Ikaw Ang Pahinga Ko Mga Nobela at Kwento

Hindi na ako makahinga sa sobrang pag-iyak. Napahawak ako sa sintido ko ng makaramdam ng kirot doon. Ikinurap ko rin ang mga mata ko nang bigla na lang nanlabo at umikot ang paningin ko. "Lucianna? Are you okay? Lucianna? hey!"

Headache lang siguro 'to. "Kailangan mo ng magpahinga," sabi niya. "Kagigising ko lang, pahinga na naman?" medyo natatawang sabi ko kaya napangiti siya. "Kung gayon, hindi mo pa nais matulog?" Umiling ako. "Hindi na ako inaantok, e." Ginala ko ang tingin ko. Wala pa ring liwanag sa labas. Mukhang malalim pa ang gabi.

Sigaw ko nang makita ko siyang may haw ak ng saging. Sabi na nga ba eh! -------------------- How is it?

Mahina itong natawa na napailing. "Ikaw eh. Tulog mantika ka. Ayaw naman niyang gisingin ka dahil nagpapahinga ka na." Napaayos ako ng upo na nakamata ditong napangiting pinahid ang luha ko. "Totoo? Babalik daw siya?" paninigurong tanong ko dito.

Ilang beses akong bumuga ng hangin para kalmahin ang aking sarili. Nang hapong iyon, sinubukan kong magpahinga. Pero wala, kahit anong pikit ko, ayaw akong dalawin ng antok. Hanggang sa sumapit ang alas singko. Mayamaya ay mayroon nang kumatok sa pinto ng kuwarto ko.

Mukhang kinikilala pa ako nito Hindi ko naman alam ang gagawin ko. Kung ibababa ko na siya sa sahig, o sa may kama pa rin. Nagtatalo ang isip ko ngayon at hindi rin makapag isip ng mabuti. Lalo pa at nakatingin lang ito sa akin ngayon. Maya lang ay parang bigla itong nalito at nag lumikot na ang mata nito at parang pilit ako nitong kinikilala.

Ahva POV Alas otso pa lang ng umaga ay gising na agad ako. Siguro ay dahil alam kong may kailangan akong gawin. Saglit akong napatingin sa kisame, nag-iipon pa ako ng lakas, bago ko naramdaman ang mainit na bisig ni Eryx na nakayakap sa bewang ko. Mahimbing pa siyang natutulog ‘yung tipong wala siyang kaalam-alam sa ginawa ko kaninang madaling-araw.

I know you're curious about what is happening right now. Mariin kong naipikit ang aking mga mata. "Pupunta ako." ---

Bakit sinisimulan na nilang paandarin? Bago pa malihis ang isip ko at ipinagpatuloy ko ang aking ginagawa. Pagpihit ko ay walang nangyari. Naka-lock sa loob, na alam kong hindi naman dapat. "Nikkolai, nandiyan ka ba?!" sigaw ko habang malakas na kinakatok ang pintong gawa sa bakal. "Nikkolai! Please, answer me if you're there!"

"Sige, anak. Pahinga ka muna." Pagkarating ko sa aking kuwarto ay naupo na lamang ako sa ibabaw ng aking kama. Nakikain lang naman ako sa birthday pero feeling ko hapong-hapo ako. Nahiga na muna ako saglit at ipinikit ko ang aking mga mata para makapagpahinga.