Novel & Cerita Kagat Ng Langgam Sa Mata

Tumikhim ako. "Baka pwedeng tanggalin na lang ang piring ko. Takot ako sa dilim." Pag-amin ko. Para akong sinasakal sa sobrang dilim at ang buong sistema ko ay puno ng takot. Nagbulungan sila pagkatapos naramdaman ko ang pagkalas ng piring na panyo sa aking mga mata. Dahan-dahan akong dumilat at nagtama ang mga mata namin ni Matt.

Kaya nagkasalubong ang kanilang mga mata. Tila may sariling isip ang mga mata dahil hindi niya maalis ang tingin dito. Kita niya ang pagkislap ng mga mata nito pero may nakatagong kalungkutan. Hindi niya alam kung ilang minuto silang nagtitigan, pero wala siyang pakialam. Ngayon lang siya nakaramdam ng kapanatagan habang nakatitig sa mga mata nito. Kasing itim ng gabi ang mga mata nito na tila nangangako ng isang mapayapang sandali.

Chapter 18 Pumupungas pungas kong iminulat ang dalawang mata. Bumungad sa akin ang puting kisame. Nang ibaling ko ang paningin sa baba ay malabong mukha ang sumalubong sa akin.

Umatras ako nang bahagya para makita ang reaksyon niya. Ang kaniyang mga mata ay naglalagablab. Ang dibdib niya ay mabilis na tumataas-baba. Ang panga niya ay igting na igting na tila ba pinipigilan ang sariling sumabog. Kitang-kita ko sa mga mata niya ang sobrang gigil, pagpipiphil at pagkauhaw. His eyes are burning with sensation and desire. Ibinaba ko ang tingin ko sa gitna ng kaniyang slacks.

Napakahangin ang gag*! Mabilis kong pinahid ang luha ko sa aking mata at pisngi. Ang matang galing sa pag-iyak ay napalitan ng matalim na pagtingin. “Gag*!” inis na sambit ko. “Umalis ka na nga.”

Napalunok pa siya ng laway sa kaba. May nasabi ba siyang mali? Bigla kasing naggalawan ang panga nito habang matamang nakatingin sa kanya ang walang ekspresyon nitong mata. Kinuha nito ang tray sa kamay niya. Kusang pumitlag ang katawan niya ng dumampi ang balat nito nito sa kanya.

May pumatak ulit kaya nagalit na ako, tumingala ako sa langit para sigawan ang ulan na wag naman sana ngayon bumuhos ito. Umurong ang dila ko nang makita ko ang bituin na nagsisiksikan sa langit, yun nga lang ay wala silang kislap. Bumagsak ang mata ko sa mga paa ko at hinanap doon ang patak ng ulan pero tuyong tuyo iyon. Hinaplos ko ang mukha ko at nalaman kong mali pala ako. Hindi pala mula sa ulan ang mga patak na iyon kundi galing sa aking mga mata.

Kitang-kita ko kung paano mamilog ang mga mata niya habang nakatingin sa litrato ni Nacho na nasa sahig niya. "A-ano ito? P-paano nangyari ‘yon?" tanong niya na halatang natakot kasi naabutan niya sa kalagitnaan nang paglaglag ang picture ni Nacho. Kitang-kita niya siguro na kahit wala siyang taong nakikita rito, kusang nalaglag ang picture na iyon. At malamang sa malamang ay alam ko na ang iniisip niya ngayon. "A-alina, nandito ka ba? K-kung ikaw 'yan, patawarin mo ako."

(Continuation of chapter 7) Ang magaganda nitong mata, pilik-mata, matangos na ilong, makinis na kutis, at ang mapupula nitong labing nakaawang pa. Napalunok siya nang doon na napadpad ang paningin niya. Para bang tinutukso siya nitong halikan iyon. "Ehem." Nang matauhan ay siya na mismo ang umiwas ng tingin. Mabilis na humiwalay sa kanya ang babae at inayos ang suot nito.

Bakit kelangan sobrang lapit? "Open your eyes"- para naman akung, tuta na agarang sumunod sa utos niya. Pero nang pag mulat ko ng mga mata ko, bumungad sa akin ang mala tubig dagat niyang mga mata, matang kelan man ay hindi mo magagawang iwasan, matang parang nang huhukay sa kalob looban ng pagkatao mo, matang tatatak sa iyong isipan, para itong isang bisyo, nakakaadik at nakakaak-