Kindness In Japanese นิยาย & เรื่องราว

Hindi umimik si Ken, tumango lang siya at mabilis akong hinawakan sa ‘king siko at hinila na palabas ng restaurant na ‘yon. “Ano ‘yong ‘arigatou’?” pagtatanong ko sa magaling na lalaki. “A simple thank you in Japanese word.” “Oh.” napamangha ako sa'king narinig. “Di ba may dinadagdag pa sila ro’n? Ano nga ba ‘yon? Arigatou guzai... Arigatou guzaimasu?” “Yeah.” he simply answered. Nang makarating na kami sa kanyang kotse ay pinagbuksan niya ako ng pinto muli. “Hop in.”

Sa sandaling sinabi niya ang mga ito, biglang tumakbo sa iba’t ibang direksyon ang mga dumadaan. Kahit na mukhang sobrang galang ng lahat sa Japanese society, sa totoo lang, karamihan sa mga Japanese ay sobrang lamig at walang pakialam. Ang ibig sabihin ng ganitong walang pakialam ay sobrang galang nila sa labas, pero sa loob nila, gusto lang nilang umiwas sa gulo. Walang gustong gumawa ng gulo para sa iba, lalo na ang hayaan ang iba na gumawa ng gulo para sa kanila.

Hindi siya agad tumingin kaya halos ramdam ko na ang lamig ng presensya niya kahit nakayuko pa ako. “Sit down,” she offered us a sear. Her voice was polite but cold. Dahan-dahan kaming umupo ni Nanay. Parehong tahimik at halos hindi humihinga. “Young people,” she began, her eyes finally landing on me. Hindi na malamig iyon. Hindi rin naman mainit. Pero matalim, tulad ng kutsilyong hindi kailangang idiin para makasugat. “They often mistake kindness for affection. And admiration… it can be dangerous when misunderstood.”

I'm just happy that I'm good and my brothers are good too. Bahala na kung ano mang naghihintay sa amin dito sa Japan. Ang mahalaga malayo kami sa mga masasamang tao. Mga taong hindi man lang inintindi ang damdamin ng ibang tao. Mga taong ubod nga ng yaman, naghihikahos naman sa kabutihan. Mga taong inakalang dahil marami silang pera at sila'y makapangyarihan, nagagawa na nila ang lahat ng bagay na gusto nilang mangyari.

Tahimik nilang binabaybay ang mahabang daan na punong-puno ng mga tao dahil sa cherry blossoms at mga tianggehan na nagtitinda ng masasarap na pagkaing panghimagas. At dahil nasa Japan sila, natural lang ma ang itinitinda ng mga vendor person ay pagkaing nihonggo rin. May makikita kang iba't-ibang uri at kulay ng tao. Hindi lang basta Japanese. Kadalasan, mga mag jowa, magka pamilya o kaya mag asawa. As she saw how happy these people are, she suddenly feel insecurity sad. 'Sana masaya din ako kagaya nila.' tahimik niyang hiling.

Grabe, dating myembro pa 'yan siya ng Yakuza, ha. "Koko ni isasete kurete arigatou gozaimasu, Ojiisan," I bowed respectfully. Nilabas ko talaga ang pinakamahusay kong pagbigkas sa nihonggo para ipahiwatig sa kaniya kung gaano ako nagpapasalamat sa pag-welcome niya sa amin ng apo niya dito. "I will never forget your kindness." Napa-english na ako. Hindi na kasi 'yan sakop ng braincell ko.

“They sense kindness.” Napatingin si Quen, hindi alam kung tatawa o tatalikod. Kindness. Iyon ang salitang matagal nang hindi ginagamit para ilarawan ang sinuman sa kanila. “Ah, Mr. Kamiyana,” bati ng lalaki, nakipagkamay kay Quen, “we were just talking about how your wife seems to have a natural gift with children.” Bahagyang napakurap si Mirae, ngunit hindi siya nakasagot agad.

I'm trying to be better, for myself, and for you. I hope one day you'll understand why I acted the way I did, and maybe, just maybe, forgive me. If not, I'll respect your choice, but I will never forget how you made me feel. The warmth of your heart, the fire in your eyes when you stand for what's right—those things will stay with me. Aishiteru. – Yamada Ryunosuke

Nais niyang matiyak na komportable at masaya si Roman, sa kabila ng hindi inaasahang muling pagkikita nila ni Kenji. "Oo, ako lang... ang sarap sa pakiramdam na makita kang nakasmile," pagtatapat niya, bumalik ang tingin niya kay Kenji, na ngayon ay tumatawa kasama ang isang grupo ng mga kasamahan. "Is he your friend here in Japan? Buti naalala mo sya."

And I never thought a message could help me to get tears in my eyes. From Kazuki: Good evening, Jaslene. I just wanted to share one of the Japanese proverbs I loved. Ashita wa ashita no kaze ga fuku. In English translations; 'tomorrow's winds will blow tomorrow.' So, this proverb reminds us that 'tomorrow's another day' and 'to not worry about the future'. Just keep your own track, Jaslene. It's okay to be distant at times, but I hope you will be able to learn to lean on someone too. Good night! Sleep well, and have a peaceful tomorrow!