I Owe You Novels & Stories

"Ulol." "Pero classmate may sasabihin ako sa'yo," kinalabit niya ako, umirap ako bago siya nilingon. "Ano na naman?" "Pa-utang naman oh—" "Utang mo mukha mo hindi ka pa nga nakapag bayad ng utang mo sa akin noong grade 11 tayo! Baka nakalimutan mo may utang ka sa akin na 50 pesos tapos hindi mo pa ako nababayaran!"

Nakakuyom ang mga kamao na sagot ko. "Huwag mo akong ini-igles. Hindi nakakatuwa! Iyang Girlfriend mo ay malaki ang utang sa akin. At ngayon, ay pinagtataguan na ako! Bayaran mo iyon!" Kumunot ang noo ko dahil sa sinabi niya. Sa pagkakaalam ko ay malaki ang pera ni Zebyana. Lalo na't binigyan ko rin siya ng blackard. "How much does she owe you? Just tell me the amount so I can slap it right in your face!" sigaw ko rin pabalik sa kanya.

sagot niya sa akin. “Nakakainis ka talaga! Ito na talaga ang una at huli na sasama ako sa ‘yo,” sabi ko sa kanya. “Wala na rin namang kasunod kaya wala na. Sinama kita kagabi dahil kailangan ko at hindi para maglasing ka doon, kaya may utang ka pa sa akin.” “Utang? Mukha pa akong may utang kung ganito na ang–”

sagot ni Ynoh. Napairap ako nang mabilis. "Tell him that I will pay him double, o kahit lagyan niya ng interest ang utang ko." Nagbakasakali ako dahil tinatamad akong gastusin ang pocket money ko na dapat ay nakalaan sa ibang bagay. Binalot na naman kami ng katahimikan. Minamataan na ako ng mga tao sa paligid, pero sumenyas ako na okay lang ang lahat.

"Kung hindi ako naging ganun, baka hanggang ngayon ay single ka pa rin at ka-date mo ang mga papeles mo sa opisina. Isipin mo na lang ang niligtas kong buhay mula sa kalungkutan!" "That's true," pagsang-ayon niya na may kasamang malawak na ngiti. "I guess I owe you my life then, Anya." "At dahil may utang ka sa akin," panimula ko, dahan-dahang gumapang paitaas ang paa ko sa kaniyang hita, marahang kinikiliti ang gilid ng kaniyang sweatpants gamit ang aking mga daliri sa paa. "Anong balak mong ibayad?"

sagot nito. "Malaya ka na. Bayad ka na. Sobra-sobra pa. Ako ang may malaking utang sa'yo, Bhelle. At hindi ko na alam kung paano ka babayaran," luhaang saad kong ikinangiti nito.

“Ano ba iyon huh? Hindi ka ba makapaghihintay na magising ako? alam mo naman na pagod na pagod pa ako simula kahapon.” “Ay ang sungit mo naman Ate.” Inismiran siya bigla ni Lyra pero biglang umamo rin ang mukha. “By the way, hihiram lang sana ako ng pera. May outing kami ng mga barkada ko noong high school. Biglaan lang kasi.” Tinaasan niya ito ng kilay. “Ay teka lang huh,noong isang araw ay kauutang mo lang sa akin at hindi mo nga ako binabayaran. Tapos ngayon, hihiram ka ulit.”

Mas lalo akong napaiyak, mabuti na lang talaga dahil umuwi na ang mga ka-trabaho ko dahil nakakahiya kung may makakita sa akin ng ganito ngayon. "Nagsasabi po ako ng totoo, Aling Perla. Walang-wala talaga ako ngayon. . . Alam kong mahihirapan kang maintindihan ako pero nangangako akong magbabayad ako ng utang ko," pagmamakaawa ko. "Sarili ko na lang po ang maasahan ko, wala na akong pamilya. Sana ay bigyan mo pa ako ng isa pang pagkakataon dahil hinding-hindi ko tatakbuhan ang utang ko sa'yo." "Just pay off your debt."

Halos matae na nga ako sa kaba, tinawanan pa ako. "Mukhang hindi mo kayang bayaran?" "Kaya ko! Mayaman na kaya ako ngayon!" Ngumisi siya. "Talaga?" mapaglaro niyang tanong. "Pero alam mong hindi pera ang gusto kong ibayad mo..." Nag-iwas ako ng tingin. Hinawakan niya ang aking baba at pinaharap ako sa kaniya. "You owe me... may kasama na ding interes." Lumakas at bumilis ang kalabog ng aking dibdib. Hindi ako takot. Sa totoo lang na-excite pa ako sa sinabi niya.

"Simula noong mawalan ka nang time sa akin Jewel. I'm sorry. I tried to tell you countless times, pero lagi ka nalang busy.” Kasi nga may trabaho ako! Ano bang mahirap sa sinasabi ko na may trabaho ako at may mga bills akong binabayaran?! Kaya nga hindi na ako makapag party eh. Kasi inuuna ko bayarin ko. Mga utang na naiwan sa akin na hanggang ngayon pinagdurusahan ko. "Alam mo namang may pinag i-ipuanan pa ako di'ba? Marami akong kaylangang bayaran."