Lihim Na Karunungan นิยาย & เรื่องราว

Napa iyak Naman ako agad ng dahil sa sinabi niya sakin. Naunahan ako ng takot dahil baka Hindi ko Siya makita, iniisip ko palang Yun para na akong mawawalan ng hininga para na akong nawawalan ng lakas. " Bro, Hindi Yan masusolosyonan sa iyak at inom mo naiintindahan Naman namin na masakit pero kailangan mong mag hanap ng sulusyon" wika naman ni Liam sakin.

“Tumahimik ka!” Nahilo ang lola ko at nag sway, bumubulong. “Whitney… ang Whitney ko…” Pagkatapos, bumagsak siya at nagmadali ang mga kaibigan niya para saluhin siya. Ang mga magulang ko, na nakalimutan na ang lahat, ay nagmadaling lumapit sa tabi niya. Habang nagkakagulo, napaatras si Scarlett ng tahimik.

sabi niya, “ay ang pananatiling matatag kapag ang lahat sa paligid mo ay nagsasabing kailangang magmadali. Madalas kang mapagbintangan na mabagal, makasarili, o walang pakialam sa pangangailangan ng mga tao. Ngunit natutunan ko na ang tunay na pagmamalasakit ay hindi ang pagbibigay ng lahat ng hinihingi nila sa sandaling ito, kundi ang pagtitiyak na mayroon pa silang makukuha sa mga panahong darating. Ang tinatawag na lihim ay wala sa mga tuntunin, kundi sa diwang gumagabay sa bawat tuntuning iyon.” Ang mga kabataan ay tumango, at sa kanilang mga mata ay nakita ko ang unang kislap ng pagkaunawa — hindi pa ganap, ngunit sapat upang maging binhi ng karunungan na lalago sa paglipas ng panahon.

“Masyado tayong naging abala sa pag-aayos ng mundo, nakalimutan nating ayusin ang sarili nating tahanan.” Ang pagiging "karaniwan" ay naging isang masalimuot na kurso para sa kanila. Isang hapon, hinarap ni Liam ang isang kalaban na hindi niya kayang i-hack: isang tumutulong na gripo sa kusina. Nakahiga siya sa sahig, balot ng grasa ang mukha, at may hawak na wrench.

nang marinig ko ang sagot niya, hinayaan ko na ang katawan kong bumagsak sa mga kapatid ko, nut before i let myself to be unconcious, muli ko pa siyang tinitigan. "Loving you is my biggest regret. Lets b-break u-up." END OF FLASHBACK "Malapit na pala tayo sa palawan." i was back from my deep thought ng mag salita si liam. "Ang bilis ng flight." "pft missy, Palawan lang ang pupuntahan natin, hindi out of the country." pabiro ko siyang inirapan ng magbiro siya. "Gusto mo bang gawin kong makatotohanan yang pangarap mong makalipad liam?"

“Siraulo ka talaga saan ka ba nagpunta. Basta ka na lang nawala.” “Well, I just withraw. Alam mo na, ang laki ng kasalanan ko sayo.” “Sus, wala na iyon kinalimutan ko na ang mga iyon. At least may na-realize ako sa mga pangyayaring iyon.” Bahagya niyang nilingon sina Liam at Mara. Natutunan niyang talagang hindi siya kayang ipaglaban ni Liam. Ngayon naman kinalimutan pa siya.

“Pag-aaralan ko ang bawat kilos nila. Pag-aaralan ko kung paano gumalaw si Liam sa mundo na walang nakakaalam kung sino siya. At kapag dumating ang sandaling magkamali sila, kapag dumating ang sandaling maghiwalay sila ng landas o magkaroon ng hidwaan… doon ako susugod. Doon ko kukunin ang lahat ng dapat ay akin mula pa noon.” Ang galit ko ay hindi nabawasan ng panahon. Sa halip, ito ay naging parang lason na kumakalat pa lalo. Handa akong maghintay, kahit gaano pa katagal, dahil alam kong sa ngayon, ang kawalan ng pagkakakilanlan ni Liam ay ang pinakamalaking banta sa kanilang yaman… at ang pinakamalaking pagkakataon para sa akin.

"Nagkakaroon na ng improvement sa paningin niya. Ituloy lang kung paano siya alagaan upang mapabilis ang paggaling niya." Lihim na nagpasalamat si Liam sa kaibigan at pinagbigyan ang hiling niyang magsinungaling kay Ashley. Hindi naman talaga ito ang doctor niya sa mata. Dinalaw lang din siya ng kaibigan at paalis din ito puntang ibang bansa upang mag aral pa bilang dalubhasanh manggagamot. "Ingatan mo rin ang sarili mo at buntis ka. Sana pagbalik ko ay makaalala ka na."

We should forget, forgive and move on from the past. Kung may isa man akong bagay na hihilingin ngayon… gusto kong sa pangalawang babae na bumihag sa puso ni Liam… hindi niya sana maranasan ‘yong naranasan ko noon. I want Liam to learn how to treat his woman better. And I know he can. Came from America and underwent several treatments there, I’m sure his control of himself is in his hands now. “Yeah.” He chuckled a little.

“Huwag mo munang isipin ‘yan. Ang isipin mo ay ang magpalakas at magpagaling. Alam kong hindi ka masamang tao.” Hindi kumibo si Karlo. “Masaya akong malaman na may kapatid pala ako. At hindi pa huli ang lahat upang magkakilala at magkaayos tayo.” Ibinaling ng kapatid ang paningin sa labas ng bintana. Namayani ang matagal na katahimikan. “Sige, kinumusta lang kita. Magpagaling ka,” ani Liam at tumalikod na. Madami pang pagkakataon upang maging malapit sila ni Karlo.