Maduro Novels & Stories

"จำได้ไหมผู้ชายที่เราชอบมาตลอด เขาเป็นเจ้าของโรงงานผลิตและส่งออกรถหรู" "เขาคือเมสัน" รษาเม้มปากแน่นอีกครั้งที่ชื่อนี้สร้างความกลัวให้เธออย่างมาก

็งแรงยังไม่ได้รับเชื้อเอชไอวี ชีวิตทุกวันนี้มันคอยสอนเตือนตัวเขามาตลอด เขาเกลียดอดีตตัวเองที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าตนเป็นลูกของผู้หญิงขายตัว ส่วนพ่อเขาไม่เคยคิดสนใจว่าเขาเป็นใคร แต่เมื่อตอนอายุได้สิบแปดท่านก็มารับเขาไปอยู่ด้วยและก็ได้รับช่วงกิจการของเขา มาดูแลคือกาสิโน ท่านเป็นชาวสเปน และนั่นแหละเมื่อเจอท่านแล้วรับช่วงกิจการต่อจากท่าน และมีค้าขายอาวุธสงครามกับรัฐบาลอีกทุกอย่างมันได้มาเพราะโชคชะตาหรือว่าบาปของเขากันแน่ ถึงได้ทำให้ชีวิตของเขาวนเวียนอยู่กับความมืดมิดความโสมมเช่นนี้

‘เมื่อหมดความสามารถที่จะใช้มัน อาวุธก็มีแต่จะเป็นอันตรายกับตัวเอง’ แต่มันก็ไม่ทันแล้ว ชายหน้าบากไม่สนใจบาดแผลเล็ก ๆ บนใบหน้า ซ้ำยังเข้าประชิดตัวอีกฝ่ายด้วยความรวดเร็วหมายจะแย่งมีด ทำเอาจางหยุนต้องรีบสับมือปัดป้อง ตอนนี้สมองของเขากำลังประมวลผลอย่างเร็วจี๋ มือที่จับมีด ยกขึ้นไปด้านหลังแล้วปล่อยออก ก่อนวาดเท้าเตะมันไปไกล ๆ ให้พ้นมือทุกคน พุ่งตัวไปคว้าคอเสื้อชายหน้าบากเข้ามาโขกศีรษะใส่ดั้ง จนทางนั้นเลือดกำเดาแตกผละถอยไปหลายก้าว

“ใช่ลูกตุลย์ต้องเชื่อพี่เขานะ” “คุณแม่ครับแต่เธอไม่สบายอยู่นะครับ” “ไม่สบายอะไร!!!” “โมราห์เธอเป็นโรคครับ” “โรคขาดเซ็กซ์ไม่ได้อย่างนั้นเหรอ!!!!หึ ข้ออ้างละสิ”

เลโอดึงเสื้อยืดตัวหลวมขึ้นมากองไว้บนเนินอก ริมฝีปากประกบลงบนยอดอกสีหวาน ตะโบมดูดดึงมันอย่างรุนแรง “ หนูเจ็บ ”

มันจับลำของตัวเองแล้วจ่อเข้าที่รูสวาทของเธอ จากนั้นก็ดันสะโพก ยัดท่อนของตัวเองเข้าสู่ภายในของหญิงสาวอย่างแรง จนหญิงสาวสะดุ้งโหยง อุทานลั่น “โอ๊ะ!!!” เธอก้มมองเห็นของมันมิดด้ามทีเดียว เมื่อมันเริ่มโยก เธอคว้าจับก้นแข็งแน่นของมันเอาไว้ เพื่อช่วยมันกระแทกได้เร็วขึ้ น “อ๊า...อึ้มมมมม อู๊วววว โอ๊ยยยย”

้หันมาสนใจนาง จนกระทั่งรองแม่ทัพนามว่าหวูอิงร้องหาหญิงสาวมารับใช้ คนผู้นี้นิสัยโมโหร้ายหยาบช้า สันดานสกปรกแก้ไม่หายเพราะเดิมเคยทำแต่เรื่องชั่วช้ามาก่อน ดังนั้นจึงปฏิบัติตัวต่อผู้อื่นอย่างโหดร้าย ใครขัดใจหรือทำงานไม่ได้เรื่องก็จะถูกฟาดด้วยตะบองเด็ดชีพในครั้งเดียว รวมทั้งมักจะกินเนื้อคนสดๆ เพื่อสร้างความยำเกรง

อามาร์มองดูลูกน้อยในท้องน้อยของคนที่หลับสนิทแล้วก็นั่งคุกเข่าข้างเตียงโน้มหน้าลงไปซบหน้าท้องแบนราบที่อีกไม่นานเจ้าตัวเล็กก็จะโตและออกมาป่วนโลก เขาจักเป็นคนสอนเวตาลน้อยตนนี้บินและแปลงร่างเอง “อือ...หนัก” พุฒิตาพึมพำขยับตัวแล้วก็ใช้มือปัดสิ่งที่ทับหน้าท้องตัวเองออกด้วยความรำ คาญ แต่อามาร์ก็ไม่ไหวติง เขายังคงกอดเอวเล็กคอดนอนซบหน้ากับหน้าท้องแบนราบเหมือนเดิมเพื่อถ่ายเทความรู้สึกของตนไปหาลูกน้อยในท้องแม่ยอดพธูทูนหัวของตน