It's Too Cold For You Here นิยาย & เรื่องราว

"Lucas.... kung ano man ang dahilan ng panlalamig mo, siguraduhin mo lang na may magandang rason ka. Dahil kapag ako ang napuno, hindi lang kwarto mo ang lilinisin ko. Sisiguraduhin kong pati ang puso mo, gagamitan ko ng zonrox para matanggal lahat ng lamig na 'yan at bumalik ka sa pagiging nagbabagang apoy para sa akin." Bumuntong-hininga ako at ipinagpatuloy ang pag-wawalis. Kahit na nagbibiro ang utak ko para pagaanin ang sitwasyon, hindi ko pa rin maiwasang makaramdam ng kaunting kurot sa puso ko. Bakit ba kasi ganun siya? Isang araw, parang gusto ka nilang angkinin habang-buhay, sa susunod na araw, parang estranghero ka na naman. Ngayon lang siya naging ganito, eh. Hindi ko maiwasang ma

Para makapag-isip. Naglakad lakad ako habang sumasalubong sa'kin ang malamig na hangin. Kung alam ko lang talaga na ganito kalamig sa labas, nagdala nalang sana ako ng jacket. Malapit ng mag 10 PM kaya malamig na ang paligid. Niyakap ko lang ang sarili ko habang patuloy parin ako sa paglalakad. Madami pa ding tao kaya hindi ako makakapag-isip nito ng maayos.

Gutom lang yan. Napahaba siya ng nguso. Napaka-cold talaga nito! Nakakainis! Mabigat ang puso na umalis siya roon at matamlay na nagpunta ng Mall. Kakain nga talaga siya at gutom nga siya.

Kaya palagi akong nakablazer sa opisina at sa kahit anong lugar na may aircon. "You know I get cold easily," irap ko din dito. "It's your fault. Kung hindi mo sana pinakialaman tong make-up ko e di sana hindi ako nadistract at nakalimutan yong blazer ko," paninisi ko dito.

Alam niyang hindi nagustuhan ng Donya ang nakita pero wala siyang pakialam. "Son! Nandito na kami ng babaeng totoong mahal mo." "Minahal. Noon. Ngayon, hindi na." Gusto niyang matawa nang malakas sa lamig ng boses ni Adi. Kung ibase niya sa yelo, nasa negative 100 ito! Mas malamig pa sa coldest country ng buong mundo! "Come on, Audric. Don't act like a child. Mas bagay kayo ni Ivony, alam mo iyan."

"Give me two solutions na hindi nangangailangan ng tao bilang lunas." "Cold water can only suppress the symptoms temporarily, at kailangang may yelo pa. She's so frail right now. Dahil babae siya, ang ganiyang tindi ng lamig ay pwedeng magdulot ng permanenteng pinsala sa katawan niya." Chelsea shook head. "Cold water is highly discouraged."

Mas maganda pa nga raw dito dahil malamig. "Napaka-unfair talaga ng batas 'no? Tayong mga prisong mahihirap ay nagsisiksikan sa ganitong selda. Walang wastong ventilation kaya napakainit. Samantalang 'yong mga mayayamang nakakulong ay malambot ang hinihigaan at air-conditioned pa," saad ng isang kakusa nilang sa sahig daw matutulog dahil hindi na sila kasya sa kama.

Nakangisi, nang-aasar. “It’s not even cold here. Why are you still bundled up so warmly? Ano ’to? Are you trying to cover yourself against me?”

Nananatiling kalmado at walang emosyon ang mukha ni Theodore, pero may halong pag-aalinlangan sa kanyang boses nang magsalita siya. “I’m sorry to bother you so late… the heating in my room just stopped working completely. It’s getting really chilly over there. Would you mind if I stayed here with you for the night? I promise I won’t be any trouble.” “You know how it is… as we get a little older, our bodies just don’t handle the cold as well as they used to. I’ve been feeling quite cold for a while now, and I didn’t know where else to go.” dagdag pa nito.