Inspirational Graduation Speech Tagalog Novels & Stories

Yaya ni Rain at pumunta na sila sa harapan ng stage para umupo at sinimulan na ang graduation. Right after of some things did in our graduation. They called me in front of them to give a short inspiring message. Kaya umakyat na ako ng stage. I felt my heart pumping so loud but I need to be calm in front of them. "Honestly. I still can't believe that this moment will come." I began. "The day I was still dreaming. But now. My dream came true. We should never give up on our dream even the obstacles and struggles in life weaken us." I said slowly.

Muli ay nagsilaglagan ang mga luha sa mga mata ko. “I miss you… Sobrang nananabik ako sa mga yakap niyong dalawa. Wala na yung sakit pero heto nangungulila pa rin ako sa inyo ng sobra. Nay, Tay, graduate na po ako,” bahagyang nabasag ang aking boses. “Medtech na po ang Siting n’yo. Konting tiis na lamang at may doctor na po kayo,” nahinto ako ng may kumawalang hikbi sa bibig ko. Mariin kong pinunasan ang mga luhang naguunahan na namang magsilandasan sa pisingi ko. “I wish I made you proud. Salamat sa paggabay po sa akin. Hindi ko man kayo nakikita ngunit nararamdaman ko ang paggabay at pagmamahal niyo po sa akin sa araw-araw, sa mga araw na nahihirapan na ako at sa palagay ko ay hindi ko na

HER HURTFUL POV "Congratulations dear graduates, soar high and hit your wagon to a star," huling katagang binitawan ng guest speaker bago ito bumaba ng entablado at masigabong palakpakan ang pumaibabaw sa loob ng auditorium kung saan ginaganap ang pagtatapos nila ng hindi baba sa isang daang estudyanteng kumuha ng 2-year courses at isa na nga siya doon.

Mira POV “Hindi pwedeng ganyang ang itsura mo pagnagkaharap kyo. Hindi natin mapipigilan kung isang araw ay magtagpo ulit kayo, kaya pilitin mong maging matatag.” wika ni kuya habang kumakain kami. Katabi na niya si ate Myla na tahimik lang na nakikinig sa amin. “Nagulat lang ako. Hindi ko naman akalain na makikita ko siya. Akala ko okay na ako, masakit pa pala.”

nakangiting sambit ko at niyakap naman niya ako. "I hope you will be happy. I love you, Lauren," sabi niya sa akin. Ngumiti ako sa kaniya at nagsalita. "I love you, Lanche. And I really do," sabi ko pa at niyakap siyang muli. "Congratulations, again," nakangiting sabi ko sa kaniya. "Thank you," nakangiti ring sagot niya sa akin.

Naghahanda ako ngayon ng mga gagamitin ko sa graduation, ako lang naman ang mag aayos sa sarili ko at yung speech ko syempre kailangan kong ihanda. Kailangan kase mga magna cum laude may speech. Pagdating na pagdating ni kuya Jiro agad ko siyang sinalubong. “May surprise ako sayo.” “Hmm? Ano yun?” pagtataka niya. Pinakita ko yung list ng mga graduate, nakita niya na magna cum laude ako, ngumiti siya sa akin at iyakap ako ng mahigpit. “Proud of you.” Sambit niya, napangiti naman ako sa sobrang kilig ko kase naman nakangiti pa siya, halatang proud nga siya sa akin at masaya siya.

Bumaling ako sa salamin na nasa harapan ko. Nandito kami ngayon sa room namin at isang oras na lang ay gaganapin na ang graduation ceremony. "Gaga ka, bakla! Sinabihan mo ba?" Tinaasan pa niya ako ng kilay. "Paano ko sasabihan eh nasa ibang bansa sila... At saka, 'di ka pa nasanay. Recognition ngang hindi rin sila umaattend," wika ko saka inayos ang pagkakatali ng aking buhok.

Ayoko nang mahulog sa bitag niya, ayoko nang mahulog ulit sa mga mabulaklak na salita at sa mapanukso niyang halik. Mag-iiba na ngayon, ipinapangako ko yan sa sarili ko. “That would be great! Oo naman, Kisses! Basta para sayo magkakaroon ako ng time! Salamat at pinagbigyan mo din ako! Akala ko ay pinapa-asa mo lang ako eh…” “Hindi naman Sir… alam mo, sadyang busy lang talaga ako…” “Naiintindihan ko naman, estudyante ka at graduating. Congrats nga pala sa OJT mo ah, nakatapos ka na! Mukhang tuloy na tuloy na graduation niyo ah!”

Mas lalo lang akong pag iinitan nong babaeng yun. "Ah sige po. Pwedi na po kayong lumabas. Uwi po kayo nang deritso sir. Mag ingat po kayo sa pagmamaneho mahirap na baka may mangyaring masama ako po ang malalagot." Bilin nito samin bago binuksan ang malaking kulay blue na gate nang Academy. "Sige po manong una na po kami salamat." Sabi ko bago kami tuluyang umalis.

“T-teka, paano mo nalaman?” “Katulad ng sabi ko kanina, naranasan ko na ‘yan. Hindi mawawala sa mundo ang ganyang mga tao, ang hilahin ka pababa hangga’t di ka na makabangon pero wag kang mawalan ng pag-asa. Dahil ang mga ganyang tao hindi ka lang kayang lamangan.” Natatawa niyang sabi bago tinanggal ang kamay niya sa balikat ko.