Liham Para Sa Ama Novels & Stories

Ipaparamdam ko sa kaniya ang pagmamahal ng isang ina at ama. Madaling araw na at hindi pa rin ako nakakatulog. Iniisip ko ang sinabi sa akin ni Liam. Bumangon ako at nilingon si Liam na mahimbing ng natutulog. Bumaba ang aking paningin sa namamaga niyang hita. Kailangan maalis ang bala sa kaniyang hita para maiwasan ang pamamaga nito. Tumayo ako at kumuha ng damit at tubig. Nakalimutan kong punasan ang kaniyang sugat.

"Alam na ba ng iyong ama ang tungkol dito?" Tikom ang bibig na tumango si Liam. Inubos na niya ang laman ng tasa at tumanaw sa malayo. Muling pumasok sa isipan niya ang paulit ulit na sinabi ng ama. O mas mas angkop na sabihing hiling ng ama sa kaniya.

Lumingon sila sa akin na may nagtatanong na tingin, iniisip kung may lohika ba sa likod ng desisyon ko. Sinalubong ko ang mga titig nila, hindi kumikibo. "Noong pinili kong magkaroon ng anak, mayroon akong 15 thousand dollars na ipon." Bumungad sa kanila ang realisasyon. Nagsimula ang mga bulong: "Paano ang ama ko*? Bakit hindi siya nagpakita kahit isang beses? Hindi ba dapat bahagi siya ng pamilyang ito?"

Biglang nabahala ang kambal nang marinig ang sinabi ni Amara. Lumapit si Lily at iginiyang maupo sa gilid ng kama ang yaya nila. "I remembered you said na kaya ka nag-aaplay ng trabaho para sa Lola niyong may sakit sa puso." Mahinang wika ni Liam, bakas sa mukha ang pag-aalala. Marahang tumango si Amara pilit na ngumiti para pigilin ang luhang muli na namang nagbabadyang pumatak sa mga mga mata niya.

Biglang singhal na wika nito sa akin. "Walang inagaw si mama sa inyo. Dahil n'ong naging sila ni tito daddy ay engage na si tita sa daddy Sherwin mo!" "Basta, pareho kayong mang-aagaw! Kaya nararapat lang ang nangyari kay Liam. Bakit kasi hindi mo na lamang kasi ipaubaya sa akin si Liam, dahil hindi niya deserve ang katulad mo, Vey!"

Habang nakikinig si Liam sa itaas ay hindi niya rin napigilan ang umiyak. Nangungulila si Liam sa pagmamahal ng kaniyang ama. "Sana manlang maramdaman ko rin kung paano mahalin ng isang ama. Sana manlang naramdaman ko rin ang maging malaya ako sa pangarap ko habang sinusuportahan ng isang ama. Kahit magulo ang pamilyang Santiago. Napupuno pa rin kayo ng pagmamahal sa isa't isa." Malungkot itong binanggit ni Liam sa kaniyang sarili. Habang nasa malayo ang kaniyang paningin. "Pero, umaasa pa rin ako na lahat ng sakit kong nararamdaman may kapalit pa rin itong kaligayahan. Naniniwala ako na May dahilan ang aking ama."

Ngunit siguro ay iniadya na rin iyon ng Panginoon sa kanya, para malaman niya ang balak ng sarili niyang ama at ina. Tahimik na naglakad papalayo ang dalaga at lumabas mula sa bahay nilang may kalakihan din. Hindi rin naman siya makakalayo dahil wala siyang pera. Hindi siya makakatakas. Matagal nang alam ni Amira na kahit kailan ay hindi siya naging paborito ng kanyang mga magulang. Palaging nakatuon ang pansin ng mga ito sa kanyang Ate Amira, na totoo namang napakaganda at talentado. Hindi katulad niya.

Aga-aga nirereglà nanaman ang taong ’to. Hindi kami puwedeng magdikit ni Navi dahil hindi ko pa alam kung pareha ba sila ng anak niya na walang mangyayari kapag hinawakan ko siya. Bukod pa roon, usapan naming bawal kaming magdikit sa isa’t-isa dahil babawasan niya ang sahod ko kapag nagkataon. “Uhm, mama has a cough, baby. Baka mahawa ang papa mo,” pagdadahilan ko’t pekeng umubo.

--- --- --- --- Hindi maaari. --- --- --- --- Dahil ang ibig sabihin noon... --- --- --- --- May isa pang lihim na hindi namin alam. --- --- --- --- At ang pinakamalaking tanong... --- --- --- --- Kung sino ang tunay na ama ni Amara. --- --- --- --- To Be Continued...

Saglit lang akong tumango sa tanong niya. “Kung ano talaga ang puno, gayundin ang bunga.” Napaiwas ako ng tingin kasabay ng palihim na pagkagat ko sa ibaba kong labi. Nagtataka talaga ako na tanging ang ama ni Liam ang nagsasalita sa hapag kainan at lahat ng mga taong nakaupo dito ay tahimik. “Ano nalang ang sasabihin ng mga tao kapag nalaman nila ang tungkol sayo Hija…” Sambit ng ama ni Liam na nag-iwan ng bara sa lalamunan ko.