Kite Runner Novels & Stories

I would never again beg for something I was never meant to have. I etched my name into the severance letter. My family smile at me and my mom bago siya umalis she gives me One strike kick, I gasps in do much pain as I look at them, nanghihina na ang katawan ko, at hindi man lang ako makatayo My body fell into the muddy grounds, cold and lifeless, I prayed to God na sana this time Carlo will come again to save me before the traffickers dumating para kunin ako at ibenta.

KABANATA 12 Hindi ko alam na nakatulog pala ako sa loob ng CR ng kuwarto ko at halos hindi ko maigalaw ang katawan ko dahil sa sobrang sakit dulot ng pananakit sa akin ni Lucas. Sinikap kong makabangon kahit pa pati pagkababae ko ay kumikirot, ginalaw pa ulit ako ni Lucas ng ilang beses bago niya ako tuluyang iwang mag-isa.

"Thanks," "Isang oras lang naman ang byahe natin. Nasa tabi mo rin naman ako, kaya wala kang dapat na ikatakot. Magaling na piloto iyang si Contreras, maasahan at mapagkakatiwalaan. Isa pa, itong chopper na sinasakyan natin ay pagmamay-ari nila Nick. Meaning, hightech at matataas ang standard at quality ng mga parts ng mga chopper nila. Kumpleto ito sa gamit, may mga pang life saver at survival kit." saad ni Enrico.

Dahil sino ba naman siya para tumanggi? “I won’t…” namamaos na sinabi ni Dorothea matapos ang katahimikan. Dahan-dahang nagtaas ng tingin si Rence na bakas ang pag-asa sa mga mata. Dorothea wanted to cry. “I-I won’t run away anymore.” A small smile made its way on Rence’s lips. Para itong nabunutan ng tinik dahil sa biglang pag-aliwalas ng mukha nito. Dorothea’s heart hurt more.

Pinaandar na nito ang sinasakyan nila upang madala na siya nito sa mga taong nanakit sa kaibigan niyang si Heart Greeneth Matapos ang mahahabang taon, sino ba naman ang mag aakala na kay Vinxer parin pala siya hihingi muli ng ganitong tulong? At sinong mag aakala na tutulungan parin pala siya ng lalaki? PROJECT: Runaway Status: FAILED

Namiss ko silang lahat. Masaya ako na maayos na lahat sa 'min. Natutuwa ako na bumabalik na rin ang dating ako. 'Yung Almira bago mawala ang parents mo. 'Yung Almira na palakaibigan at competitive. Pero ngayon, ako na si Luna Almira na approachable pero matapang. Masaya ako na lumaki pa ang pamilya ko. Nakahanap pa ako ng isang taong makakasama ko bumuo ng sarili kong pamilya. Nakahanap ako ng taong tinulungan akong buuhin muli ang sarili ko nang mga panahong wasak na wasak ako.

"Kalaunan, hindi pa rin gumaling si Lola. Ang blessing ng isang libong paper cranes ay nanatili na lang isang pangarap. Ngunit, Shuvee, naiintindihan mo ba kung gaano ako kalungkot noong mga panahong sobrang dilim ng mundo ko at kailangan kong pasanin ang lahat nang mag-isa?" Tinitigan niya si Shuvee na para bang humihingi ng pang-unawa. "Ang babaeng tumulong sa akin noong nag-aalaga ako kay Lola, ang nagbigay ng liwanag sa madilim kong mundo gamit ang isang libong paper cranes na iyon, ay walang iba kundi si Scarlett. Akala ko ay hindi ko na siya muling makakatagpo pa, ngunit nagkita kaming muli noong nasa kolehiyo na kami."

Mukhang uulan pa nga dahil sa namumuong makulimlim na ulap sa malawak na kalangitan. Marahan kong hinawi ang mahaba kong buhok nang ihipin ito pasabay ng malamig na simoy ng hangin, kinapa ang bulsa para kunin ang isang pakete ng matamis na sigarilyo. Sisindihan ko na sana ito nang bigla akong nakarinig ng pamilyar na boses. Matinis ito at cute na cute. "Ria! Bestie! My love! Sweetpie!" Sigaw nito habang kumakaway mula sa 'di kalayuan, malawak ang ngiti.

At paulit-ulit nila na ipaparamdam sa isa’t-isa, na kahit isang pagkakamali ang pagsisimula nila, patuloy rin iyon na magiging isang pinakamaganda na pagkakamali sa buhay nilang dalawa. Mikel ran away from problems, but he met and fell in love with his runaway bride. And he wouldn't change anything from those experiences. Tamara ran away from her problems, but she met and fell in love with her knight in shining armor. And she wouldn't change anything from those experiences.

Walang pangalan, walang selyo. Binuksan niya ito, at tumambad ang isang papel na may iisang linya: “You can run, Aurelia… but you can’t hide forever.” Nanginig ang kamay ni Lita. Dali-dali niyang itinago ang papel bago pa makita ni Aurelia o Anchali. Ngunit sa loob-loob niya, alam niyang hindi na simpleng takot lamang ang nararamdaman nila.