Liham Para Sa Ama Novels & Stories

tawag na naman sa'kin ni Ina at naramdaman ko na lang ang paghawak niya sa balikat ko. "Huwag mong pabayaan ang iyong sarili," sabi naman ni Ama. "Ilang araw ka ng walang ganang kumain. Baka magkasakit ka. Kailangan mo pang lumaban. Hindi pa nahahanap ang pumatay kay Lino," dagdag niya pa.

tanong ni Ama "Nais ko lamang tanggaling ito Ama"sagot ko naman at umupo sa hapag-kainan. Naging tahimik lang kami ni ama habang kumakain ng bigla akong nkaramdam ng prisensyang katulad kagabi. "Magandang umaga bati ng Reyna na ngayo'y nakaupo sa tabi ni Ama. Nagtataka ako kung bakit ganoong prisensya ang naramdaman ko habang palapit siya sa amin. Tulad ng maramdaman ko kagabi.

Saka naman biglang may nagsalita. "Mama, Ate, huwag sana nating sirain ang gabing ito. Hindi lang basta family event ang araw na ito. Ginugunita rin natin ang buhay ni Papa! Please set aside our differences..." si Grandma Lolita ang nagsalita. She was in a wheelchair dahil naipanganak na may kapansanan. Tulak-tulak ni Liam ang wheelchair niya. Apo niya si Liam sa nag-iisa nitong anak na si Tito Arnulfo.

sagot ni Liam, at kahit papaano ay naramdaman ni Natalia ang bahagyang saya sa boses ng anak. "Magiging maayos din ang lahat, anak. Naiintindihan mo naman si Mama, hindi ba?" "Opo, Mama." sagot ni Liam, ngunit alam niyang hindi iyon ganoon kasimple para sa bata. "Mama, mahal na mahal po kita." Napangiti si Natalia, kahit may luha nang umaagos sa gilid ng kanyang mata. "Mahal na mahal din kita, Liam. Lagi mong tatandaan 'yan, ha?"

“Walang mali sa ’yo. Sila ang may mali dahil hindi nila alam na nakakasakit na sila. Mabuti pa umuwi na tayo dahil nag-aalala na ang Auntie mo.” Tumango si Amanda at ngumiti sa kaibigan. Hindi man nawala ang sakit na naramdaman, gumaan naman kahit papaano ang kanyang pakiramdam. Marahil tama nga si Lorie Anne, may kaibigan at Auntie pa siya kaya hindi dapat siya nag-iisip na parang mag-isa na siya. Hindi na siya sumagot at pinaandar na ang sasakyan pauwi sa kanyang Auntie.

Amara's POV HUMIGIT muna ako ng malakas na buntong-hininga bago ako lumabas ng sasakyan. May kunting kirot sa dibdib ko nang makita ko ang bahay ampunan. Ito pala ang charity na sinabi ni Lola Emelia na dadaluhan niya. "Are you okay? Kanina ka pa tahimik," mahinang tanong ni Adrian habang sabay kaming pumapasok sa loob, nakasunod lang kami sa kanila Lola Emelia at Jairus.

Nginitian naman ito ng ama bago bumaling ang tingin sa kanya. "Damon, ikaw na ang maghatid sa kapatid papunta sa kanyang magiging silid. Sasamahan ko lang ang Tita mo na mag uli-uli sa buong kabahayan", wika ng ama na ikinatuwa naman nya. Kahit hindi sabihin ng ama ay gugustuhin nya talagang sya ang sumama sa bago nyang kapatid. "Sige pa, ako na ang bahala sa kanya", sabay baling nya sa direksyon nito. Kita nya naman na parang nahihiya ito.

"hindi na anak para maaga kaming makarating sa manila. "lagi pa rin naman kaming dadalaw dito,"Just promise that you'll live here,and don't make your lolo angry,ok..." "yes mom..promise..."ngiting sabi sa ina. "oh sha aalis na kami...dad kaw na ang bahala sa apo mo ha..."paalam niya sa mga ito. "magiingat kayo sa biyahe...."paalala naman ng ama nito. Hinatid ni ivan sa sasakyan ang kanyang ina,at ang ama nito ay nasa driver seat na. "dad,take care, mom.."paalam niya sa mga ito.

“Naging mabait ka sa aming mag-ama. Naging matulungin ka at alam kong hindi masasayang ang mga naipundar ko. Sa pamamagitan mo ay nakakatiyak akong maipapagpatuloy mo ang misyon ko na tumulong sa mga nangangailangang may sakit at kapospalad.” “Maraming salamat po sa tiwala ninyo, Doctor…este papa.” “Kaya dapat panatilihin mo ang lihim natin dahil oras na may makaalam nito, lalo na kung wala na ko sa mundo, tiyak na magkaka-prublema ka. Tiyak na hahabulin ng mga kamag-anak ko ang iniwan ko sa’yo. At ayaw ko itong mapunta sa kanila. Buhay pa nga ako ay pinagtatangkaan na nila itong kunin gayong, ako naman ang nagpalago ng iniwan sa akin ng aking mga magulang.”

Isang nagpapaunawang tingin ang masasalamin ni Dhalia sa mukha ng ina. Tila may tinig na bumulong sa kaniyang makinig pa sa mga sasabihin ng Mama niya. Na dapat ihanda niya ang sarili sa mga malalaman. "A-ang totoo Anak, hindi mo tunay na ama ang kinilala mong ama. Dahil ang tunay mong ama ay ang Tiyo Berto mo. Ang k-kapatid ng Papa mo, ang Bayaw ko..." "Po? Paano at bakit Ma?"Halos hindi mapaniwalaan ni Dhalia ang mga narinig.