Lihim Na Karunungan の小説・ストーリー

Hindi ko maintindihan ang takbo ng utak ni Tita Carol pero ang alam ko lang, may tinatago s'ya sa'min. "Hindi lahat ng lihim ay mananatiling lihim."----- HASEENAWRITES

Flashback — Ang Paghihiwalay Tahimik na inilapag ni Lia ang divorce papers sa mesa. Walang sigaw. Walang luha. Pero sapat ang bigat ng papel para tuluyang mabasag ang matagal nang katahimikan sa pagitan nila. “Kung mananatili tayo sa ganito, pareho lang tayong mauubos,” mahinahon niyang sabi. Hindi agad tumingin si Adrian.

Biglang huminto si Luther nang ma-realized na parang lumalalim na ang kanilang paghahalikan kaya mabilis itong dumistansya at manghingi ng paumanhin sa asawa. "Okay lang, hindi mo naman kailangan mag-sorry," nahihiyang usal ni Karina. "Masyado ata akong nadala sa nararamdaman ko," ani Luther at nahiya pa rin. "May karapatan ka naman gawin ang bagay na iyon, not unless, I refuse." Karina said and smiled shyly. "I understood. I am sorry, Love. I will ask permission next time. Good thing, I stopped." He said.

Tahimik. "And making them question you." Mas lalong bumigat ang katahimikan. Dahil kung may isang bagay na natutunan ni Yuhei nitong mga nakaraang buwan, iyon ay kung gaano kadaling masira ang tiwala. Hindi kailangan ng bala. Hindi kailangan ng dugo. Minsan sapat na ang isang lihim. Isang maling desisyon. Isang pagdududa.

Hindi nila natapos ang lahat, ngunit pareho nilang naramdaman na may isa na silang hakbang na ginawa patungo sa mas magandang bukas. "Baka nga kailangan na natin magbago," wika ni Liam. "At hindi ko kayang mawalan ka, Kairah. Kung magiging masaya tayo, kahit na magkaiba tayo ng landas, ang importante, hindi tayo magpanggap."

Yung maskara nito na may gold lining — hindi niya itinatago ang pagkatao. Parang mas lalo pa nitong pinakita kung gaano na siya nagbago. Liam leaned back slowly, hawak ang baso ng malamig na tubig na di man lang nabawasan. Ang bigat sa dibdib niya ay hindi gutom o pagod. It was… remorse. Akala niya, she moved on. Akala niya, baka masaya na ito sa ibang bansa. Akala niya, baka tuluyan na siyang kinalimutan.

"Ito ang gusto ko! Ilang beses ko bang kailangang sabihin sa'yo?" Kung kailan magpapaliwanag pa si Liam, pinili na lamang niyang manahimik. "Kung isang araw magbago ang isip mo, Serena, nandito lang ako. Ang tanging gusto ko lang ay ang kaligayahan mo," sabi ni Liam, puno ng pagmamahal. Isang taon ang lumipas. Sa isang rehabilitation center sa probinsya, naghintay si Paolo habang nakaupo sa bench.

.Am trying my best baby for us.Sagot ni Liam sakin.You can do it,yes we can as you said we need to trust to each other have faith to god cause one day all our sacrifices will be turn to success and later on we face a small problem.Because we already faced the big problem right now,and always remember as long as we fight this situation together we can do it don't give up just like what I did even if i face here a lot of circumstances I stand and fight the battle on my own.Yan siguro naman hindi na siya magne-negative hay naku sana matapos na lahat ng problema namin at maka alis na ako dito para sabay namin haharapin ang hamon sa buhay.That's right baby I have a meeting today I will talk to yo

Bakit pa kami nagkaroon ng relasyon? Sa mga kaisipang ito, bigla akong bumaling muli. Tinitigan ko siya nang masama at sinabi, "Sinabi mong hindi pa natin pwedeng gawin iyon dahil sa health reasons mo, at naiintindihan ko naman. Pero hinawakan lang naman kita ng kamay ko. Bakit naman ganon katindi ang reaksyon mo?"

"Ahh s-sh—shit! A-aa—ahhh!" Lihim na napangiti siya ng umupo na nga si Liam sa tabi niya at bahagyang iginaya ang kaliwang palad niya upang pag-igihin pa ang ginagawa. Dumukwang ito at kinagat ang tainga niya sabay bulong, "Y-your'e forgiven, wife." Dahil doon ay matagumpay niyang inalis ang kamay sa pagitan ng mga hita nito sabay abot sa kumot at tinalukbong sa katawan niya pagkatapos ay kinindatan niya ang asawa.