Novel & Cerita Kahulugan Ng Magaling

napabuga siya ng hangin sa kawalan, isa ito sa katangiang namana niya lula sa ina, ang pagiging bulgar. "Kahit na Lorenzo, Ofcourse they're gold. Baka ganon sila iniingatan ng magulang nila, or maybe may something na nangyari sakanila kaya kailangan nila ng ganon karaming bantay. Please watch your words, when you're talking to people you don't know. Hindi po pa sila kilala, what If masaktan mo sila dahil sa mga sinabi o tinanong mo? that's not good." litaniya niya habang kinokontrol ang Mabagal na takbo ng kabayo.

Mahina man o malakas, nakakainis Naglakad lakad ako sa loob ng unit ni jana, ang ganda talaga. Nakakainggit kase may pamilya na sya at may marangya pang buhay, bukod doon ay maganda ang pakikitungo nya sa lahat at ang ganda ng trato at pag papalaki sa kanya, kung ako kaya ang nasa sitwasyon nya. Mayaman, mahal ng magulang ko, masaya kaya iyon. Mamahalin ba kaya ako ng magulang ko? nakakainggit talaga, hindi ko maiwasan

Bahagya naman akong umayos ng pagkakahiga paharap sa kaniya para makita ang mukha niya at dinadama ko ang init na enerhiya galing sa pagbuga ng hininga ng ilong niya. Matangos na ilong mahahaba din ang pilik mata at makapal na kilay at makapal na mapulang labi. Di kaya matatanggal sa memorya ko ito? at marahan kong dinampi ng hintuturo ko ang ilong niya hanggang sa labi niya. Hanggang sa di ko mapigilan ang sarili ko dahil parang inaakit ako ng labi niya, kaya dinampian ko ito ng halik sa labi.

Hindi dahil sa takot makihalubilo. Sa totoo lang, likas siyang palakaibigan—mainit, masayahin kapag nasa tamang pagkakataon. Ngunit dahil sa mga taon ng maling paghusga, paninirang puri, at pabulong-bulong sa likod niya, natutunan niyang umatras. Ngumiti nang banayad. Hindi magpaliwanag. Hindi ipaglaban ang sarili. Panatilihin ang dignidad sa katahimikan.

Nilalasap ang bawat hagod ng dila nito, na sinasabayan ng pinong ungol na para bang sarap na sarap sa putaheng nilalantakan nito. Mariin niyang nasabunutan ang maalon at may kalaguang buhok nito nang makaramdam ng kakaiba sa kaibuturan niya. Para siyang nakikiliti na naiihi, hindi niya maintindihan. Ilang sandali lang, isang mahaba at malakas na ungol na naman ang kumawala sa mga labi niya.

Kaya ngayon natatakot ako, natatakot ako na baka ito na yung araw na kinatatakutan ko. "Siguro kailangan mo nang malaman kung bakit kami nagkakaganito ngayon, Ning." Yun pa lang ang sinabi ni Milagring pero kita ko na ang mga luhang nag-uunahan sa pisngi niya. Sa aming tatlo si Milagring ang pinaka malakas. Minsan ko lang itong nakikitang umiiyak. Minsan lang ito nagpapakita ng kahinaan nya.

Mabait naman siya, ngunit minsan ay may sapak din ang ulo. Matandang dalaga kasi, kaya sa tingin ko ay kulang lang siya sa dilig. Hindi ko maiwasang manliit sa sarili nang tumingin sa akin ang babaeng kasama ni Sir. Her eyes are literally glowing with knowledge, power, and elegance. Halatang alagang-alaga ang sarili niya mula ulo hanggang paa, hindi gaya ko na kailangan pang kumayod nang husto para lang magkapera.

(Monina POV) Malaglag sana ako sa kinaka-upuan ko kung di ulit niya ako hinila. Napasalpok ako sa dibdib nito pahiga. Kaya lang talaga… Bakit parang MAGNET ANG LABI naming dalawa?! Nanlaki ang mga mata ko. Saka itinulak siya. Pero, malakas talaga eh. Bisig niya na lalo akong kinabig, saka hiniga ako. Siya na itong nasa ibabaw ko.

Magkahalong awa at pangungutya ang naging reaksyon ng audience. "Sobrang devoted na ina! Kung alam ng bata kung gaano kahirap ang buhay, dapat mas pinaghihirapan niya!" "Ang kahirapan ay bumubuo ng pagkatao. Tingnan natin kung ang bata ay makakaahon dito."

Alam niyang mahilig kasi itong mag-imbento ng mga salita. "Tingnan mo nga naman ang babaeng 'to, ang lakas ng loob maglasing pero hindi naman pala kaya," wika ni Kalel at bumangon mula sa tabi niya. "Ang lakas pang humilik kapag tulog." Napamura siya sa kaniyang isipan, ang lakas ng lalaking ito na magbintang ng humihilik siya, na ito nga kung maka sumiksik sa kaniya wagas.