It's Too Cold For You Here Novelas e Histórias

Hindi yata na inform ang hudyo na malamig ang tubig sa mansiyon ng mga ito at nakalimutan itimpla ang heater. Wala sa loob na yumakap siya rito at isiniksik ang katawan niya sa hubad din nitong katawan. Wala na siyang pakialam kung may matigas na bagay siyang nararamdaman sa bandang pusin niya. Dahil sa mga oras na ito... ikamamatay niya ang lamig. "Avi..." "I-Its s-so fucking c-cold..." Nanginginig ang labing usal niya saka mas nangunyapit pa rito. "I will kill you for this... ang gago mo talaga!"

Ang pangunahing dahilan ay ang kanyang silid ay masyadong malaki. "I've checked the weather forecast on my phone. The cold air continues to move south. Magiging malamig at maulan sa Bagong Taon ngayong taon. Kapag wala ako sa bahay, magsuot ka ng mas maraming damit para maiwasan ang sipon." "Alam ko. Hindi ako tatlong taong gulang na bata. Kaya kong alagaan ang sarili ko."

May iilang nakahilerang mga eroplano rin. Sa paglabas namin ay walang masyadong tao. Mabilis kung niyakap ang sarili dahil sa lamig. Mukhang kulang pa ang suot kung hoodie. Mukhang kailangan ko pang kapalan ang suot. Hindi umubra ang suot kung hoodie dito, kahit makapal na iyon.

Hindi lang dahil sa init ng milk tea, kundi dahil sa init na nanggaling sa taong nasa harap niya. “You're exaggerating.” bulong niya, pero hindi niya maitago ang pamumula ng ilong at pisngi niya. “Malamig lang dahil sa gabi, hindi naman nag-snow.” Pinagmasdan iyon ni Calix, at halos hindi maitago ang pag-aalala sa mga mata. “I’ll wait for you sa underground parking lot bukas ng umaga. Uuwi tayo, take a warm bath, then sleep beautifully after.”

Ang lamig kasi ng buong paligid, saka sari-sari ang makikita mong tao, plus ang liwa-liwanag pa ng mga pailaw. Unlike sa kung saan ako nakatira sa labas ng bansa, labas-masok lang ang mga tao sa mall. Kasi nga hindi nila kaya ang lamig doon, kapag winter, kahit siguro hindi winter. Malamig pa rin ang simoy ng hangin doon. “Miss, saan pala banda rito ang grocery section?” yumuko pa ako at magalang na nagtanong sa babaeng sales lady, nang inirapan lang ako.

Iyon lang at tuluyan na itong tumalikod at tinungo ang pinto. She shiver, suddenly she feel cold. Hindi ang kanyang katawan, kundi ang kanyang damdamin. Wala na ang tila sa disyertong init na tumupok sa kanya kani-kanina lang, bagkus ang pumalit doon ay ang walang kasing lamig ng bloke-blokeng yelo ng Antartika. "No Clark.." She whisper back. Papalabas na ito ngayon. "Someday you'll going to regret not making love with me tonight."

Walang maidudulot kundi pansarili lang niyang kagustuhan? Napatitig ako sa labas, napakapayapang nahuhulog ang mga snowflakes na para bang maliliit na balahibo ng mga anghel. Halos natabunan na nila karamihan sa mga daanan at nakatayong mga puno at halaman sa labas. Kaya naman parang nasa tuhod ko na ang taas ng tambak ng snow kanina ,at parang matutumba na rin ako sa panginginig , tapos parang wala lang na uutusan ako ng lalaking ito na gumawa ng limang snowman ngayun na?! Aba hindi ata Huntington’s disease ang meron ito kundi sobrang kabaliwan e- “Oh what a shame, it’s just your first day but I am afraid my rate for you is already a negative five star.”

Nanginginig lamang ang katawan ko sa sobrang lamig. "Are you alright?" he asked coldly.

Nanigas ako sa pwesto ko at gulat ang ekspresyon, "C-c-cold." Sa sinabi nito, ako na mismo ang lumapit pa at niyakap ito upang bigyan s'ya ng kaunting init. "T-too c-cold." Aba, iba din ang lady ko. 'Don't be shy, hug some more'? Joke lang, kita ko naman talagang nilalamig ito at pinagpapawisan din. Pero sigurado naman akong tulog ito.

Ngunit ang lamig sa kanyang mga mata ay sapat para magpalamig sa buong paligid. “Ilabas ninyo.”