Liham Pangkaibigan Example 소설 & 이야기

Si Nazzer muna ang nagpatakbo sa NH. Sa isang probinsya sa Batangas, kung saan malapit ang kanilang resthouse, sinubukan ni Liam i-ahon uli ang sarili. Isang umaga, niyaya siya ni Hera na mamalengke. Sabi nito, gusto nitong magluto ng paborito niyang sinigang. Habang naglalakad sa gitna ng mataong palengke, nakayuko lang si Liam, suot ang simpleng t-shirt at shades. Wala siyang pakialam sa ingay ng paligid hanggang sa may narinig siyang boses.

Sabi ni Harvey. Dagundong si Liam, "Ang kapal mo?!" Biglang unti-unting humigpit ang kapit sa leeg niya. Naramdaman niya ang hirap sa paghinga, at mabagal na dumilim ang kanyang paningin. “Pa-pa… Papakawalan ko sila... Papakawalan ko sila..." Nahirapang sumagot si Liam. "Pakawalan mo muna ako."

Hinalikan ni Rafael si Lia, isang Walang-Hanggang Yakap sa gitna ng construction site. “Kung kaya nating ipagtanggol ang Dambana mula sa hukom ng ating sariling pamilya, kaya natin itayo ang bahay ng mga biktima ng tsunami,” sabi ni Lia, may bagong lakas sa boses. “Tara na. Ihanda na natin ang blueprint para sa Samar. Ang Walang-Hanggang Gabi ay hindi na lamang isang architectural view; ito ay ang canvas ng Perpetual Foundation.”

"Hindi ka ba pagod? Dapat magpahinga ka na rin." Ngumisi siya. "Wala akong oras para mapagod." sabi ni Liam bago sinimulang i-activate ang iPad. Pinanood ko lang siya sa ginagawa niya at para akong nahuli sa mga email na natatanggap niya at sa mga ginagawa niya. Unti-unting bumigat ang talukap ko habang humihikab. "Pagkatapos mo magpahinga ka na rin." ungol ko.

Tahimik. Parang biglang tumigil ang lahat ng galaw sa paligid—mga batang nagtatakbuhan, mga magulang na nag-uusap, pati mga huni ng ibon na dumadapo sa mga puno. Lahat naglaho, at ang naiwan lang ay ang malakas na tibok ng puso ni Liam habang nakatitig sa tatlong pares ng mata na punô ng pagtataka, kaba, at pananabik.

Nang marinig ko ang mga yabag sa labas ng pinto, mabilis kong inayos ang aking tindig at nagkunwaring nagbabasa ng mga dokumento, kahit na halos malabo na ang aking paningin dahil sa sakit ng ulo. Bumukas ang pinto at pumasok si Liam. Ang mukha niya ay tila may kakaibang liwanag at kapayapaan, bagay na madalang kong makita nitong mga nakaraang linggo. Tila mas magaan ang kanyang mga hakbang, tila may magandang pangyayari na naganap habang wala siya. “Papa,” bati niya nang may ngiti habang lumalapit. “Mauuwi na po ba tayo? Handa na po ang sasakyan sa ibaba.”

" Pananong- ginagamit ito sa pangungusap na patanong. Halimbawa: Kumain kana ba? Yan ang halimbawa ng tanong Ng mga taong paasa. Padamdam- ginagamit sa pangungusap na nagsasaad ng matinding damdamin. Halimbawa: Aray! Ang sakit Ng puso ko, este tuhod ko pala. "Ngayon... "Excuse me miss Adee. May I talk to you for a while, please come to office"

pag-explain niya. “Yeah. I’m sorry ha, sobrang busy ko talaga lately,” pagpapaumanhin nito. “Thank you for taking the time to visit our booth,” sabi nito. Nabaling ang tingin ni Lia sa mga flyers sa mesa. “I see na nakita mo na ang mga properties. May nagustuhan ka ba?” tanong niya.

huminga muna ito ng malalim habang inaalala sa isipan ang tagpong iyon. “Humihingi siya ng pera sa Papa, and Papa was very furious. Hindi ko alam kung bakit kailangan pa niyang manghingi ng pera gayong mag-asawa naman sila. Sa isip ko, siguro normal lang ‘yon. Pero ayaw itong bigyan ni Papa. Masyado na daw niyang kinukunsinti ang mga luho nito at hindi na daw nito nagagawa ang tungkulin niya bilang ina sa akin. Mama was very addicted to casino that time.” Bumuntong-hininga muna itong muli bago nagsalita.

Dahil desperado, sinubukan niyang agawin ang notebook mula sa kanya, pero hindi sapat ang lakas niya. Si Samuel, na hindi na makatiis, ay sinabi, “Kung gusto mo humingi ng tawad kay Noelle, kailangan mo ipakita kung gaano ka talaga kasinsero. May show sa TV ngayon na nakafocus sa paghahanap ng mga nawawalang tao. Bakit hindi ka mag sign up doon at humingi ng tawad sa harap ng maraming taon, sa camera?”