit na binuo at inalagaan ko!”

“Tell me, anak, just tell me that you don’t like it.” “I hate it!” hiyaw ko na agad, na ikinagulat din niya, katulad ng mga kasama namin na sumunod din sa amin. “I hate it so much na para akong mamamatay kapag naroon ako at kapag naririnig ko ang lugar na ‘yon. I fvcking hate it!”

nakangiting sagot ni Alanis ngunit mababakas sa tinig ang galit. “And do tell me kung bakit pangalan ko ang nakasulat dito?” nakangiti rin na tanong ni Rafe na halatang pino-provoke ang dalagang kaharap. “Well, I know that kahit na sinong pontio pilato ang iharap kp sa’yo ay may mahahanap ka pa ring mali para ayawan ito. So why don’t I marry YOU instead?” “Hmm. Because… You HATE ME, LOATH ME, AND YOU DON’T LIKE ME.” nakangiti pa ring sagot ni Rafe na ikinainis naman lalo ng dalaga.

Gumaralgal na ang kanyang boses at nararamdaman na niyang nag umpisang uminit ang gilid ng kanyang mga mata. "I hate you..!" matigas nitong pagkakasabi. " Hate me hanggang kailan mo gusto at wala akong pakialam Doon! Ang hindi ko lang maintindihan pati ibang tao ayaw mong kausapin ako! Bakit may sakit ba akong nakakahawa?!" "No! Pero ayaw kong mahawaan mo si Kim sa kalandian mo!" Hindi na siya nakapagtimpi at malakas na nasampal niya ito sa pisngi.

Tagos tagusan sa puso ng makakarinig ang bawat hinimaymay na salitang binibitawan nito. "To all my professors, parents, friends classmates, special someone, school staff and visitors. Good morning to everyone. There a times where we struggle in our daily life. Lahat tayo nakaranas ng mapagalitan ng mga parents, professors natin. At kung minsan nakaka inis, nakaka irita ang lahat ng pagbabawal nila sa atin. My fellow graduates, nasabi niyo na ba ito sa sarili niyo na; " I hate my parents, because they are strict. I hate my brother and sister, dahil sagabal sila sa kaligayahan ko. And I hate my guardians, because they embarassed us most of the time.