Ilabas Mo Na Ang Iyong Tambol 소설 & 이야기

sabi ko "Hindi pwede baka may maka labas dito Hindi na ako nakipagtalo dahil wala siyang kwenta kausap Napatingin ako puno mukha namang wala inilabas ko na ang patalim na hawak ko pero may nakita akong isang anino sa likod ng isang puno pupuntahan ko na sana ng biglang hindi ako makagalaw.... isang salamangka at alam kk taga dark society lang ang may alam nito " "Hindi mo talaga alam na kung sino ka? Kung ako sayo ay sisimulan ko na dahil ikaw rin ang kawawa sa huli" saad nito napakalamig ng boses niya!!

Malamang, paglilihi. "Wala naman." Inabot niya ang natitirang ice scramble rito. "Ubusin mo 'yan ha? Kasalanan mo bumili ka ng marami. Ubusin mo 'yan. Hindi porke mayaman ka ay mag-aaksaya ka na ng pagkain." Halatang gulat pa rin ito sa kaniyag inaakto. Palihim na lamang nagdadasal si Yesha na mawala na ang inis na kaniyang nararamdaman. Baka kasi tuluyang maging mainitin din ang ulo ng baby niya kapag nakalabas na sa kaniyang sinapupunan.

"Us? Walang tayo assuming ka." He groaned and I smiled. Pati yung babae na nasa counter ay nakangiti sa akin dahil naiinip na sa order ko. ["Sabihin mo na lang kung nasaan ka pupuntahan kita."] "Nasa lugar ako kung saan bida ang saya." ["What?"] Humalakhak ako. Hindi niya ba alam ang tagline ng Jollibee? Famous pa naman 'yan sa amin.

mahina kong tawag. “Hm?” “Paano mo malalaman kung tama pa bang lumaban?” Matagal siyang natahimik. “Kapag kahit pagod ka na, gusto mo pa ring manatili.” Napakagat ako sa labi ko.

["Oh? Nasaan ka apo?" ["Nasa mall po, La. Si lolo po ba nandiyan?"] Tanong ko. ["Ha? Ah eh wala eh, alam mo naman ang lolo mo, busy, masyadong mahal ang trabaho."] Inilapag ni lola saglit ang phone niya tapos kinuha ulit, ["Ay siya apo, busy ka yata. Mag-enjoy ka diyan kasama ang mga classmate mo."] Tumingin ako sa paligid ko at nakakita ng isang maliit na portal, nandoon si lola at kumakaway. ["Nako, kayo talaga, La. Hahaha!"]

Pareho kaming natigilan. May maliit na sticker itong nakadikit. At sa ibabaw nito ay may nakasulat na tatlong salita. FOR OUR EYES ONLY. Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko. Dahil sa unang pagkakataon simula nang magsimula ang lahat, pakiramdam ko hindi lang basta nawawalang alaala ang hinahanap namin.

napalingon ako sakanya ng kalabitin niya ako "Ako ba kinakausap mo?" Takang tanong ko "Kakalabitin ba kita kung hindi?" "Bakit ba?" I tried to look pissed. Natamaan kasi ang ego ko nung nalaman ko na mas matalino siya kesa sakin. "You're cursing the rain, ba't ka galit sa ulan?" "Napakaingay" sagot ko. "Sino?" "Both of you. Ikaw at ang ulan. Napakaingay niyo"

agaw ko sa cellphone ko. “Wow! Wrong number pero naka save, may name pa, tapos may pa babe, babe pa. Wow talaga ha. Alam mo magtatampo na talaga ako sa iyo, ang dami mo nang tinatago sa akin eh alam mo naman tayo lang ang babae, ‘di tayo lang ang nagkakaintindihan” tampo nito.

Nandito na ako sa labas Nang nabasa ko ang message ni Elijah ay binilisan ko na ang pag kuha sa mga gamit ko. " Alis na po ako La! Abby! " I shouted habang hindi na mag kandaugaga sa pag mamadali. I checked my things if they are complete since they are I decided to leave the house.

What you're dreaming🎵🎶 What's behind🎵🎶 Don't tell me🎵🎶 But it feels like love🎵 I'm gonna take this moment🎵🎶 And make it last forever🎵 I'm gonna give my heart away🎵🎶 And pray we'll stay together🎵🎶 Cause you're the one good reason🎵🎶 You're the only girl that I need🎶 Cause you're more beautiful than I have ever seen🎵 (Oh yeah don't tell me🎵🎶 But it feels like love)🎵🎶 Ata bago pa man tuluyang matapos ang kantang 'yon, ay mas lalong hinigpitan ko pa ang pagkakahawak sa kamay n'ya. Gusto kong iparamdam sa kan'ya na hindi ko s'ya bibitawan hanggang dulo.