Lasts の小説・ストーリー

Mahilig kaya sa dahas ang lalaking ito. ****** LMCD22

“Sorry sa mga nagawa ko. Promise, susundin kita pero huwag kang kokontra sa gusto ko.” Kumalas ito sa pagkakayakap sa kanya at pinakatitigan siya ng husto. “Mukhang gutom na gutom ka na kaya kung anu-ano na ang sinasabi mo. Kunsabagay, 36 hours ka ring walang malay. Huwag ka na umiyak dahil makakasama lang sa’yo ‘yan. Maya-maya ay darating na ang Mommy at Ate mong may dalang pagkain.”

Guess we know who's going to say I do soon. &&&_estelle

at hinagis niya ang phone ko kay Prince Justine! Mabuti na lang nasalo niya. “ ‘ 7- end 4- end 9- before last 1- first 6- second row 1- first’ ‘ 4- first 6- last 5- last 3- last 9- last’ … okay? Ano ‘to? tanong sa’kin ni Prince Justine.

Napakunot ang noo niya nang makitang parang wala lang rito na nagagalit ang ama. Sinubukan niyang ibalik ang atensyon sa ginagawa niya kanina but she kept getting distracted with his boss’ voice. Sarado man ang pinto ng opisina nito but it was not entirely soundproof. May ilang sandali rin siyang nakasandal sa kinauupuan niya at nakikinig sa boses ng boss niya. Hindi na bago sa kanya ang scenario na yun. Grey Laxamana—the eldest son of Mr. Laxamana and also the heir of the company. He had quite a reputation of being a playboy. Halos hindi na nga niya mabilang ang mga babaeng nagdaan dito.

RIZ IT was the longest forty-five minutes of my life. We were trying not to make out in the car so we both settled for quick kisses pero lalo lang iyong nagpasabik sa aming dalawa. Ramdam ko ang gigil ni Justin nang pisilin niya ang hita ko. At nang huminto ang sasakyan sa harap ng lobby ay gusto na niya akong pasanin sa inip. “Remind me again why the penthouse has to be on the top floor?” Niluluwagan niya ang necktie at mukhang hindi makahinga habang hinihintay na makarating kami sa taas.

How many last songs are left? I'm losing count Since June twenty-second My heart's been on fire I've been spending my nights in the rain Tryna put it out Madami pa silang tinugtog hanggang sa oras na para sa last song nila bago magpaalam. And I see forever in your eyes I feel okay when I see you smile, smile Wishing on dandelions all of the time Praying to God that one day you'll be mine Wishing on dandelions all of the time, all of the time

dagdag pa ni Andrea. Ngunit si Jobert.ay nananatiling kalmado. Kahit pa sinabihan na siya ni Andrea ay hindi pa rin tumigil ang lalaking ito, at nagpatuloy sa pagsasalita. "Sobrang nagsisisi ako Andrea, nawala ka sa akin dahil sa pagkalulong ko sa sugal, sana bibigyan mo pa ako ng isa pang pagkakataon para patunayan sayo na mahal kita. Simula ng mawala ka sa akin, naging mesirable ang buhay ko. Sa loob ng apat na buwan nagkasakit ako, akala ko ay hindi na ako magigising pa sa hospital na iyon, pero binigyan ako ng pangalawang buhay. Kaya eto ako ngayon, nagsisikap sa buhay dahil umaasa ako na magkikita uli tayo. Alam ko na malaki ang naging kasalanan ko sa iyo. Pero Andrea sana makinig ka ma

sagot niya, ibinaba ang mata sa lapatop, ayaw makipag-eye contact. “Tara, lunch,” yaya nito. “Hindi ako nagugutom. Mauna ka na,” aniya na hindi napigil ang tono ng boses. “I don’t like your tone of voice. Hindi dahil kaibigan ka ni Maya, malakas na ang loob mo. Alalahanin mong partner ka lang niya. Ang Eternity Perfume ay under na ng Timeless Essence. You’re disposable, anytime.” Napapikit siya sandali. Two months na lang. “Sorry, Sir Brent…”

Ngumiti ito nang mapagluhong nakatingin na siya dito. "Hi! I'm Dylan Chen," wika nito sabay lahad ng kamay subalit nagtagal pa ng ilang segundo bago rumehistro sa kaniyang isipan na nakalahad na pala ang kamag nito sa kaniya. Nakatitig lamang siya sa mukha nito. Masasabi niyang isa ito sa may pinaka-magandang ngiti na nakita niya. Dahil sa hiya ay natataranta siyang bumalik sa katotohanan mula sa kaniyang imahinasyon. Kaagad niyang inabot ang kamay nito at saka pilit na ngumiti dito.