I Just Woke Up In Tagalog Novels & Stories

Napangisi ako dahil akala ko ay umalis na ito pero nandito pa pala ito at nagluluto ng pagkain. Niyakap ko ito mula sa likod na ikinagulat nito kaya napangisi ako. “Good morning sweetheart akala ko umalis ka na.“ Bulong ko dito kaya napatawa ito ng mahina. “Nakakahiya naman kasi na basta na lang akong aalis kaya naisipan ko na ipagluto na lang kita.“ Sabi nito na medyo barok ang tagalog kaya hinalikan ko ito sa pisngi.

I woke up with the feeling of being sore. I groaned and slowly opened my eyes. "Good afternoon," a husky voice spoke beside me as I've been caged with his well toned arms. Realization hits me that hard. "Fvck!" pamumura ko kasabay nang mabilis kong pagbangon. Napangiwi pa ako sa munting pagkirot ng pribado kong parte. Mabuti nalang at nakabihis na ulit ako nang maayos.

Gusto namin iparamdam na kung gaano namin kamahal ang isa't isa. "Love, wake up." Nagising ako ng maghumahalik sa akin. "Hmm," "May pasok ka, right." Agad akong napabangon. "What time is it?" "It's 09:00am in the morning." "Parang hindi ko kayang pumasok ngayon, ang sakit ng katawan ko," Ani ko habang hinihilot ang ulo, sumabay rin ito dahil na rin sa na inom ko kagabi.

Pagtulog, pagtulog, pagtulog. I was once again awakened by the loud sound and vibration coming from my phone. But this time, alas siyete na ng umaga. Pupungas pungas akong bumangon at naghikab pa kasabay ng pag iinat. "Thank you for another morning, Lord. Ikaw na pong bahala sa akin." usal ko sa sarili bago ako tuluyang bumangon.

☹ When I woke up, I couldn’t see anymore. Akala ko, black out lang. ‘yun pala, dumating na ‘yung araw na kinakatakutan ko. I was thinking of you that time. Iniisip ko kung paano ko sasabihin sa’yo o kung tatanggapin mo pa ba ‘ko. Nang tinanong ko ang mga magulang ko kung nasaan ka, natural hindi nila alam. Hindi naman kasi kita pinakilala. Kung alam ko lang ‘yung mangyayari, pinakilala sana kita. E di sana alam mo kung nasaan ako. E di sana alam mo. Sana… naantay mo pa ako.

Kabanata 21 Hangover Strange feeling Tanghali na akong nagising dahil sa sobrang sakit ng ulo at matinding kalasingan kagabi. Bumaba ako na maingay na sa salas. "Good morning, Czarina!" "Uh, morning!" "Señorita tutuloy na daw sila at baka abotan ng traffic sa daan." Tumango ako dito at hinarap ang mga bisita.

I feel like I am going to explode in anger right now but I'm doing my best to control it. "Ipagsasandok na kita, mahal na 'hari' nang makakain ka na. Tapos matulog ka ulit nang makapaglinis na ako ng mga kalat mo. Maliwanag?!" "Upo." "Ano?!" "Tagalog na tagalog, Apple! Umupo ka!" Muntik ko nang maihagis sa kan'ya ang kawali nang umupo s'ya sa sahig.

I am so thirsty. "Lacy... wake..." I shook my head and tried to shake that voice out of my head. "Lady... Lacy... wake up..." I tried to groan but there wasn't even a single sound that came out. Then I felt someone shake me up and slightly slap my cheeks. "Lacy!" Napabangon naman ako sa gulat nang biglang may malakas na umalog sa dalawa kong balikat, na siyang dahilan ng aking pagkagising.

Kaya wala na akong narinig sa kanya. It was a long night for me, I didn't realize how tired I was that I overslept. Nang magising ako, it was already 8 in the morning. Napabaling ako kay tita at dad na nagsusubuan ng pagkain. "Oh you're finally awake darling" ani tita. "Good morning, Sweetie. Breakfast?" ani dad. "I-i gotta go!" Ani ko at kaagad na kinuha ang bag ko.

Ang huling naramdaman ko ay ang pagbuhat niya sa akin at pagpasok sa akin sa isang kotse. WHEN I woke up, napaka sakit ng ulo ko, halos sabunutan ko ang buhok ko. What the fúck happened last night? Ang huling naaalala ko ay kausap ko ang lalaking iyon. Pagtingin ko sa alarm clock ko na nakalagay sa table sa gilid ng kama ay dali-dali akong napabangon. “1pm na?!”