Novel & Cerita Ingatan

sagot ko kay Zaprine. Nagtataka lang ako na mild amnesia lang naman ang kaso nito sa pagkawala ng memorya niya. Dapat nga weeks pa lang ay okay na siya. Tapos umabot na ng dalawang buwan hindi pa rin siya maayos, hindi pa rin siya gumagaling.

Nakakatawa. “Hulaan mo,” mataray na sabi ko. Bumuga siya ng marahas na hininga. May kinuha siyang phone at itinutok sa ‘kin. Nakapangiwi ako nang mag-flash ito. Sinamaan ko siya ng tingin na ngumisi habang kinukuhaan ako. “Remembrance,” nakangising sabi niya at binaba na ang phone. Inikotan ko siya ng mata.

At biglang may pumasok sa isip niya na hindi niya maintindihan kung saan nanggaling. Isang flash. Isang batang siya na nakatingin sa keypad. Nakamasid. Tahimik. Pero malinaw na inuunawa ang bawat pindot. Dr. Reyes (memory): “Watch carefully.” Dr. Reyes (memory): “Patterns are everything.” Dr. Reyes (memory): “You remember better than the others.” Napahinto siya. Elena: “Patterns…” Elena: “I remember patterns…” Elena: “That’s why…”

At kung ako si Hugo ay bakit Mayumi ang pangalan na naalala ko? I blinked as other flashes of memories entered my mind. God! Oh, God! I think... I think I am getting my memories back now. Fucking hell! I gritted my teeth as I remember all now... Incognito. Princeps. Helio!

Pagkatapos, lumitaw sa isipan niya ang imahe ng araw na iyon. Dahil matagal na siyang pulis, sinanay niya ang kanyang memorya na maging malakas. Marahil ay may makaligtaan siyang maliit na detalye sa eksena, pero nandoon na ang memorya sa isipan niya na parang isang makina o video recorder. Nang inalala niya ang memorya na ito, para bang nag-rewind siya ng isang video at pinanood ito ulit para alalahanin ang maraming detalye ng panahon na iyon.

Saka niya pinatay ang tawag. Muli siyang pumasok at umupo sa kama. He clenched his jaw nang maalala ang gabing may nangyari sa kanila ni Maruja. Umaasa siyang maaalala nito iyon ngunit ilang buwan na ang lumipas pero parang wala man lang itong reaksiyon. Thinking that Maruja didn‘t remembered about what happened to them makes him frustrated. Parang gusto na lang niyang ipaalala dito ang gabing iyon. That‘s the most memorable night happened to Adam‘s life but sadly, the woman can‘t remembered it.

Paano kung sa oras na bumalik ang memorya niya, hindi na niya ako mahal? Alam kong medyo malabo ang iniisip ko. Alam kong malabo ang iniisip ko na sa kabila ng lahat ng mangyayare ay babalik at hahabulin niya pa rin ako, pero gusto kong umasa. Gustong gusto kong umasa. Van said that sometimes it takes a year before the lost memory will be back, lalo na sa case niya, but I trust him. I trust his love for me. Leo, I trust you. Please, chase me.

Lahat bumalik sa isipan ko. I closed my eyes tightly and I held my head so hard. May mga boses akong naririnig sa paligid na hindi ko maintindihan. May mga boses sa utak ko. Hindi ko kaya. Hindi ko kaya ang lahat ng ito. Hindi ko kayang tanggapin lahat-lahat. I remember everything. But right now, I regret that I hoped to remember my past. Sana, sana nanatili na lang akong walang naalala. Yes, I am Maxine.

“Lalo na noong pinapaiyak mo ako sa trabaho noon.” Biglang napakunot-noo si Van. “Wait.” “I don't recall making you cry.” Napatingin ako sa kanya. “May amnesia ka na ba?” “Ako?” “Oo, ikaw.” Natawa ako habang tinuturo siya. “Remember the book Surrounded by Idiots?” Biglang napakamot siya sa ulo. “Ah...” “Bigla mong ibinagsak sa mesa ko iyon!”

kwento ng matanda na bahagyang namula ang mga mata, “Napakaraming taon na ang lumipas, hindi ko inaasahan na makikita ko ulit ito pero hindi pa rin naman ako nawawalan ng pag-asa kahit na katiting. Alam kong magkikita kami ng anak ko. Muli kaming magkakasama at makikilala namin ang bawat isa oras na magsanga ang landas naming dalawa.” Kinuha ni Gavin ang kwintas. Nangunot na doon ang noo niya. Bahagya niyang ikiniling ang ulo. Nag-flash sa utak niya na nakita niya na iyon. May kapareha siya ng kwintas na nakita. Hindi niya lang matandaan kung saan. Pero hindi maaaring magkamali ang nga mata niyang matalas ang memorya. Ang hindi niya lang matandaan ay ang may suot.