Romans & histoires Madara Wake Up To Reality

Dahil ngayon… hindi na ako yung nasa labas ng mundo nila. Ako na ang mundo na hindi nila malalaman na hawak na sila. Hindi ko na kailangan magmadali. Ang pinakamagandang laro, hindi minamadali—hinahayaan mong unti-unting kumain ang takot sa loob nila bago mo pa ipakita ang tunay mong mukha. Kaya ngayong araw, bumisita ako kay Miranda.

Mas lalong kumirot sa puso ko ang pagmamakaawa at pag-iyak ni Madrid habang tinutulungan akong makawala mula sa lola niya. Napaupo ako sa sahig nang patulak akong binitiwan ni witch. Tinignan ko siya kahit na punong puno ng luha ang mga mata ko. "Umalis ka sa buhay ng anak ko at saka lang kita matatanggap!" huling bulyaw sa 'kin ni witch habang nakaduro sa direksyon ko. Pagtapos nito ay saka siya umalis. "M-Mama... Mama..." sambit ni Madrid sa gitna ng pag-iyak niya. Niyakap niya ako nang mahigpit at gayundin ang ginawa ko sa kaniya.

I wiped it away and composed myself. "Hello... yes.... This is Raeden Madriaga... I want to make a reservation... Tomorrow afternoon... 20 pax... 2 days, please... Thank you." May kausap siya sa telepono nang marinig ko habang papasok ako ng kwarto. Agad akong nagpalit ng nighties para makapagpahinga na. This is a tiring day. Physically and emotionally tiring. "Sa labas ako matutulog. Goodnight."

Binati siya ni Kz habang tanging pagtango lang ang ginawa ko sa kanya. “Someone came back from a long vacation,” biglang wika ni Madeline. Nagpigil ako na hindi siya sagutin, lalo na at andito si Kz. Nagbukas ang elevator sa floor na bababaan namin. Nauna na ako sa paglalakad palabas. “Enjoy your remaining days, Althea. Doomsday's coming,” wika ni Madeline na bahagya kong ikinatigil.

sabi ng robot na voice. Mira stepped forward, half-panicked. “Naia—what did you do?” I looked at her. Then at Ammir. “I chose to break the cycle.” Light flooded the hallway. One by one, the chambers hissed open. Air flowed. Muscles twitched. Eyes fluttered open. Some gasped. Some screamed. Some curled up like newborns. Lazarus stepped back. “They’ll remember eventually. They were programmed to forget—but deep down, they’ll know you’re the one who woke them.”

Dahil ayaw niyang di Xandra ang unang makadiskumbre na gising na ang anak sinubukan niyang lituhin ang mga ito at effective naman. Abot abot pa naman ang kaba niya kanina habang inaantay nila na gumalaw muli ang daliri ni Tanya. Akala niya talaga mauulit iyon pero hindi pala. “Anak please wake up, mommy is here. Wake up na anak ko!” ‘No! I don’t want to wake up and see you mommy—I mean tita Tara. I hate you! You lied to me!’

"Kailangan mong maging mabuting tao. Magagawa mo ba iyon?" "Yes." "Then, this would be your last chance. Kapag inulit mo ang ginagawa mong pagmamaltrato o kasamaan sa ibang tao, hindi na kita matutulungan pa. Naiintindihan mo." Tumango-tango si Fate. Ilang sandali pa ay dumating na si Dr. Mardaue at lumabas na rin si Adella. Nagmasid siya mula sa may pinto. The story she makes up sounds so real.

Isang kalmado at matatag na boses ang narinig mula sa kabilang linya. "It's time to wake up." Lito pa rin, dahan-dahang napakurap si Maliya. Matapos ang ilang segundo, bumulong siya, "Where's Maureen?" Ang kanyang boses ay naging kakaiba ang lambot, na tila ba hindi pa siya tuluyang nagigising. "Gising na siya." Huminto sandali si Luke. "Get ready." Isang tamad na ungol ang isinagot ni Maliya.

Alas siyete kasi ang oras ng klase nila. “Miro! Gumising ka na, may pasok ka pa.“ malakas kong sigaw sa kaniya. Tulog-mantika rin kasi ang isang ito at kailangang lagi pang sigawan para bumangon. Nakita ko namang hindi pa siya umiibo. Aba! “ALMIRO CREIVEN! Tanghali na, bumangon ka na riyan!“ padarag na sigaw ni Mama.

Chapter 10 Maaga akong gumising dahil maaga din ang pasok ko sa trabaho. Buti na lang at nagising ako sa tunog ng alarm clock kahit na antok na antok pa ako. At dahil kulang ang tulog ko kaya badtrip ako ngayon. Kumain muna ako ng agahan na hinanda ni tatay saka umalis ng bahay. Naglakad lang ulit ako hanggang sa kabilang kanto, sakto naman na may dumaan agad na jeep. Sumakay ako dito, buti na lang at hindi pa masyadong siksikan, sabagay maaga pa din naman nga kasi. Bumaba ako nang makitang nasa harap na kami ng Del Real building. Binati ako ni kuya guard nang pumasok ako, at dahil wala ako sa mood ay tipid ko siyang nginitian at binati din. Mukhang nanibago siya kaya di niya napigilang magt