Kindness In Japanese 소설 & 이야기

Matangos ang kanyang ilong at mapula ang kanyang lips. Mga iniidolo ko lang na Japanese celebrities ang mga ganito ang hitsura. Sa malayo ko lang nakikita, pero ngayon nasa harap ko na. Masungit nga lang. Yuri—in English, his name was translated to lily, which means feminine. Bakla siguro ang master na ito. Natatawa ako sa mga naiisip ko. Bigla akong yumuko nang makaramdam ng matatalim na tingin. I am not intimidated by this harmless Master but by the man sitting next to him—Sir Fred.

nakangiting turan ni Señorito Yuji. I couldn’t help but to smile at how genuine and generous they were to help a stranger like me. “Maraming salamat po, Señorito Yuji. Sobrang malaki po ang aking pagpapasalamat sa mga taong tumulong sa akin lalong-lalo na po si Caridad na hindi ako pinabayaan at inalagaan po ako no’ng mga nakaraang araw.” Humagikhik si Caridad habang yakap ang “Aguy! Wala iyon, masaya akong magkaro’n ng bagong kaibigan na katulad mo.”

Grabe, dating myembro pa 'yan siya ng Yakuza, ha. "Koko ni isasete kurete arigatou gozaimasu, Ojiisan," I bowed respectfully. Nilabas ko talaga ang pinakamahusay kong pagbigkas sa nihonggo para ipahiwatig sa kaniya kung gaano ako nagpapasalamat sa pag-welcome niya sa amin ng apo niya dito. "I will never forget your kindness." Napa-english na ako. Hindi na kasi 'yan sakop ng braincell ko.

Kwestyon ko, pero nanatili lang siyang nakatitig kaya naguluhan tuloy kaming lahat. "You're so sweet that the ants will reject you from being so sweet," he stated kaya natigilan ako at alanganin na tumawa. "Kuya, slow si Ate Miran. Straight to the point mo na," sinamaan ko ng tingin si Yamato na ngingiti ngiti. "I guess kuya means you didn't greet him," napalingon ako kay Jami na nakangiti kaya alanganin akong natawa. "H-Hindi pa ba.. Happy birthday," nahihiyang sabi ko pero blangko niya lang ako ma tinitigan kaya alanganin ako na ngumiti.

“There is kindness in this world that doesn’t need anything in return. At higit sa lahat… you’re my favorite niece. That’s enough reason for me to do all that to make you happier.” Napatigil si Yanyan, nakakunot ang noo habang pinoproseso ang narinig. Sa murang edad niya, parang hindi niya agad maunawaan ang konsepto ng ganitong klase ng kabutihan.

paliwanag ng matanda. "Nagpapasalamat ako sayo mula sa kaibuturan ng aking puso!" sagot ni Fujiko, ayaw niyang tumanggi dahil nasa panganib pa ang buhay ng kanyang pamilya. Sa tulong ng pamilyang Yamashita, magkakaroon na sila ng pagkakataong makalaban ang pamilyang Kanagawa at Hanyu...!

And the last thing was admiration. Ilang sandali pa ay tinawag na kami ni Leeyah upang ipamigay ang mga gamit na nakalaan para sa mga bata. That single moment felt like an hour. Tuwang-tuwa naman ang lahat nang makita kung gaano sila kasaya sa mga natanggap. Those smiles had always encouraged me to do more. To be the best, not just for myself but for everyone. It is refreshing to see those genuine smiles in this world. Where the world is full of greed and jealousy, here they are, being contented of what do they have. Those simple gestures could make everyone realize that you could make a difference. Helping someone isn’t a burden. Most especially, for those who are privileged enough to get w

Hindi umimik si Ken, tumango lang siya at mabilis akong hinawakan sa ‘king siko at hinila na palabas ng restaurant na ‘yon. “Ano ‘yong ‘arigatou’?” pagtatanong ko sa magaling na lalaki. “A simple thank you in Japanese word.” “Oh.” napamangha ako sa'king narinig. “Di ba may dinadagdag pa sila ro’n? Ano nga ba ‘yon? Arigatou guzai... Arigatou guzaimasu?” “Yeah.” he simply answered. Nang makarating na kami sa kanyang kotse ay pinagbuksan niya ako ng pinto muli. “Hop in.”

Sa sandaling sinabi niya ang mga ito, biglang tumakbo sa iba’t ibang direksyon ang mga dumadaan. Kahit na mukhang sobrang galang ng lahat sa Japanese society, sa totoo lang, karamihan sa mga Japanese ay sobrang lamig at walang pakialam. Ang ibig sabihin ng ganitong walang pakialam ay sobrang galang nila sa labas, pero sa loob nila, gusto lang nilang umiwas sa gulo. Walang gustong gumawa ng gulo para sa iba, lalo na ang hayaan ang iba na gumawa ng gulo para sa kanila.

Hindi siya agad tumingin kaya halos ramdam ko na ang lamig ng presensya niya kahit nakayuko pa ako. “Sit down,” she offered us a sear. Her voice was polite but cold. Dahan-dahan kaming umupo ni Nanay. Parehong tahimik at halos hindi humihinga. “Young people,” she began, her eyes finally landing on me. Hindi na malamig iyon. Hindi rin naman mainit. Pero matalim, tulad ng kutsilyong hindi kailangang idiin para makasugat. “They often mistake kindness for affection. And admiration… it can be dangerous when misunderstood.”