Maganda Pa Ang Daigdig の小説・ストーリー

“Kaya sana sa may magandang kalooban tayong tao na mapupunta. Magtiwala ka lang, anak.” Tymango siya at ngumiti sa kaniyang mga magulang. Nang makalusot sa lagusan, isang malawak at maliwanag na mundo ang sumalubong kay Daldi. Nanlaki ang mga mata niya nang makita kung gaano kaganda ang mundo ng mga tao. Naglalakihang mga gusali, may ilang mga puno sa paligid, malamig ang simoy ng hangin, pero hindi niya maiwasan ang masangsang at mabahong amoy.

Nasa byahe na sila pa punta roon sakay nang pick-up ni Marco. “Wow! ang ganda talaga ng lugar ninyo rito,” komento ni Maddy. Habang nakasilip sa bintana ng sasakyan sa may backseats. “Sariwa ang hangin, tahimik at maaliwalas sa pakiramdam. Iba pa rin talaga ang simoy ng hangin sa Pilipinas,"

dear. --- "OH, MY God! It's really heaven!" nalululang bulalas ni Zalheia habang inililibot ang paningin sa kabuuan ng kinaroroonan nilang hacienda—ang Hacienda de Cordova. Tila ito isang paraiso sa ganda—isang kaaya-ayang lugar na kahit na sino ay mapapahanga. She could see trees lined up perfectly, standing tall as it should be. Even plants, shrubs and flowers were indeed bloomingly captivating. The said Hacienda was truly an epitome of the profound beauty of nature made by the Most High.

Masyadong pinagsisihan ito ni Hannie. Ang ilang matalik na kaibigan at mayamang pangalawang henerasyong kaibigan sa paligid niya ay may kulay abong mukha din. Ito ang World Group, paano ito magugulo ng mga ordinaryong tao? Who the hell knows how that bastard hugs such thick thighs? Ang mukha ni Hannie ay namumutla, hindi siya umimik, at lihim siyang napopoot sa kanyang puso.

"Tignan no babe ang ganda noon! at ayun din, ngayon lang ako nakakita ng ganoon. Grabe ang ganda dito! ang linaw ng dagat nakikita ko yung mga isda sa ilalim. This is paradise Andre." "Huwag kang mag-alala. Mas marami pa tayong pupuntahan na ganitong kagagandang lugar na magkasama. Kung kinakailangan na libutin natin ang mundo ay gagawin natin. Your smile is priceless to me at obligasyon ko na pangitiin kita araw-araw"

•••Rasselle "Shit! Kung ganyan lang din naman kapogi yung araw araw kong makikita sa devas mas maigi pang kunin mo na lang ako emre! Bakit pa ililigtas ang encantadia ng mga Sang're kung pwede namang sa devas na lang tayo magparami at tumira. Doon maraming poge at tahimik pa ang buong paligid. Hindi katulad dito puro manloloko ang nakatira!

Sa wakas, natapos din. Ang tatlong ito ang magbibigay sa akin ng pinakamalaking kapalaran sa buhay ko. Lumakas ang boses ng sistema. [Binabati kita, Adeline Carrey. Maliwanag mula sa pagsubok na ito, malinaw na ang iyong buhay ay pinakamahusay na pinamamahalaan ng ikaw lamang. Makakatanggap ka ng 3 milyong dolyar at tatlong alipin na sira ang isipan.]

"Madali ang pag-save ng mga tao, ngunit ang pag-save ng mga puso ay mahirap. Una, alamin kung paano iligtas ang mga tao bago pag-usapan kung paano iligtas ang mga puso. Kung ang lahat ng tao ay mamatay, paano mo masasabi ang tungkol sa pagliligtas sa mga puso? Ang pinakamalaking hiling ng iyong kapatid ay mabuhay siya para makita ang balang araw na wala nang digmaan sa mundo. Yan din ang wish ko.” Ngunit ang pag-asa ay mga bagay ng kagandahan, at ang katotohanan ay malupit. Pwedeng mawala ang digmaan, ngunit ang "digmaan" sa pagitan ng mga tao ay hindi kailanman mawawala. Hangga't may iba't ibang interes, magkakaroon ng labanan, at hangga't may labanan, mayroong digmaan.

Hawakan mo ang aking kamay Sabay tayong maglalakbay Sa mundong tawa'y walang humpay Sa mundong ako'y naghihintay~ Ohhh~ dalaga Sasama ka ba sa mundo na puno ng saya Sa mundo na walang sakit at hapdi Sa mundo na puwede kang umiyak~ Ohhh~ dalaga Sasama ka ba sa mundo na puno saya Sa pag ibig na tapat, sasamahan kita Sa mundo na malaya ka~

sigaw ko ng nakangiti. One of the best place to let out our feelings for each other. Tahimik at maganda ang paligid, naririnig ko ang huni ng mga ibon. Malinis at malinaw ang tubig. Nakikita ko rin ang ibang mga lamang dagat sa ilalim.