In The Bleak Midwinter Peaky Blinders Mga Nobela at Kwento

ang tanong ko kay Mother Superior. Itinaas niya ang blinds ng kanyang bintana at sumilay ang kagandahan ng bilog na buwan. Bagamat walang bituin ay mararamdam mo ang kapayapaan ng gabi. Humarap siya doon at kahit na bakas sa kanyang mukha ang katandaan ay makikita sa kanya ang lakas na makikita sa mga kabataan.

I guess luluwa na ang eyeballs ko kaka-irap. Without wasting time, the three of us headed to the cafeteria. Nasa labas palang kami ng cafeteria nang makarinig kami ng nakakabasag eardrums na tili. Gosh, di ba sila nauubusan ng boses kakatili. It's always like this. Kahit saan ka pumunta, makakarinig ka ng nakakabasag eardrums na tili. And the reason? Of course, it's no other than my brother, Kien, and Reizel's brother. They are a heartthrobs.

The storm that had ravaged the city all night finally subsided into a bleak, gray dawn. Faint, cold morning light filtered through the sheer curtains of the bedroom, cutting through the shadows and exposing the aftermath of their frantic, desperate night. Mich stirred, a dull ache throbbing in her temples from the alcohol, but the heaviness in her chest had nothing to do with a hangover.

Biglang may lagapak among narinig sa likod ko. [ 🔞 :: WARNING. matured content ahead. A light smut. ] I saw Klinton stumbled. “Bitaw!” Sigaw nya sa maid. I signed the maid to get away and it did. I went closer to Klinton. “Klin...” I said and made him stood up. I smell beer. Such a wreck of alcohol. Lasing. Hindi s'ya makatayo ng maayos. I helped him. We almost both stumble. “Umayos ka!” Sigaw ko at naglakad habang pinaakbay s'ya.

mahina itong napahiyaw sa sakit noong kagatin niya ang palad niyo. Mabilis siyang kumawala sa hawak nito. Galit niya itong tiningnan ngunit sandaling natigilan sa itsura nito. Kahit ang buwan lang ang nagpapaliwanag sa paligid, kitang-kita niya ang itsura nito. Tingin niya nga ay bumagay ang pagdagdag ng edad nito. Ang lakas ding makahatak ng maruming panga nito dahil sa papatubong balbas. Pinilig niya ang ulo upang bumalik siya sa huwisyo. Mabilis niyang sinara ang pinto ng veranda upang hindi nito makita si Serenity.

Naiwan ang matanda sa madilim na silid, at mula sa nasisiyang mata at unti-unti 'yon na tumalim at sa isang iglap lang ay naihagis na nito ang isa pang dagger pero ang target na nito ay ang malaking larawan na nakadikit sa dingding. "Ang sakin ay sakin lang at walang kahit na sino ang pwedeng umangkin nito." matalim na usal ng matanda habang nakatingin sa larawan ng babaeng may berdeng kulay ng mga mata na mayroong nakatarak na kutsilyo sa noo. La Aurora Palace 5:00 ng hapon Magkahugpong ang hubad at pawisang katawan ni Sabina at Blake, kapwa ang mga ito'y darang na darang sa sensasyon na pinaparamdam ng mga kaselanan na malayang nagtatagpo.

sabi pa ni Levi pagkatapos ay saka nila pinagpatuloy ang paglalakad. Everything is pitch black. Halos walang makita si Luisa sa sobrang dilim ng paligid. Bukod sa maingay na tunog ng mga palaka at iba pang hayop, tanging tunog ng malakas na buhos na ulan ang kanyang naririnig. Sa halip na payong, isang windbreaker jacket na may hoodie ang kanyang suot. “Malayo pa ba? Natatakot ako, Levi! Halos wala akong makita sa sobrang dilim,” reklamo niya.

Kung siya lang naman ang aking kasama ay kumportable lang ang pakiramdam ko, pero ngaun na kasama namin sila ay kakaiba ang kaba na nararamdaman ko. Sa pinadulo kami naupo tanaw na tanaw ang mga ilaw na mula sa kabayanan parang Christmas light ang ganda ng view fresh air din ang nalalanghap namin, nanunuot din ang lamig kahit na naka-blazer ako ay malamig pa rin. “Ang ganda naman po rito mom,” hindi ko napigilan na isa tinig iyon. “Nagustuhan mo ba?” tanong sa akin ni Donya Ysabel.

Bigla nitong tinanggal ang blindfold and Chloe had to adjust her eyesight, in front of her were the two men who were gazing at her maniacally. She gulped. She checked her surroundings and noticed na dinala siya ng mga ito sa isang maliit na cabin, it was semi-lighted, enough to see the features of the two men who captured her. Maalikabok ang paligid, confirming that this hasn't been used for a while. The small room was practically empty except for a few broken wooden chairs that had not served its purpose, the entire space was dirty, rugged, and disheveled.

Halos lahat ng museum at book store ay pinasok na namin. "I'm so excited to see tita Donna and Mikael!" "Who's Mikael?" "Anak ni tita." Busy siya sa pagkuha ng mga litrato kaya hindi na ako muling nagtanong. After all, sa akin pa rin naman siya uuwi. Sa sobrang kapal ng snow, nahirapan kaming maglakad sa village. Natagalan kami sa biyahe, pero imbes na mainis, nagbatuhan na lang kami ng binilog na snow at nagtawanan.