Kapantay Ay Langit Novels & Stories

Chapter 11 "INIISIP ko kung bakit ganito ang langit nilayo ako sayo Hindi ko matanggap mahirap magpanggap Na ako'y hindi bigo Ngunit 'di ko rin inaasahang mangyayari 'to Kung ikaw ay alaala na lang Paano na ako..."

"Ang ganda." Niyakap ko agad siya sa tuwa at saka ibinaling ang tingin sa langit. Sobrang ganda ng langit. Sana may ganito rin sana sa Pinas. Masaya naming pinanood ang tila mga linyang nagsasayawan sa langit. Iba - iba ang mga kulay iyon. Parang nagsasayawan sila sa saya. Hindi ko na din sinayang ang pagkakataon para makakuha ng picture dito. Nagpapicture na din kaming dalawa kay Tito Dan na siyang nandiruto din.

Kaya naman panay ang pag hagod ko sa braso at pag kiskis ng dalawang palad ko. Puno ng butuin ang kalangitan na ikinatuwa ko. Sabi kasi nila pag may butuin sa kalangitan walang ulan ko masamang panahon ang darating. Hindi kasi sila natatabunan ng maitim na ulap.

Makulimlim ang langit at tila anumang oras mula ngayon ay babagsak na ang ulan. Katulad ng mga mata na ngayon ay umiinit na ang magkabilang sulok. Ilang sandali lang ay babagsak na mula roon ang mga luha. Muli siyang tumingala pilit ibinabalik sa loob ng mga mata ang mga luha na gustong kumawala kasabay ng isang malalim na buntong hininga. ‘Destiny may awa ang nasa itaas. Pasasaan ba at makaksama mong muli ang kapatid. Magtiwala ka lang.’

Eh di sana, ilang buwan ko na din sana naranasan ang langit sa piling nito "Teka! Teka lang..anong langit?" sigaw ng isipan ko. shit..langit---- or ---ahhh, ewan! Basta! Masarap naman ang nangyari sa amin kagabi kaya lang, may aftershocks pala kinaumagahan at hangang ngayun, hindi pa rin nakakabawi ang katawan ko

"The world is cruel..." Tinawag ako ni Cayer ngunit tumingala ako sa kalangitan na nababalutan ng makapal na mga ulap. At as if on cue, umiyak ang kalangitan na tila'y dinadamayan nito ang malamlam na gabi. Na tila'y sinasamahan nito ang butas kong puso.

At mas gusto ko ang side niyang ito. Nang matapos kaming kumain, nanatili muna kaming nakaupo roon habang humihigop ng mainit na tsaa. Ang langit ay tuluyan nang binalot ng kadiliman, at unti-unti ng naglilitawan ang mga bituin na tila mga diyamanteng nakakalat sa langit. Napatingala ako. “Ang daming stars.” “Hmm.” “Mas kitang kita sila rito kaysa sa Manila.”

YOHANN Magkayap kami ni Martina habang nakatitig sa tahimik na mga bituin sa langit. Ang sarap titingan ng mga ito sa malayo na para bang mga maliliit na ilaw na sinabog sa kalangitan. Nagniningning ang mga ito katulad ng nararamdaman namin ni Martina sa sandaling kapiling namin ang isa't isa. “Yohann…” Narinig kong tawag ni Martina sa pangalan ko.

pabirong sabi ni Sky. Napangiwi si Sun na kasalukuyang nakaupo sa kama. " I don't need a boyfriend or a girlfriend. I am happy for what I have today, tomorrow, and to the future" sagot ni Sun. Nagtinginan si Sky at Moon bago tumawa ng malakas. " Mukhang nagkakasiyahan tayo dito" Nakatayo si Kairus sa pintuan habang nakatingin sa kanila

Hindi ang katulad niya ang maaaring mahulog sa isang Buenavista. Katulad ng palaging sinasabi ng Inay Lourdes niya, ang tala sa langit ay kay hirap abutin. Ito'y maihahalintulad sa isang pangarap na kay sarap mithiin. At kung nais mong mapagtagumpayan ang iyong pinapangarap na bituin ay kailangang bumaba ng tala sa lupa upang bigyan katuparan ang iyong hiling.